Lezing Alain Remue
Nationale cel vermiste personen
Cel vermiste personen bestaat 25 jaar. Deze gespecialiseerde steundienst werd opgericht in september 1995 naar aanleiding van Julie en Melissa die in juni verdwenen en An en Eefje die in juli van datzelfde jaar verdwenen. De rijkswacht stond onder grote druk en besloot de cel vermiste personen op te richten. Een jaar later verdween Sabine en iets later Laetitia en toen ontplofte de zaak Dutroux, de eerste grote zaak van cel vermiste personen. Naast verdwijningen doet cel vermiste personen ook individuele identificatie van gevonden lijken en verwarde levende mensen met als doel een match te vinden met een open dossier.
Tijdens de lezing gaf meneer Remue een aantal voorbeelden van enkele zaken zoals: Ronald Janssen, Alizée Quewet, Aurore Ruyffelaere, Liam Vanden Branden en nog enkele minder bekende zaken.
Enkele cijfers van cel vermiste personen:
Elk jaar worden er 1200 onrustwekkende verdwijningen gemeld
Er zijn al 28.583 dossiers behandeld, 776 zijn nog openstaand
97,3% is teruggevonden
11,96% is dood teruggevonden (3/4 door zelfdoding)
De grootste reden van niet terug vinden of niet kunnen identificeren is de natuur; water, ontbinding, …
Maar bij 1% gaat het om criminele feiten
Afsluiten deed Remue met een overzicht van de filosofie van de cel. Elke zaak moet verschillend behandeld worden, er is geen routine; de eerste 24u zijn cruciaal; zeg nooit nooit, laat niets aan het toeval over.
Reflectie
In deze context kan een sociaal werker enkele zaken bieden; zo is het de sociaal werker die het slechte nieuws brengt en ook binnen slachtofferhulp zijn er wat sociaal werkers te vinden. Dit soort job spreekt me niet aan. Ondanks ik de lezing bijzonder interessant vind, lijkt het me geen aangename job. Het spreekt me niet aan om slecht nieuws te moeten brengen of mensen die slecht nieuws hebben gehad omtrent verlies te begeleiden. Dit komt waarschijnlijk omdat mijn ervaring zegt dat ik zelf niet goed kan omgaan met dood, ik ben nooit goed kunnen omgaan met verlies. Daardoor lijkt het me evident dat ik niet in de wieg ben gelegd om andere mensen hierin te begeleiden. Volgens mij moet je als sociaal werker in deze jobs heel empowerend werken omdat het doel is dat de doelgroep zelfstandig verlies moet kunnen verwerken. Ook in de lokale politie zijn er vaak sociaal werkers te vinden. Zij staan in voor de meer hulpverlenende en ondersteunende functie die politieagenten niet kunnen bieden. Zo bekijken zij samen met mensen die in contact komen met politie hun problemen en verwijzen ze hen door naar de juiste dienst die hen verder kan helpen. Dit lijkt me al een meer aangename job.