#activity01

[agnes-recaido]

Ako si Denzel

       Ang isa sa pinakamagandang biyaya na binigay sa atin ng Diyos ay ang ating buhay. Masaya ako na nandito ako ngayon sa mundo at maranasan kong mabuhay kasama ang aking pamilya.

       Noong isinilang ako, napakasaya ng aking mga magulang. Ako ay pinangalanan nilang Denzel John Recaido at ipinanganak ako sa Vigan City, Ilocos Sur noong ika-20 ng Mayo 2006. Denden ang aking palayaw. Ako ang bunso sa aming tatlong magkakapatid. Ngayon ay labing-tatlong gulang na ako at nag-aaral sa Divine Word College of Vigan bilang Grade 8 na estudyante. Marami akong hilig sa buhay tulad ng pag-bibike, paglalaro ng basketball kasama ang aking mga kaibigan at pag-aalaga ng mga kalapati. Matakaw din akong kumain pero payat pa rin ako.

       Sa aking buhay, meron din akong kahinaan. Hindi ako katulad ng mga ibang estudyante dahil espesyal ako sabi ng magulang ko. Mahina ako sa mga ibang bagay at nahihirapan ako minsan sa aking pag-aaral pero ginagawa ko naman ang aking makakaya para makapasa at makamit ang mga pangarap ko sa buhay. Nagpapasalamat ako sa Panginoon dahil palaging nandiyan ang aking mga pamilya, kaibigan at guro na sumusuporta at gumagabay sa akin. Sisikapin kong mag-aral ng mabuti para makapagtapos ako sa aking pag-aaral at matulungan ang aking pamilya.

      Marami man tayong mapagdaanan sa ating buhay, ipagpatuloy lang natin ito. Pahalagahan natin ang ating buhay dahil iisa lamang ito at hindi na maibabalik pa kapag nawala na ito.

[zymoon-wans]

Ako ay ipinanganak noong ika apat ng Hulyo taong dalawang libo’t anim. Binigyan ako ng pangalan ng aking Ama na Zymoon Peter. Ang Zymoon ay palayaw ng aking Ama at ang Peter ay pangalan ng aking lolo na isinalin sa wikang ingles.

Pinalaki ako ng magulang upang maging isang maging matulongin sa mga tao at tumolung ng walang kapalit, maging ma-respetong at wag maging bastos sa sinuman, mag dasal kung may kailangan man o wala at magkaroon ng takot sa diyos. Minsan sinu-suway ko ang aking mga magulang pero andyan parin sila upang suportahan nila ako

Sisikapin kung mag-aral para sa maganda kong kinabukasan at upang maging isa akong matagumpay na Arkitektor

[aizleraguindin6]

Ako si Aizle Jenni Raguindin. Panganay na anak ni Gerardo at Aleli Raguindin. Ako ay ipinanganak noon Mayo 26, 2006. Ako ay may isang kapatid na lalaki, si Algher Donn. Ako ay mahilig magbasa ng libro at manood ng mga pelikula. Hilig ko din ang mamasyal kasama ng mga kaibigan at kumain sa ihawan o tusok tusok. Tulad ng ibang tao, pangarap kong makapagtapos sa pag aaral at magkaroon ng mabuting trabaho. Gusto kong tulungan ang aking pamilya. Pagdating ng araw masusuklian ko lahat ang mga sakripisyo at pagmamahal nila sa akin.

Gusto ko ring magkaroon sariling pamilya balang araw. At sana pagdating ng araw na iyon, nakamit ko na ang aking mga pangarap.

[lorenzo-velasco]

Ako po si Edlyza Myca Pacubas Velasco, labing tatlo taong gulang, nag-aaral ako sa Divine Word College of Vigan.

Noong maliit pa lamang ako masaya at walang problema. Ang problema ko lang ay kung papayagan ba akong maglaro at mga laruan. Isang maliit na bagay grabe na ako kung ngumiti. Noon puno ng tawanan sa mga kalye at sa tahanan, maingay nga pero nasa mukha naman natin ang walang katumbas na kasiyahan. Ngayon, hindi pa ako/tayo magsasayang ng pawis para tumawa at sumaya dahil isang pindot mo lang sa cellphone tatawa ka na, iiyak ka na, sasaya ka na. Ang tahimik sobrang tahimik nasan na ang mga ala-ala.

Noong nasa ika-tatlo hanggang ika-apat na baitang palamang ako, ako ay isang batang lampa at minsan inaapi. Pero ako parin ay isang batang palatawa, masayahin at palakaibigan. Walang problema, hindi inintindi ang mga sinasabi nila, tahimik lang, ang akala nila wala akong laban at hinding hindi na lalaban. Tinanong ko ang aking sarili "bakit ako lampa?" at sinabi ko naman sa aking sarili "hindi na ako magiging lampa!". Namulat ako at naging matatag at lumakas. Nagtiwala ako sa aking sarili.

Ang buhay ko ngayon ay masaya, malungkot at nakakasawa. Madaming problema pero alam kung kakayanin ko ito. Nakakasawang mag-aral pero sige lang para sa pamilya, kinabukasan at para sa aking sarili. Minsan ang pamilya ko narin ang nagbibigay sakin nang problema at dahilan ng aking kalungkutan pero sabi ko kaya ko to, laban lang, dahil mahal ko pamilya ko. Eto ako ngayun binibigyan ng solusyon ang aking problema. Kaya ko to, magtiwa lang sa sarili. Yan ang tinatak ko sa aking puso at isip. Yan ang Edlyza Myca Pacubas Velasco na ngayun, hindi lampa, kayang ipaglaban ang sarili at may tiwala sa sarili at mag-aaral ng mabuti para sa sarili, pamilya at kinabukasan.

[dominicragasa]

Ako si Jackielyn G. Ragasa kinuhanan ako ng aking mama nitong picture noong tatlong taong gulang palang ako nakikita naman na masiyahin akong bata na wala pa akong kaalam alam sa mundo kundi candy lang ang iniiyakan ko noon. Simula noon ang aming papa ay nagpasya na kami ay lumipat dito sa ilocos dahil dito siya lumaki at dahil dito na siyang nasanay na tumira at nandito din lahat ng mga kakilala ni papa. Mahirap para sakin at ako ay naninibago dahil hindi ito ang bahay na kinalakihan ko, madami pa kasi akong di kakilala at ako ay nahihiya kasi diko pa alam kung sino sino sila at yun dumating na yung oras na kailangan kunang pumasok sa day care center at yun na yung nagkaroon ako ng mga mababait at mga inosenteng mga kaibigan na palagi kami na nagkukulitan at naghaharutan ng mga kaibigan ko gusto ko nang palagi akong nasa eskwelahan dahil doon ay palagi kung nagagawa lahat ng gusto ko kasi kapag nandun lang ako sa bahay ay nakakasawa din pero palagi parin ako binabantayan ni mama sa eskwelahan kasama ng mga ibang mga nanay.

Noong nasa anim na baitang na ako ay natutunan kunang mag ayos sa aking sarili para di ako maiwan sa mga pauso nila kaya di na ako masyadong nakikipag laro sa mga kaibigan ko kasi nagiging dalaga na ako at alam kuna kung ano ba yung dapat kung gawin o hindi kasi natutunan ko yun sa aking mga mababait na mga guro napakasaya ko dahil nakilala ko ang mga akin mga matatalik na kaibigan pinapahalagahan ko sila dahil napakaimportante nila para sakin kung wala sila diko lang maisip nalulungkot nalang ako at dito ko rin natutunan na di lahat ay kailangan mong pakawalan at ito rin yung time na magragraduate na ako napkasaya ko at napakalungkot ko din kasi maalala ko lahat ng mga magagandang alaala ko ng mga kaibigan ko dahil sa ibang school na akong mag aaral at magiging bago nanaman ang lahat para saakin.

Noong ako ay nasa ika walong baitang namulat na sa katutuhanan dahil doon ko lang na realize kung gaano kaimportanteng kailangang pumasok palagi sa eskwelahan dahil kung dika pumapasok sa eskwelahan wala kang mapupuntahan sa buhay mo kung hindi ka makakakuha ng mga magandang grado dika makakakuha ng magandang trabaho. Dito ko napagtanto na kailangan kong pagbutihin ang aking pag-aaral dahil ito ang susi para sa magandang kinabukasan. Pakiramdam ko kung hindi mo subukan ang iyong pinakamahirap na pagsusubok sa buhay ay hindi mo magagawang magtagumpay at makamit ang iyong mga layunin. At ngayon ko lang nalaman na napakasaya dahil napakabait ng mga bestfriends ko at mga kaibigan ko nagppasalamat akong nakilala ko sila kung di dahil sakanila siguro mag isa lang ako at napakalungkot ko sila ang nagbibigay ng aking sigla araw araw dahil ay pinaramdam nila saakin na ako ay napakahalaga para sakanila dahil sila ang nagpapalakas ng loob ko at minsan di rin namin maiwasan an palaging mapagalitan din sa aming mga guro dahil sa aming pagkadaldal at dahil napakakulit namin at nagpapasalamat din ako sa mga guro ko napaka_

-napakadaming pagsubok na dumating saakin unawa at napakalungkot din pala minsan sa eskwelahan dahil dito talaga ay hindi natin maiiwasan ang mga taong talagang masyadong mapanghusga sa mga kapwa nilang mga tao at di natin maiiwasan ang di maissue minsan sa kunting kamali mulang napakalaking bagay na sakanila na parang naghihintay sila ng pagkakamali mo para may maichismis sila na para idown nila yung sariling kapwa nila yun at diko rin maiwasan na minsan nang umiyak dahil sa mga masasakit na salitang isinasambit nila saakin napakasakit pero kahit man na masyado na akong nalungkot at dahil madami din akong problema pero kahit na kung anong sinasabi nila ay diko nalang pinapakinggan dahil alam ko kung tama o mali ang sinasabi nila hindi ko kailangan patunayan ang sarili ko sakanila hanggat alam kong ako ang tama mananatili akong tahimik pero pag once na nalaman kong mali na ang kanilang sinasabi ako na mismo kakausap sakanila pero hindi para makipag-away kundi dedepensahan ko lang ang sarili ko at alam ko na meron din yung isang araw na marerealize nila ang mga di maganda nilang nagawa sa mga sarili nilang kapwa.

[karl-poblete]

Ako si Karl kasalukuyang nakatira sa Bantay, Ilocos Sur, Ipinanganak noong ika-6 ng Septyembre 2005 sa Baesa, Quezon City at bininyagan sa pangalan na Virgel Karl Emmanuel R. Poblete. Lumaki man ako sa isang siyudad, nakayanan ko parin na makisabay at makapag salita ng Ilokano dahil palagi akong nag babakasyon sa lugar ng mama ko sa Abra at dun ako natuto na magsalita nito.

Lumaki ako ng may takot sa magulang at sa Diyos dahil sa mga magulang ko. Pasaway man ako paminsan minsan sumusunod parin ako sa aking mga magulang. Suportado rin ako ng mga magulang sa mga pangarap ko at ayaw rin nila akong lumaki ng walang pinag aralan kaya pinag aral nila ako sa isang maayos na paaralan, Ginagawa ko ang lahat at nag aaral ako ng mabuti upang maabot ko ang aking mga pangarap at para maging proud sa akin ang aking mga magulang kahit minsan ay nasusuway ko sila.

[agnesquadra]

Ang Pamilya Ang isang pinakamahalang bagay sa buhay. Sila Ang nagtuturo sayo kung ano Ang tama at Mali. Sila ang nagsusuporta sayi at nagmamahal sayo

[jomaripascua-blog]

Ako si Jomari Pascua nakatira sa brgy.3 Bantay ilocos sur.Ako ay labingtatlong taong gulang.Ipinanganak ako noong april 14 2006.Ako ah simple lamang at may isang pangarap sa buhay na maging isang doktor .ako ay palabirong kaibigan at masayahing tao.