—Mientras supe agradarte y no anudaba un mozo con sus brazos tu blanquísimo cuello, más que el rey de los persas fui dichoso.
—Mientras no te abrasabas por otra, ni cedía Lidia a Cloe, esta Lidia nombrada más que la Ilia romana fue famosa.
—Reina en mí tracia Cloe, sabia en los dulces tonos de la cítara, por quien la muerte osara si su ánima librase así la suerte.
—Prende en mí mutua tea por Calais, hijo de Órnito el turino, y dos veces muriera si con eso la suerte libra al mozo.
—¿Y si la antigua Venus tornara a echar el yugo a lo partido? ¿Si tras la rubia Cloe se abre la puerta a Lidia repudiada?
—Por más que el bello mozo sea un lucero, y tú un corcho liviano, más fiero que el Adriático... vivir quiero contigo y morir quiero.
*
Donec gratus eram tibi nec quisquam potior bracchia candidae cervici iuvenis dabat, Persarum vigui rege beatior. ‘donec non alia magis arsisti neque erat Lydia post Chloen, multi Lydia nominis Romana vigui clarior Ilia.’ me nunc Thraessa Chloe regit, dulcis docta modos et citharae sciens, pro qua non metuam mori, si parcent animae fata superstiti. ‘me torret face mutua Thurini Calais filius Ornyti, pro quo bis patiar mori, si parcent puero fata superstiti.’ quid si prisca redit Venus diductosque iugo cogit aeneo, si flava excutitur Chloe reiectaeque patet ianua Lydiae? ‘quamquam sidere pulchrior ille est, tu levior cortice et improbo iracundior Hadria, tecum vivere amem, tecum obeam libens.’
Horacio III, 9.
di-versión©ochoislas










