Çaldıkları her neyse benden geri getirsinler artık. Hayatımın ucunu bucağını göremiyorum nedensizce kaçıyorum, gereksiz yere susuyorum, umutlarım yeşilleneceğine daha çok kararıyor. Kaç vücutta kalmışsa kokum bazen hepsini bile özlüyorum tektek ve anlamsızca. Aslında istediğim çok değil hayattan ama kuşları çalmışlar, yeşili çalmışlar, maviyi çalmışlar ve huzurumu çalmışlar. Onlar olmayınca önümü göremiyorum, basit isteklerim bile anlamsızlaşıyor. Başarmaya çalıştıkça yuttuğum kendi tozum farkına varıyorum kurtulmaya çalışıyorum başaramıyorum.
5 harf ile yazılmış olsa da düşünürüm bulamam yukarıdan aşağıya. Bakıyorum da hiç durmuyor sürekli dönüyor dünya bana karşı, inançlarıma inat. Ben ise kendi kendime verdiğim sözü tekrar ediyorum tek başıma bazen sesli ve öfkeli bazense sessiz ve masum. "Ölmene daha çok var oğlum hadi gülümse biraz."
Aslında biliyorum ne yapsam nafile çıkmıyor artık sesim, soluğum, huzurum. Bir iki özlem taşırken yumruk kadar yüreğimde, kırdılar beni canı sağ olsunlar. Ne yapsam nafile bundan sonrası için kalmadı artık hevesim. Sadece gülümserim sahte çamur yığınlarına. Beklerim 'belki beni anlarlar' diye ama dedim ya ne yapsam nafile kimsecikler anlamaz, yanımda olmaz. Dikkat edin hırsız var...