Langzaam, als een droom, vergeet ik jou
seen from United States
seen from Chile
seen from United States

seen from Norway

seen from United States

seen from Norway
seen from China
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from France
seen from United States
seen from Russia
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Australia
seen from China
seen from China
Langzaam, als een droom, vergeet ik jou
Ik zou mijn vingerafdrukken er af willen branden om zo identiteitsloos te zijn als ik me voel.
Maar wat als je niet terug wil gaan
je maskers liever liggen laat en
met veel liefde diep begraaft
waar niemand ze nog vinden kan -
Soms heb ik het gevoel dat ik een bezoeker ben op aarde. Een toerist in mijn eigen leven. Alsof ik alles minder goed begrijp dan alle anderen, alsof ik constant de weg kwijt ben en nooit op de hoogte ben van de plaatselijke gewoontes. Ik sta verdwaald in het midden van de straat die het leven is en iedereen loopt of rijdt me gewoon voorbij, op weg naar een duidelijke bestemming.
Zita Theunynck - Het wordt spectaculair. Beloofd.
Nog nooit eerder
Kon ik mij zo helemaal overgegeven
Voor iemand waarbij ik zo weinig zekerheid had
'Maar misschien bestaat iemand uiteindelijk uit een heleboel mensen,' zeg ik. 'Misschien voegen we die nieuwe mensen de hele tijd samen.' Halen we ze binnen als we keuzes maken, goede en slechte, als we het verpesten, opstaan, ons verstand verliezen, bij elkaar rapen, verliefd worden, als we rouwen, groeien, ons terugtrekken uit het leven, er midden in duiken, als we dingen maken en als we dingen breken.
Jandy Nelson - Ik geef je de zon
Het is zo moeilijk, ik heb het soms zo moeilijk. Mijn hoofd maakt me dingen wijs. Het ene moment ben ik een functionerende persoon, het andere moment zit alles vol en ontstaat er paniek. Een passief agressieve zijde neemt over, klaar om alles af te breken, ideeën vullen aan. Een ander stemmetje loopt doorheen mijn hoofd; spijt spijt spijt, later spijt. Maar dan is de schade al gedaan. Het stemmetje ontsnapt, overal is er chaos in mij. Ik probeer de stukjes bijeen te rapen, maar een barst is zichtbaar voor een perfectionist. De waarde daalt, de angst stijgt. En ik blijf met de scherven achter, langzaamaan een snede vormend. Pijn.
Ik vind het altijd jammer dat mensen zich meer identificeren met verdrietige verhalen dan met gelukkige verhalen...
-vreemdewezens