#rodzina

[harmony-and-peace]

„Każdy i każda z nas dorasta w określonym środowisku rodzinnym, które kształtuje nasze pierwsze doświadczenia, emocje i wzorce relacji. Rodzina, w której przyszliśmy na świat, jest czymś, na co nie mamy wpływu. Może być źródłem miłości, wsparcia i bezpieczeństwa, ale także bólu, frustracji czy niezrozumienia. Warto pamiętać, że przeszłość nie definiuje naszej przyszłości. Mamy prawo spojrzeć na swoje doświadczenia z dystansu i wyciągnąć z nich lekcje. Jeśli w przeszłości brakowało nam ciepła, akceptacji czy zrozumienia, wciąż mamy szansę stworzyć w przyszłości takie relacje, o jakich marzymy”

— Paulina Koszut

[smutnymisiek]

Zawsze byłem i jestem niewystarczający

Co bym nie zrobił i tak będzie za mało

Nawet gdy bardzo się staram i robię wszystko co mogę

To i tak mówią że mogłem zrobić więcej

[e-uociec]

"Łatwiej wybaczyć tym, którzy ranią ciebie, niż tym, którzy ranią twoich najbliższych." – Regina Brett "Bóg nigdy nie mruga"

[mistrzynidetalu]

Czasami potrzebujemy trudnych dni, żeby zrozumieć, kto jest rodziną, kto przyjacielem, kto partnerem, a kto tylko pasażerem w naszym życiu.

[sadomasochistyczna-suka]

[jazumst]

Jazu z zaświatów nawiedzający

Żeby Was chuj nie strzelił. Oto jestem. Posłuchajcie:

Jestem hipokrytą i ryzykantem, bo od tygodnia walę energole i o dziwo czuję się po nich lepiej. W dzień jestem jak flak. Pierdolnę bateryjkę i do końca dnia lecę normalnie. Nawet śpię po tym lepiej. Cud niewid. Jedyny mankament to żołądek, który z bateryjkami się nienawidzi.

//

Lesbian Margerita podobno nie przyszła do pracy, bo ma hemoroid w dupie XD Niesamowita sprawa. Pomijając już nawet, że u nas nie ma na czym usiąść :P No i co za przypadek, że zawsze atakuje w pracującą sobotę. Umysł i medycyna tego nie ogarną.

//

Wiem, że SWS i jego żona wiedzą. Zastanawiam się ile w tym kamer, a ile Kierowniczki. Tak czy inaczej wiedzą, i wiedzą, że to nie przelewki. Niestety ostatnimi dniami ruch był zerowy, więc mój strajk włoski umarł śmiercią naturalną, bo jak nic nie robić jak nie ma nic do roboty. Jakbym bystrzejszy był to wziąłbym wolne które mi się należy.

//

Te co przychodzą na rozmowy o pracę to są coraz lepsze aparatki. Ale to trzeba by zobaczyć, bo najbarwniejsze słowa tego nie opiszą. To są niepowtarzalne ewenementy ze społeczeństwa. Od aparycji, przez charakter, aż po oczekiwania. Jedna to zamiast CV przyniosła listę oczekiwań i zasad, bo ona będzie pracować tylko tak.

//

Wypłata dla mechanika już przyszła. Mam szczerą nadzieję, że więcej nie weźmie, bo inaczej jestem w dupie, jak ten hemoroid LM. Do tego pan Ojciec uszkodził swojego ukochanego Golfa II, i myśli o sprzedaży. Cała rodzina jest w szoku, bo prędzej nas by sprzedał niż Golfinę. Dbał o nią jak o dziecko. Jak o klejnoty rodowe. Jak Marszałek o Kasztankę.

//

Kupiłem kubki na turniej, ale żałuję. Królowie S. i D. mnie wkurwiają. Właściwie wkurwiają wszystkich wkoło. Są "samodzielni" i nie przyjmują żadnej krytyki. A potem mają pretensje, że nikt im nie pomaga, albo jak uważa, że trzeba było tak zrobić to nie robili, a jak próbowali to zaraz hejt. Drużyna nam się rozpierdala jak kraj.

//

Muszę ogarnąć jeszcze prezent na dzień ojca. Co prawda budżet nie istnieje, bo skarbiec pusty, ale na pana Ojca żałować nie będę. Tylko nie wiem co. Nic nie rzuciło mi się w oczy.

//

Dobra. Dosyć tego pierdolenia.

[emocje-dominikii]

Dwie drogi, jeden korzeń

Byłyśmy kiedyś jak świat bez granicy,

Dwie małe siostry w wielkim świecie,

Śmiech nas prowadził przez dni i przez noce,

A czas był tylko cichym pomocnikiem w drodze.

Biegałyśmy razem po śladach dzieciństwa,

Nie znając ciężaru słów ani dystansu,

W oczach odbijał się wspólny nam świat,

I żadna z nas nie liczyła lat.

Dziś każda swoją wybrała już drogę,

Z innym spokojem i innym niepokojem,

Milczenie częściej niż rozmowa trwa,

A bliskość gdzieś między nami się gubi i drga.

Oddalenie się od siebie nie zmienia faktu,

że przez długi czas rosłyśmy obok siebie i nasze korzenie zawsze będą splątane.

Jesteś krwią z tej samej krwi, tych samych genów.

Cieszę się z tego powodu.

Choć życie nas w różne rozniosło strony,

I każdy dzień bywa ciężki, zmęczony,

To w sercu wciąż echo dawnych chwil drży,

Bo siostrą na zawsze zostajesz Ty.

Bo więzi nie pękają tak łatwo jak słowa,

Nie kończy ich cisza ani życia połowa,

Jak drzewa co rosną, choć dzieli je cień,

Korzenie wciąż splata ten sam wspólny rdzeń.

[baby-i-need-hero]

„Pomiędzy”

Mówili: to będą najlepsze lata, świat otwarty jak drzwi bez klamki, wystarczy pchnąć. A ja stoję w korytarzu między „powinnam” a „nie wiem”, z kubkiem zimnej kawy i planem dnia, który wygląda jak wczoraj. Nie mam domu z katalogu, ani dzieci śmiejących się w tle, nie tańczę też do rana jakby życie było nieskończone. Jestem gdzieś pomiędzy — za zmęczona na marzenia, za młoda na rezygnację. Budzik wyznacza rytm mojego serca, praca — sens, którego nie czuję, a powroty do domu są tylko przystankiem przed kolejnym startem. Dom. Praca. Przeżyć. Wrócić. Powtórzyć. I tak gubię siebie po kawałku, po cichu, jak monety wypadające z dziurawej kieszeni. Kiedyś śmiałam się bez powodu, teraz nawet powody nie wystarczają. Stałam się tłem dla własnego życia, statystką w scenariuszu, którego nie pamiętam, żebym pisała. Oddycham płytko, jakby dorosłość była wodą, a ja nie nauczyłam się pływać. Topię się powoli w „tak trzeba”, w „inni mają gorzej”, w „jeszcze tylko trochę”. I tylko czasem coś we mnie krzyczy cicho: że to nie o to chodziło, że gdzieś po drodze zgubiłam kierunek, a może od początku nikt mi go nie dał. Chciałabym jeszcze raz poczuć życie bez liczenia godzin, bez strachu o jutro, bez tej ciężkiej ciszy w środku. Nie przetrwać. Tylko żyć.

//baby-i-need-hero