#chwilo trwaj

[lorena-reflections]

Make a wish…

13 sierpnia, 2013 Wczoraj, kiedy do Ciebie zadzwoniłam, powiedziałeś, że tej nocy będzie “festiwal spadających gwiazd”. Widzieliśmy kilka, ale tylko jedną oboje naraz. Kazałeś pomyśleć sobie życzenie. Wiedziałeś, że będziemy myśleć o tym samym…

[lorena-reflections]

Chłopaki też płaczą

6 sierpnia 2013

Pamiętam jeden wyjątkowy wieczór z zeszłego roku. To było pod koniec czerwca. Nie miałam jeszcze wtedy mojego bloga. Szkoda… Nie wiem, czy czas nie zatarł moich wspomnień. Właśnie dlatego chcę o tym napisać, aby nie zapomnieć, chcę pamiętać takie chwile. Niejednokrotnie w życiu żałowałam, że nie prowadziłam pamiętnika. Miałam kiedyś „Kalendarz szalonego małolata”, ale go spaliłam. Wtedy nie lubiłam czytać swoich własnych wspomnień i przemyśleń. Później, przez pewien czas zapisywałam sowje myśli i niektóre wydarzenia, lecz również i tamten zeszyt spaliłam. Wydawało mi się, że nie będę chciała wracać do tego, co było. Myliłam się… Dziś żałuję, że nie mogę wrócić do tamtych czasów, choćby poprzez pamiętnik. Wspomnienia są mgliste i niepełne, wielu rzeczy nie potrafię sobie przypomnieć. Jak dobrze, że bloga nie można spalić :p Była gorąca, czerwcowa noc, właściwie późny wieczór. Na rynku odbywał się koncert, ale muzykę było słychać aż u mnie, chociaż mieszkam daleko. Chcieliśmy tam pójść, lecz nie mogliśmy, z pewnego względu. Graliśmy w „Carbon’a” i popijaliśmy piwko. Później włączyliśmy własną muzykę. Wielu  z tych piosenek jeszcze nie słyszałam… Była bardzo gorąca noc, tak jak dzisiaj. Chciałam się z Tobą kochać, ale Ty nie miałeś ochoty, może ze względu na upał, zmęczenie, niewyspanie (wciąż zarywaliśmy nocki)… Powiedziałeś, że może później i żebym się do Ciebie przytuliła. Leżeliśmy tak nago jakiś czas… Muzyka była dosyć głośna, wprowadzała w trans… Było mi z Tobą dobrze… Głaskałam Cię po policzku, wpatrywałam się w Twoje cudowne, bursztynowe oczy, w Twoją twarz… Zaczęła się wtedy TA piosenka, remix, który słyszałam po raz pierwszy. Pomyślałam sobie, że ta muzyka i ten tekst idealnie pasują do sytuacji, do tego, co czuję. Powiedziałam Ci, że chcę być z Tobą już na zawsze, NA ZAWSZE… Nie odpowiedziałeś nic, ale to nie było potrzebne. Widziałam w Twoich oczach szczęście i niedowierzanie. Kiedyś dałbyś się zabić za TAKIE słowa z moich ust. Ja wciąż patrzyłam na Ciebie. Nie mogłeś wytrzymać mojego spojrzenia i się rozpłakałeś… Powiedziałeś:

- Nie patrz na mnie, faceci nie płaczą. - Czasami płaczą…

[lorena-reflections]

Lato wolności

Gdybym miała nadać odpowiednie nazwy poszczególnym "latom" w moim młodym życiu, wyglądałoby to tak: 2001 - lato przyjaźni i miłości, 2002 - lato zakończeń i początków, niestety nie pamiętam dokładnie lata 2003, a już wcale lata 2004, czyżby nie były dla mnie ważne i znaczące? Jednak lato 2005 pamiętam o niebo lepiej - to było lato wolności! Pod koniec kwietnia pierwszy wyjazd do Hiszpanii, pierwsze samodzielne decyzje, szaleństwa młodości i poczucie wolności, którego teraz tak bardzo mi brakuje. Bo chociaż jesteśmy dojrzali, chociaż w teorii jesteśmy wolnymi ludźmi, to właśnie ta dojrzałość najbardziej nas ogranicza. Aparat państwowy, dojrzałość i utarte konwenanse, które tak trudno przełamać, lecz o wiele łatwiej zrobić to będąc daleko od domu, sąsiadów, znajomych, ojczyzny...  Ale wtedy, latem 2005 roku po powrocie do Polski moja wolność trwała nadal. 

Byłam wtedy w związku z "Dż" i dobrze nam było razem w tamtym czasie. Przede wszystkim dlatego, że byliśmy w domu sami, gdyż moja mama pojechała na truskawki do Niemiec, a tam, wiadomo, sezon zaczyna się wtedy, kiedy w Hiszpanii się kończy. Mieliśmy praktycznie "wolną chatę" bo mój tata, nawet, jeśli był, to zachowywał się tak, jakby go nie było. Wcześnie rano wychodził do pracy, wracał około godziny 16:00. Wieczorami przesiadywał w swoim pokoju, albo na dole, w salonie, a my mogliśmy wtedy poczuć się tak, jakbyśmy mieszkali tylko we dwójkę i chyba dobrze nam to zrobiło. Pamiętam wczesne czerwcowe poranki pełne słońca, kiedy budziliśmy się razem, a w domu było tak cicho i spokojnie. Czasami kochaliśmy się rano, bez obawy, że ktoś za ścianą nas usłyszy. Wspólne śniadania, zero obowiązków, spotkania ze znajomymi (najczęściej z Polą i jej mężem). Wieczorami filmy na DVD, albo głośna muzyka, czasami grillowanie w ogródku lub jakieś wyjście na miasto. Nikt nas nie kontrolował, nikt nam nic nie mówił, nie ograniczał nas czas, obowiązki, ani pieniądze, bo miałam swoje, zarobione na wyjeździe, a wiele do szczęścia nie było nam potrzeba... Oczywiście nie byliśmy razem przez cały czas non stop. On miał swoich kumpli, ja Polę i koleżanki z innego miasta, do których raz po raz jeździłam. Zrobiłam sobie wtedy jasne pasemka na włosach, szkoda, że na zdjęciach są prawie niewidoczne. 

Tamtego lata było nam dobrze. Dobrze, ale bez wielkich porywów serca. Przyznałam się "Dż" do mojego andaluzyjskiego romansu, do "zdrady", a on chyba od razu mi wybaczył. Zrozumiał, że to był jedynie wyskok, nic poważnego. Nie było o to żadnych kłótni, ani wypominania. Może za bardzo mu na mnie zależało? Może bał się że może mnie stracić na rzecz kogoś innego? Kiedy byłam w drodze powrotnej do Polski, a trwała ona o wiele dłużej, niż zakładałam (całe pięć dni!), czekał na mnie, jak na zbawienie. Pojechał po mnie razem z moim szwagrem, który miał mnie odebrać gdzieś na trasie, blisko naszego miasteczka i cieszył się z mojego powrotu jak dziecko! W tym samym dniu, pomimo zmęczenia pięciodniową poróżą, od razu zaprosiłam do nas Polę z mężem i zrobiliśmy sobie powitalną imprezkę. 

Siedzieliśmy na dole, w salonie i popijaliśmy tanie hiszpańskie wino, kupione na stacji benzynowej, gdzieś pod granicą Francji, lub w samej Francji, bo przed wyjazdem nie miałam już czasu i okazji zrobić zakupów, a wstyd byłoby nie przywieźć z Hiszpanii hiszpańskiego wina. Pocztówkę z Andaluzji dla mojej Cioci też wysłałam z Francji. Wrzuciłam ją do pierwszej lepszej skrzynki pocztowej, a chociaż była z hiszpańskim znaczkiem, miałam nadzieję, że jakoś "dojdzie" do adresata. Podobno Ciocia musiała dopłacić za znaczek - ale cóż liczył się gest, a ona przecież nie wiedziała, dlaczego płaciła :p

Kilka dni później zrobiliśmy grilla razem z Polą, jej mężem i jego dobrym kolegą, który akurat przyjachał go odwiedzić. Miał aparat cyfrowy - bardzo słaby, ale i tak dzięki temu aparatowi mamy jakąkolwiek pamiatkę po tamtym spotkaniu.

To było nasze ostatnie piękne lato, bo w kolejnym roku coś między nami zaczęło się mocno psuć. Bo to nigdy nie jest tak, że w jakimś związku cały czas jest tylko dobrze, czasami jest źle, ale żeby przetrwać te trudne chwile, trzeba się naprawdę postarać i trzeba być pewnym, że chce się to dalej ciągnąć. Można być razem, ale kiedy ma się świadomość, że się do siebie nie pasuje, jest o wiele trudniej. Niestety kiedy jest się zakochanym, wielu rzeczy nie widzi się na pierwszy rzut oka. Najważniejsze wychodzi dopiero z czasem: wady, których nie można już dłużej ignorować, zachowania które irytują, a których nie da się zmienić, kłamstwa, oziębłość, albo brak zrozumienia, olewanie partnera... Na samym początku było nam trudno się zgrać. Nie rozumiałam go. Nie wszystko mi w nim odpowiadało, ale... chciałam mu pomóc. Sądziłam, że przy mnie nabierze pewności (zapewne tak właśnie się stało), że przestanie powtarzać "ja to mam w życiu pecha" i dostrzeże też pozytywne strony życia. Poniekąd udało mi się, ale po jakimś czasie obróciło się to na moją niekorzyść, bo kiedy stał się pewniejszy, już mnie nie potrzebował. Później to kumple byli dla niego najważniejsi. Kumple i dragi. Ale to było dużo później. 

Wracając do lata 2005 - to było dla mnie dobre, choć w miarę spokojne lato. Nie tak pamiętne i pełne namiętności, jak to z 2001 roku, ale poczułam wtedy smak "dorosłej" wolności i to dało mi najwięcej szczęścia.

[lorena-reflections]

"Nasze" jeziorko

Od dnia, kiedy poznaliście się z Ebony, od razu się polubiliście, a ja byłam wtedy bardzo szczęśliwa. Nie, żebym teraz nie była, ale tamte czasy były wyjątkowe, niezapomniane... Miałam wszystko o czym marzyłam! Oddaną przyjaciółkę, Twoją miłość i uwielbienie... Jeszcze nie wiedziałam, że masz dylemat, że nie wiesz, czy chcesz ze mną być, pomimo gorącego uczucia, jakie nas połączyło...

W tamtym czasie byliśmy trójką przyjaciół z dwojgiem zakochanych w pakiecie. Graliśmy w karty, rozmawialiśmy, słuchaliśmy muzyki. Szczególnie zapadł mi w głowę fragment piosenki: "tam przyjaciół kilku mam". Tak było. Byliście moimi prawdziwymi i zarazem najlepszymi przyjaciółmi - cały czas jesteście, ale wtedy to było dla mnie coś zupełnie nowego. Chciałam móc spędzać z Wami każdą wolną chwilę.

Podczas jednego z naszych wspólnych spotkań, na początku sierpnia 2001 roku, opowiadałeś nam o pięknie położonym jeziorku z bardzo czystą wodą, nad którym niedawno byłeś. Nasza okolica słynie z wielu jezior, ale tamto miało być naprawdę wyjątkowe. "Żadne jezioro w okolicy nie ma takiego zajebistego klimatu" powiedziałeś. Postanowiłeś zabrać tam mnie i Ebony, pokazać to niewielkie jeziorko wśród pól i lasów z krystalicznie czystą wodą i porośniętą drzewami "wyspą" pośrodku. Nie było to takie proste, bo miejsce oddalone jest od naszego miasteczka o jakieś 10 km, a Ebony nie posiadała roweru, ale i temu zaradziliśmy. Miała pożyczyć go od swojego szwagra.

W dzień zaplanowanej wyprawy nad jezioro Ebony przyjechała do mnie pożyczonym "góralem". Jakoś podniosłeś jej siodełko, choć było z tym trochę problemu i pojechaliśmy... 

Nie pamiętam całej drogi, ale Ebony zachwycała się widokami. Nieopodal celu zobaczyłyśmy na polu starą chatę - wyglądała, jak góralski dom: drewniana, z mocno spadzistym dachem. Chciałyśmy uwiecznić ją z nami na zdjęciu, więc przyjąłeś rolę fotografa. Ustawiłyśmy się na polu - chata była w sporej odległości od drogi, więc nie było możliwości podejścia blisko niej, ale pejzaż był jak z pocztówki. Zrobiłeś nam zdjęcie i chociaż uroczy, drewniany domek okazał się być uchwycony na jego skraju, zamiast pośrodku, to i tak klimat tego zdjęcia jest wyjątkowy...

Wiele lat później chatka popadła w ruinę, zarosła drzewami i krzewami, których wówczas wcale tam nie było. Czy istnieje nadal? Wkrótce miną dwa lata od kiedy ostani raz tamtędy przejeżdżaliśmy. Sprawdzimy to latem. 

Kiedy dotarliśmy do celu, jezioro okazało się być naprawdę pięknie położone, bardzo głębokie i dość zimne. Pogoda nie była idealna. Pamiętam, że było trochę chmurek, które co jakiś czas zasłaniały słońce. Ebony nie chciała rozebrać się do kostiumu, może nawet go nie miała? Mój był na mnie trochę za duży - przerabiany, aby pasował. Niezrażona tym wszystkim, kilka razy wchodziłam do jeziora, aby popływać. Cieszyłam się, że jestem tu z Tobą. Przytulałam się do Ciebie stojąc po pas w wodzie, chłonąc zapach Twojej mokrej skóry. Powiedziałeś, że całowaliśmy się pod wodą. Nie pamiętam tego, ale jest to całkiem możliwe. 

Po jakimś czasie wyszłam do Ebony, która cały czas siedziała na kocu. Nie chciałam, żeby czuła się samotna. Ty zniknąłeś w wodzie. Minęło już sporo czasu od chwili, kiedy wszedłeś do jeziora, więc zaczęłam się o Ciebie martwić, bo długo nie wychodziłeś na brzeg. Nie zwróciłam uwagi na to, gdzie popłynąłeś i chociaż wiem, że jesteś świetnym pływakiem, to naprawdę zaczynałam się już denerwować. Co mogło się z Tobą stać? Czy popłynałeś na wyspę? A może wyszedłeś na brzeg po drugiej stronie jeziora? To okazało się prawdą. Doznałam ulgi, kiedy zobaczyłam Cię wychodzącego z leśnej ścieżki. Kiedy do nas wróciłeś, byłeś jednak jakiś inny, zamyślony. Powiedziałeś, że musiałeś sobie coś przemyśleć. Niedługo miałam się przekonać, co...

Nie zabawiliśmy nad wodą zbyt długo. Ebony wsytdziła się rozebrać, w związku z czym nie wchodziła też do wody. Zrobiłeś nam dwa kolejne zdjęcia, które są teraz dla mnie nieocenioną pamiątką. 

Nie pamiętam drogi powrotnej, ani tego, co było później. Wiem jedynie, że resztę popołudnia i cały wieczór spędziliśmy u mnie w domu i, że kiedy Ebony wracała do siebie, była już noc. Niestety ten dzień był również początkiem powolnego końca naszego krótkiego i w tajemnicy utrzymywanego związku. Twój melancholijny nastrój to nie było coś oczywistego, a dylemat dotyczył mojej osoby. Nie wiedziałeś, co  jest dla Ciebie ważniejsze: miłość czy wolność. Ostatecznie wybrałeś to drugie... 

Kilka dni temu powiedziałeś mi, że wtedy "zamroziłeś" swoją miłość do mnie na jakiś czas. To bardzo dobre określenie, ale jak to w ogóle jest możliwe? Trzeba mieć naprawdę dużo silnej woli i samozaparcia, aby w ten sposób "uwięzić" i kontrolować swoje uczucia, nie dać im nad sobą panować. Ja bym tak nie potrafiła. Próbowałam. Nie udało się. Może to i lepiej?

Na szczęście los dał nam kolejną szansę na bycie razem i nie pozwoliliśmy jej sobie odebrać, pomimo sprzeciwu otoczenia i niełatwej drogi do celu. Nadal nie jest łatwo, ale już się tym nie przejmujemy. Niektórzy ludzie nigdy nie zrozumieją, że "serce nie sługa" i że jest między nami coś wyjątkowego, czego nie da się zauważyć patrząc na nas z boku. Tylko ci, którzy doświadczyli czegoś podobnego potrafią zobaczyć i zrozumieć to połączenie. Ono jest poza zasięgiem racjonalnego umysłu. I tak, jak wówczas, tak i teraz rozumie nas dobrze tylko Ebony. I wcale się nie zdziwiła, kiedy po wielu latach oznajmiłam jej, że w końcu jesteśmy razem. 

Od tamtego pamiętnego dnia oboje mamy wielki sentyment do tego jeziora i wracamy tam prawie co roku, aby poczuć magię minionych chwil. Szkoda tylo, że bez naszej przyjaciółki. 

Ale... może kiedyś uda się nam odtworzyć to wydarzenie, może Ebony, będąc tu na wakacjach, pomimo panicznego lęku przed kleszczami, zgodzi się pojechać nad małe, leśne jeziorko, i napiszemy naszą wspólną historię na nowo..? 

[lorena-reflections]

Noce pod gwiazdami

Co roku mnie pytasz:

- Czy zrobimy sobie latem "noc pod gwiazdami"?

Nieraz próbujemy, ale często jest za zmino, zbyt pochmurno i nie widać gwiazd, za jasno świecą latarnie uliczne lub sąsiad zostawił w nocy światło na podwórku. Czasami przeszkadza zmęczenie po pracy, senność lub nie ma wolnego dnia nazajutrz. A przecież kiedyś udawało się bez żadnego przygotowania, bez planowania, tak spontanicznie. Dlaczego teraz jest trudniej? Czy lata są inne, czy to MY się zmieniliśmy? 

Ja wiem, że już nigdy nie będzie tak, jak kiedyś, bo już nigdy nie będziemy młodsi i to już nigdy nie będzie dla nas nowością. Dawne czasy już nie wrocą, i choćbyś chciał powtórzyć coś, co kiedyś wydawało się niecodzienne i wyjątkowe, kolejny raz wydaje się nie mieć już tej magii. Drzewa na ogrodzie się rozrosły i zasłaniają coraz większą część nieba. Na balkonie - to nie to samo, chociaż właśnie tam wspomina się nam najlepiej. 

Daczego nie napisałam o naszych "nocach pod gwiazdami" WTEDY, kilkanaście lat temu? Też bywało zimno, ale bardziej magicznie. 

Mniej więcej w tamtym czasie miałam sen o tym, że byłam z Tobą u mnie na ogrodzie, nieopodal starej, kwitnącej na biało papierówki. Miłość i pozytywne zmiany w życiu, niestety nie dla tej jabłonki. Niedługo potem została wycięta, kiedy nie było mnie w domu przez kilka miesięcy. Nikt nie wiedział, że zapach tych małych, żółtych jabłek kojarzył mi się z Tobą bardziej, niż z czymkolwiek innym. Nie pamiętam już tego zapachu i w żaden sposób go nie odzyskam, bo TAKICH papierówek już nie ma... 

Szkoda mi tej starej jabłonki, przypominającej nasze szczenięce lata, kiedy rzucaliśmy jabłkami na odległą szosę, próbując trafić w ciężarówki z przyczepą, a Ty przypadkowo trafiłeś jakiegoś przejeżdżającego tamtędy rowerem "dziadka". Facet odgrażał się nam z daleka, a był na tyle zdeterminowany, aby nadłożyć drogi i podjechać od frontu. Nie wiedzieliśmy co chciał zrobić, ale na nasze szczęście był na dworze mój ogromny pies i zawzięcie ujadał na intruza, wobec czego "dziadek" nie miał odwagi wejść na podwórko. 

A nasze "noce pod gwiazdami"? 

Nadal będziemy próbować odzyskać magię minionych chwil. Za którymś razem na pewno nam się uda. Powtórzymy historię, będzie tak, jak kiedyś. 

Bo tylko my sami decydujemy o tym, jak odbieramy rzeczywistość. 

Możemy "zaczarować" teraźniejszość, poczuć się tak, jakbyśmy znów mieli po 30 lat, a nawet mniej. Ciało nas ogranicza, ale umysł jest nieograniczony a wyobraźnia nie zna żadnych granic. 

Damy radę wrócić do siebie sprzed lat. 

Tylko letnia noc i spadające gwiazdy, piwo i muzyka. 

Zapomnijmy, że jesteśmy na to "za starzy". 

Zapomnijmy o problemach, one nie uciekną, za to życie nam ucieka i bezcenny czas! Nie pozwólmy mu na to! 

Trzeba żyć i czerpać ze zwykłych chwil to, co najlepsze!

Bo kiedy jeśli nie TERAZ?

[lorena-reflections]

Dlaczego ON?

Czy kocham Go dlatego, że mamy tyle wspólnych wspomnień?

Czy dlatego, że był przy mnie akurat wtedy, kiedy nie było nikogo innego?

Czy to przypadek, że pamiętam dzień, w którym pierwszy raz Go zobaczyłam?

Czy to przeznaczenie? 

Kiedyś chciał mnie zahipnotyzować, a ja się zgodziłam. Próbowaliśmy zrobić to przy pomocy metronomu. Musiałam bardzo Mu ufać, skoro bez wahania poddałam się takiej próbie. Oczywiście nic z tego nie wyszło, bo nie brałam tego na serio i nie umiałam się skupić wystraczająco mocno, aby popaść w trans. Nie wiem, czy zrobiłabym taką próbę z inną osobą... 

Chociaż czasami przeszkadzał mi swoją nachalną obecnością, niejednokrotnie ratował mnie przed nudą i samotnością. Nawet wtedy, kiedy jeszcze nic dla mnie nie znaczył...

Pewnego dnia wracałam od "W", bo nie zastałam go w domu. Po drodze spotkałam Rudzielca, który akurat do niego szedł. Powiedziałam, że "W" nie ma w domu i tak zaczęliśmy rozmowę. To nie było typowe... W tamtych czasach rzadko miałam ochotę z Nim rozmawiać, bo za bardzo mi się narzucał. Jednak tego dnia było inaczej. Oboje byliśmy w tej samej sytuacji. Nie było "W" i musieliśmy zorganizować sobie wolny czas w inny sposób. Byliśmy na końcu miasta, w miejscu, gdzie zaczynały się pola. Było późne letnie popołudnie. Usiedliśmy na wysokiej studzience kanalizacyjnej i rozmawialiśmy - szkoda, że nie pamiętam o czym. Słońce zniżało się ku zachodowi, a na otwartej przestrzeni dokładnie widać było odległe, nisko wiszące chmury i padający z nich deszcz. Oboje zwróciliśmy na to uwagę i patrzyliśmy na ten niecodzienny krajobraz...

Nie wiem dlaczego zapamiętałam ten widok i ten moment. Czy to miało jakieś znaczenie w stosunku do późniejszych wydarzeń? Czy przez takie właśnie chwile, wiele lat później zakochałam się w Nim? Czy to czysta psychologia, czy już wtedy zadziałało Nasze przeznaczenie, obierając dla nas wspólną drogę na przyszłość? Dlaczego On, chociaż ma tyle wad i jest taki niedoskonały? A może widzę w Nim odbicie moich własnych słabości, może jest lustrem, które pokazuje mi, jak sobie z nimi radzić? A może to ja JEMU jestem teraz potrzebna, aby być dla Niego tym, kim On był kiedyś dla mnie? Przyjacielem podnoszącym na duchu, wspierającym w trudnych chwilach i wzmacniającym wiarę w siebie i swoje możliwości? 

Pamiętam, jak raz pocieszał mnie po kłótni z "W". Płakałam, a On przekonywał, że "W" na pewno do mnie zadzwoni, albo przyjdzie, że nic poważnego się nie stało i że będzie jak wcześniej, żebym się nie smuciła. Każdy dobry kolega pociesza drugiego, ale trzeba zwrócić uwagę na to, że On był we mnie zakochany od kilku lat i sam z chęcią postawiłby się na miejscu "W". Mimo tego potrafił schować swoje uczucia do kieszeni i postąpić jak przyjaciel, zamiast wykorzystać sytuację i spróbować mnie zdobyć... Może wiedział, że i tak nic z tego nie wyjdzie? Może czuł, że zaszkodziłby sobie tym bardziej, niż pomógł? Jeśli tak, znaczy, że poznał mnie lepiej, niż ja sama siebie znałam i działał z najczystszych pobudek.

Czy te wszystkie wydarzenia wpłynęły na moją późniejszą miłość do Niego? 

Podobno 

"Wybieramy nie tych, którzy nas dopełniają,  lecz tych, przy których czujemy coś zanjomego." 

- Katarzyna Owczarek

Nawet, jeśli robimy to nieświadomie. A może nasza podświadomość dokonuje za nas lepszych wyborów, niż gdybyśmy robili je na podstawie świadomego analizowania?

Mówią, że nastoletnia miłość nie jest dojrzała... Może i nie, ale na pewno jest szczera i pozbawiona wątpliwości, które przychodzą wraz z wiekiem. Jest prosta i czysta, nie kieruje się wyrachowaniem, ostożnością i rozwagą, nie ma w niej sceptycyzmu, nie ma roztrząsania "za" i "przeciw", nie ma stawiania wygórowanych wymagań i analizowania czy to ma sens! I właśnie dlatego jest taka PRAWDZIWA i często trwa o wiele dłużej niż późniejsze, "dojrzałe" miłości. Moim zdaniem to właśnie nastoletnie miłości i przyjaźnie trwają najdłużej, często całe życie! To właśnie w tym wieku dzieją się rzeczy, które nas kształtują, nawiązujemy najsilniejsze więzi i podejmujemy najważniejsze decyzje i zobowiązania wobec samych siebie. To wtedy stajemy się tym, kim jesteśmy na dalszym etapie życia, często nie zmieniamy się już wcale, albo niewiele... Co kochaliśmy pozostaje z nami, czego nie lubiliśmy - nadal nie lubimy i to się nie zmienia niezalżnie od wieku i sytuacji życiowej. 

Można zmienić się TROCHĘ, można zmienić nawyki, schudnąć, przytyć, wyrwać z nałogu, ale i tak w głębi duszy pozostajemy tymi samymi ludzmi, tymi nastolatkami - starszymi wiekiem, ale z tymi samymi uczuciami i charakterem, co dawniej. Tego nie da się zmienić! Widzę to na swoim własnym przykładzie, czytając stare listy, wypracowania, notatki. Jestam taka sama, jak byłam 20 lat temu, może bardziej pewna siebie, zdecydowana, dojrzała i świadoma wyborów, ale moje uczucia, poglądy, sympatie i antypatie niewiele się zmieniły przez te wszystkie lata, mogłabym wręcz powiedzieć, że nic się w tych sprawach nie zmieniło... 

Może dlatego wciąż Go kocham, bo nie mogę tego zmienić? 

A może nie chcę niczego zmieniać? 

[lorena-reflections]

"Wiem, że już NIGDY NIE BĘDĘ SAMA!!!"

14 kwietnia 2012

To miało być nasze kolejne spotkanie po tym pierwszym, po latach, bo odkąd wyjechałam do Hiszpanii, widzieliśmy się zaledwie jeden raz, ale i to wystarczyło, by obudzić uśpione uczucie, które swoim wybuchem ostatecznie zmieniło zdarzeń bieg... 

Przypomniałeś mi, że się umówiliśmy w parku, ale miało to wyglądać na "przypadkowe" spotkanie. On Ciebie nie znał, być może wspomniałam mu kiedyś, że mam "przyjaciela" ze szkolnej klasy, którego bardzo lubię, ale nic poza tym. Nic na temat mojej dawnej miłości do Ciebie. 

Czekałeś w umówionym miejscu, kiedy weszliśmy do parku. Udawałam zaskoczoną ze spotkania, Ty miałeś ze sobą rower, jak się później okazało - pożyczony od kolegi. Dość długo rozmawialiśmy we trójkę, kiedy córka bawiła się na placu zabaw. Po dłuższym czasie postanowiliśmy, że trzeba iść do domu. Ja byłam głodna, córka też musiała zjeść obiad. Poszliśmy drogą nad rzeką i weszliśmy na dzikie tereny, gdzie można spotkać jedynie rybaków. Piliśmy piwo. On szybko się podchmielił i opowiadał to, co zawsze i każdemu nowo poznanemu człowiekowi - o swojej nacji i "kulturze". Zrobiliśmy kilka zdjęć nad rzeką "na pamiątkę", jakie to było dziwne, że on niczego się nie domyślał i nawet niczego nie zauważył! Nie chcieliśmy się rozstawać, więc postanowiliśmy, że później przyjdziesz do mnie do domu i porozmaiwiamy sobie na spokojnie przy piwie, kiedy córka będzie pod opieką babci. 

Przyszedłeś zaraz po obiedzie. Siedzieliśmy u mnie w pokoju - Ty na tapczanie, on - na krześle przy laptopie, a ja - jak zwykle - na podłodze (może na pufie, ale nie jestem pewna). Rozmawialiśmy półsłówkami o "naszych" sprawach, z grzeczności zwracając uwagę na jego zachwyty nad swoją "rasą" i udawaliśmy, że interesują nas zdjęcia i filmiki, które on wyszukiwał w internecie, aby pokazać z jakiej nacji się wywodzi. Ja już znałam to niemal na pamięć. Zanudzał tym każdą nowo poznaną osobę. On zajęty komputerem siedział tyłem do mnie, bokiem do Ciebie i nie widział naszych spojrzeń, uśmiechów i iskier w oczach. My podśmiechiwaliśmyh się z jego zachowania, mrugając do siebie porozumiewawczao, w końcu znaliśmy się od wielu lat, nawet, jeśli przez kilka się nie widzieliśmy i w większości rozumieliśmy się bez słów. Byliśmy blisko siebie i ja ukradkiem dotykałam Twojej nogi swoją. Popijaliśmy piwo, być może włączyłam jakąś muzykę, ale nie bardzo zwracaliśmy na nią uwagę. Pokazałam Ci moje filmiki, które stworzyłam do piosenek "She's the sun" i " Jolka, Jolka", kiedy za Tobą tęskniłam. W międzyczasie się ściemniło, a po kilku mocnych piwach on "odpłynął". Po prostu usnął na kanapie (wcześniej przesiedliśmy się, abym i ja mogła skorzystać z komputera).

Kiedy on chrapał w najlepsze, w końcu mogliśmy porozmawiać o NAS bez przeszkód i bez ceregieli. Wiedziałam, że szybko się nie obudzi, ani, że nas nie usłyszy, a jeśli nawet, to niczego nie będzie pamiętał. Miał bardzo słabą głowę. Ten krótki czas mieliśmy wyłącznie dla siebie. Musieliśmy wyjawić sobie, co czujemy, wytłumaczyć, co wydarzyło się w międzyczasie w naszym życiu i zastanowić się nad NASZĄ wspólną przyszłością. Nie miałam żadnego planu, jak zakończyć tamten związek, nie wiedziałam, co dalej, ale ufałam przeznaczeniu. Jak zawsze. W tamtym momencie cieszyłam się chwilą obecną, tym, że mogłam patrzeć Ci w oczy, dotykać Cię ukradkiem i rozmawiać z Tobą o moich uczuciach, o tym wszystkim, o czym nikomu innemu nie mogłam powiedzieć. O moich snach o Tobie, o skrywanej tęsknocie, o marzeniach, o przeszłości i o tym, jak mocno wpłynęła na teraźniejszość. W tamtym momencie byłam naprawdę szczęśliwa, chyba pierwszy raz od co najmniej dwóch lat! Jednak wszystko co dobre, musi się kiedyś skończyć. Było dość późno. Wypadało, byś o tej godzinie poszedł już do domu. Nie chcieliśmy przecież wzbudzać żadnych podjerzeń, przynajmniej na razie... Poszłam odprowadzić Cię do drzwi. Wyszłam z Tobą na schody. Przytulaliśmy się przez chwilę. Potem się pożegnaliśmy, obiecując sobie kontakt telefoniczny.

Tego samego dnia, późnym wieczorem napisałam na FB:

Dzisiejszy dzień, to był jeden z najpiękniejszych dni w moim życiu! Wiem, że już NIGDY NIE BĘDĘ SAMA!!!

Kilka dni później tak pisałam do koleżanki - Hiszpanki:

"Dobra, słuchaj, opowiadałam ci kiedyś, że miałam rudowłosego przyjaciela, który w rzeczywistości był dla mnie kimś więcej niż tylko przyjacielem. Prawda jest taka, że ​​nigdy nie przestałam go kochać i od zeszłego roku dużo o nim myślałam, aż w końcu poprosiłam kogoś o jego numer telefonu i wysłałam mu kilka wiadomości. Nie wiem, czy ci mówiłam, ale już od jakiegoś czasu nie układało mi się z moim obecnym facetem. Czułam się naprawdę źle i potrzebowałam kogoś, kto mnie zrozumie. Nie miałam prawdziwych przyjaciół w Hiszpanii. A teraz w końcu spotkałam się z Nim i okazało się, że On też o mnie myślał, że za mną tęsknił. Powiedział mi wiele rzeczy, których się nie spodziewałam. Prawda jest taka, że ​​kiedyś oboje czuliśmy do siebie miłość, ale nigdy nie byliśmy razem. Teraz czuję, że dostaliśmy kolejną szansę od losu.! Wiem, że Jemu też na mnie zależy i będziemy walczyć o tę miłość. Będzie trudno, ale zrobię, co w mojej mocy. Nigdy więcej nie chcę Go stracić. Pewnego dnia będziemy razem, wiem to, wiem to!" 

Ta koleżanka była pierwszą osobą, której o tym powiedziałam.

A "pewnego dnia" zdarzyło się o wiele prędzej, niż planowałam, niż się w ogóle spodziewałam. Latynos wkrótce czegoś się domyślił i jak wcześniej pisałam - odpuścił. Ulotnił się pozostawiając mnie w spokoju. Nie walczył o mnie, nie zależało mu wtedy. Poza tym, już miesiąc po naszym rozstaniu sam znalazł sobie nową sympatię, a po niedługim czasie wszedł w nowy związek. Zimą był już żonaty...

Wtedy zaufałam swoim uczuciom, intuicji, snom i przeznaczeniu.

I wygrałam!

Wygrałam życie zamiast egzystencji! 

I nie żałuję!

[lorena-reflections]

"Wielka miłość"

Czerwiec 2002 roku - ciepłe, słoneczne przedpołudnie

Pojechałam do szkoły muzycznej na koncert, który miał się tam odbyć. To była jakaś duża impreza, a mieli na niej występować uczniowie z wymiany. Jechałam z pewną nauczycielką z mojego miasta, aby mieć wygodniejszą podróż i nie tracić pieniędzy na bilet. Na miejscu byłyśmy dużo przed czasem, bo ona miała w tym dniu jeszcze lekcje z uczniami, czy coś innego do załatwienia w szkole. Niespodziewanie spotkałam tam osobę, której nie miałam nadziei spotkać już nigdy - Przemka, który kilka miesięcy wcześniej miał być moim lekarstwem na niespełnioną miłość, na samotność i tęsknotę za Kimś, kto choć często był blisko, równocześnie postawił między nami granicę nie do przejścia...

Z Przemkiem natychmiast zaczęliśmy rozmawiać, a moje szczęście nie miało granic - nie spodziewałam się jednak, że to dopiero początek jednego z najpiękniejszych dni w moim życiu.  Szkoda, że obecnie tak słabo to wszystko pamiętam... ten dzień opisałam kiedyś w pamiętniku, ale po czasie spaliłam go - niestety byłam wtedy naiwna i nie sądziłam, że te wspomnienia po latach mogą okazać się bezcenne!

Aby mieć więcej prywatności i aby nikt nam nie przeszkadzał w rozmowie wypożyczylismy salę do ćwiczeń na instrumencie. Oczywiście my nie mieliśmy zamiaru ćwiczyć, ale kto by na to zwracał uwagę! Z resztą w każdej sali stało pianino i Przemek po chwili rozmowy zaczął grać na nim i spiewać różne piosenki. Były to głównie utwory weselne, bo on czasami grywał na takich imprezach dorabiając sobie. W pewnym momencie słowa jednej z piosenek spadły na mnie jak grom z jasnego nieba - zrozumiałam, że odzwierciedlają moje obecne uczucia i ten moment, w krótym znalazło nas to nieoczekiwane spotkanie:

"Czekasz na tę jedną chwilę Serce jak szalone bije Zrozumiałem po co żyję Wiem, że czujesz to co ja Ej, za krótko trwa godzina Niech się chwila ta zatrzyma Moim szczęściem chcę nakarmić Calutki świat - zdziwiony tak"

Ukucnęłam przy nim, wsłuchując się w słowa piosenki, a on spoglądął na mnie co jakiś czas, uśmiechając się i nie miałam już żadnej wątpliwości, że śpiewa to DLA MNIE!

Nie wiem, czy on czuł to samo co ja, miałam nadzieję, że tak. Tyle czasu czekałam na taką chwilę jak ta i, jak w piosence, bardzo chciałam, aby czas się zatrzymał. Byłam wtedy szczęśliwa, jak nigdy wcześniej! Nieczęsto zdarza się, że ktoś śpiewa coś wyłacznie dla Ciebie, jeśli w ogóle. To był jeden z najbardziej romantycznych momentów w moim życiu!

Niestety wszystko co piękne, kiedyś się kończy i do naszej sali zapukała pani woźna, prosząc, abyśmy odstąpili ją nowo przybyłym uczniom z wymiany, którzy mieli przygotowywać się do występu. Przeszlismy tymczasowo do innej sali, ale tamtą też wkrótce trzeba było zwolnić. Szkoła zapełniała się tłumem obcych ludzi, którzy kręcili się po zazwyczaj spokojnych korytarzach, na których ustawione były fotele... My z Przemkiem początkowo planowaliśmy uczestniczyć w tym koncercie - w końcu po to tutaj przyjechaliśmy, ale przeznaczenie postanowiło dać nam więcej czasu - wyłącznie dla nas dwojga. Kiedy nie było już miejsca w żadnej sali, ani nawet na korytarzach, ani w świetlicy, pozostało ostatnie miejsce, które było wybierane przez uczniów tylko w takich właśnie skrajnych przypadkach - nieużywana toaleta na parterze, gdzie ludzie, z braku sal do ćwiczeń czasami grali na instrumentach, albo przebierali się na występy. Nikt się tam nie załatwiał, z resztą toaleta było osobno, a łazienka osobno. W tej łazience stały stare ławki  i krzesła - na nich też usiedliśmy, aby kontynuować naszą rozmowę. Usiedliśmy naprzeciwko siebie, siadając okrakiem na krzesłach i opierając przedramiona na ich drewnianych oparciach. Odruchowo chwiciliśmy się za ręce i od tej pory rozmawialiśmy będąc połączeni wzrokiem i dotykiem. To było bardzo romantyczne i niewinne, żadnego pożądania, tylko szczęście i motyle w brzuchu. Przemek zaczął opowiadać mi o sobie, a nie miał w życiu latwo (jak wiekszość moich facetów -  to chyba jakaś Karma). Nie mieszkał w domu, chyba miał konflikt z rodzicami. Zamieszkał na plebanii u księdza, a w zamian grywał na organach podczas mszy. W związku z nieustannym przebywaniem w uświęconym miejscu nawrócił się i bardzo ważna była dla niego jego wiara i Bóg. Tak pięknie mi o tym wszystkim opowiadał, że w tamtym czasie sama zaczęłam się nawracać. To wprost niewiarygodne, jak ktoś może zmienić czyjś stosunek do wiary - na dobre, lub na złe - w zależności od swoich poglądów i zachowania. Siedzieliśmy tak w fizycznej i psychicznej bliskości, rozmawiając o sobie, o życiu, o wierze, co jakiś czas ktoś przez przypadek wchodził do łazienki, ale, zajęci sobą nie zwracaliśmy na to uwagi. W międzyczasie pojawiły się nieśmiałe i, z jego strony niezdarne, pocałunki... Cóż za pech - zawsze musiałam uczyć chłopaków całowania się... 

Koncert przepadł - nie mogliśmy się od siebie oderwać i zrezygnowaliśmy z niego. Trodno nam było pożegnać się ze sobą, wiedząc, że być może więcej się nie spotkamy, chociaż ja miałam nadzieję, że jednak tak. W drodze na PKS żegnaliśmy się, obiecując sobie kontakt telefoniczny (dostałam od niego numer telefonu na plebanię - telefony komórkowe nie były jeszcze w powszechnym użyciu). W sumie, to na autobus nie zdążyłam! Co teraz robić? Z powrotem do szkoły i odszukać moją nauczycielkę - może jeszcze nie odjechała? Udało się! Ona właśnie stała przy samochodzie. Zabrałam się z nią do domu. Na pytanie "jak koncert?" musiałam powiedzieć prawdę, albo część prawdy - że na nim nie byłam, bo ja nie umiem kłamać i cóż miałabym odpowiedzieć na bardziej sczegółowe pytania?

W domu, od razu poszłam do swojego pokoju i na balkonie, w pamiętniku, opisałam ten cudowny dzień, nazywając Przemka "przyjacielem". To było bardzo dobre określenie. Był dla mnie bardzo ważny i posiadał wszelkie cechy, które są niezmiernie ważne w przyjaźni. Cały wieczór byłam podekscytowana i niezmiernie szczęśliwa, przypominając sobie cały ten wyjątkowy dzień, który rozpoczął się tak zwyczajnie...

Kilka lub kilkanaście dni później zebrałam się na odwagę i zadzwoniłam na tą plebanię. Jednak nasza rozmowa przez telefon w niczym nie przypominala tej na żywo... było niezręcznie i sztywno. Zrozumiałam, że w taki sposób nie da się utrzymać choćby przyjaźni, a co dopiero związku. Odległość zabija początkujące relacje, nie pozwala na ich rozwój i zacieśnienie więzi. 

Nie pozostało mi nic innego jak odpuścić...

Ale przeznaczenie, lub raczej pewna osoba planowała zaingerować w moje życie, którte pzrez to zmieniło się na kilka ładnych lat...

"Wielka miłość nie wybiera Czy jej chcemy - nie pyta nas wcale Wielka miłość, wielka siła Zostajemy jej wierni na zawsze"