#denk ik

[majestic-salad]

Kunnen ze niet een soort 5 november destiel gebeuren terugbrengen voor de nederlandse verkiezingen dit jaar. Als we een rechts kabinet krijgen heb ik dat echt nodig om er mee te leven

[stormvanwoorden]

Als ge zou vragen hoeveel de Aarde weegt, dan zou een wetenschapper u weten te vertellen dat de Aarde eigenlijk gewichtloos is. Maar dat ze wel een massa heeft. En zo voelt dat ook op sommige dagen; dat ik de wereld op mijn schouders kan dragen zonder dat het mij vertraagt. Maar op alle andere dagen zal ik u zeggen dat ik elke kilogram van die 5,97x10²⁴kg massa voel, tezamen met het verbrijzelen van mijn beenderen. En dat ik begrijp waarom mensen (verkeerdelijk) denken dat Atlas, als straf, de wereldbol moest dragen; zelfs een titaan zou eronder bezwijken. 

[gedichtenoverdingen]

2 juni 2020 - vers iphone gedichtje

[existentieleagressie]

Vervoersbewijs

Eindeloze sloten, het weidelandschap tekenend

Een groot schetsboek met gras, grazers en ganzen

Terwijl ik uit het raam van de stoptrein staar, jouw hoofd op mijn schouder

Roept een mechanische stem onverstaanbaar een bestemming

Volgens mij niet die van ons, wij moeten nog wel even

[vliegendevis]

Je moet weten dat ik afscheid nemen nog niet als onderdeel van leven heb geaccepteerd, laat staan dat ik dat met dood heb gedaan. Ik weiger en ik eis dat niemand weg en niemand dood gaat, ik ben een kind. Ik ben een kind, ik loog tegen mijn vader vanavond. Ik heb nooit eerder tegen mijn vader gelogen. Ik loog omdat hij verdrietig was en ik wilde hem niet hoeven uitleggen dat ik soms doe alsof ik geen kind meer ben en dat ik dan met vreemden slaap. Dat ik mensen neuk alsof ik er zin in heb. Ik lieg dat ik vanavond op tijd in bed lig. Mijn vader heeft slecht nieuws en hij zegt: ‘dat zijn dingen die niet fijn zijn, nee. Maar gelukkig zijn er ook fijne dingen. Dat jij een boek leest vanavond, zo nog even huiswerk maakt, dat zijn fijne dingen.’ Ik ben zo blij dat ik niet meer groei dat ik het liefst zou willen krimpen. Ik wil mijn hoofd in de palm van mijn vaders hand en mijn lijf op zijn onderarm, zo groot zijn dat het weer past. Daar was het goed, had het misschien al moeten stoppen.

[errorr-404]

Why are my eyes half closed when I smile though?🤔

[dwarrelendeschrijfsels]

"Flikker op!" Woest kijkt ze hem aan. "Dat ben ik niet, dat is niet hoe ik er uitzie!" Langzaam doet hij een stap naar voren, haar kant op. "Dat ben je wel." Zijn stem klinkt rustig. Wild schudt ze haar hoofd. "Nee, ik ben niet gebroken, ik ben niet beschadigd, ik ben oké. Het is prima." Een kleine zucht weerklinkt. "Jawel, dat, dat ben je wel.." Hij slikt, een traan ontsnapt. "En dat is oké. Je mag gebroken zijn, je mag beschadigd zijn, je mag moeite hebben met het vinden van een plek in deze wereld." "Een plek in deze wereld?" Haar stem klinkt bitter. "Er is geen plek in deze wereld, niet voor mij in ieder geval." Hij pakt haar hand. "Jawel, die is er wel. Zonder jou zal deze wereld nimmer meer hetzelfde zijn, zonder jou zal de zon minder fel schijnen, zonder jou zullen alle kleine dingen, alle kleine lichtpuntjes die normaal gezien zo prachtig zijn, verbleken en verdwijnen." "Als ik er niet was geweest zouden die kleine dingen nooit klein zijn geweest, maar gewoon groot. Dan zou ik er niet overheen gewalst zijn, dan zou ik er niet op hebben neergekeken, dan zou ik er geen mug van hebben gemaakt in plaats van de olifant die ze horen te zijn. Dan zou het niet verslechterd zijn. Zonder mij zouden mensen minder verdriet, minder teleurstellingen en minder zorgen hebben. Minder het gevoel hebben dat ze iets moeten, omdat ik er ben."

Misschien schrijf ik dit boek ooit, misschien ook niet. 

[uitvaagsel]

Ik wou dat ik nooit naar u had omgekeken