tanımlanamayan yazan obje

Her şey olmaya çalışıp hiç bir şey olamayan, efkârın ukalâ yaptığı akıl...

[enfarktuss]

“Tal'at tabutu önünde” Alnındaki ter, bir vatanın döktüğü terken, Nabzındaki kan belki de bir nesle yeterken, En sonra, şu torba kemik sen misin? Anlat! Biz dipdiri verdik seni bir devlete tal'at! Takriben adamlık sana yetmezdi, tamamdın, Sen kitle adam, millet adam, bayrak adamdın. En sevdiğin insan senin, çıplak olandı; Şanlar, senin ölçünle palavraydı, yalandı. İnsanların insanlara verdikleri şanlar, Göğsünde kalır, kalbine girmezdi nişanlar. Asla derileşmezdi vezir esvabı sende, Sen zorla büyüktün, ne kadar istemesen de.. En sonra eğildinse de kurşunla eğildin, Altınlar akarken de züğürt ölmeyi bildin. Neymiş sana heykel? ne demekmiş sana türbe? Arkanda kalan tertemiz ismin yetişir be!

[erbiltelci]

Baharın Müjdesi

İmkansızdı ama aralıkta geldi bahar bu sene, Cemre düştü erkenden, havaya, toprağa, denize, Nice eşsiz hayallerle süslediğim bahçeme, Hoş geldin bahar, sefalar getirdin bu yere. Mevsimler karışmış, bozkırlar yeşermişse, Gülüşüm, düşünüşüm, hayatım nefesimse, Artık nice sözümde, engin düşümde ise, Hoş geldin huzur, sefalar getirdin bu gönle. Erbil der aradım hep tılsımı yerde ve gökte, Bahtiyarlık artık mahmur gözlerimin önünde, Müjdem artık benimle, yarınımda, dünümde, Hoş geldin hayat, sefalar getirdin bu kalbe.

6 Ocak ‘20 - 03:00

[erbiltelci]

Bekler Gibi

Düşündüren gecelerde kahreden bir matem var.

Karanlık sokaklarda bir adam,

Elinde de nahoş durumunu anlatan bir şişe var.

Üzerinde ise eskidiği her halinden belli yeşil lacivert bir süveter,

Ağzında da bitmeye yakın beyaz filtreli sigarası,

Gönlünde engin yaralar bırakmış hayal kırıklıkları var.

Boş sokaklarda dolaşıp, kendi kendine söyleyecek cümleleri var.

Önüne her gelen gelene illaki bir saati soruyor.

Çok olmuyor oysaki zamanın geçmediğinin o da farkında,

Ama zannedersin gelmesini beklediği biri var.

Sokak lambalarıyla arkadaş, kaldırımlarla sırdaş.

Yalnız başına ölümü bekler gibi bir hali var.

[erbiltelci]

Müstahak

Hayal dünyası engin bir deniz, ötesi dalgasız, berrak, sonsuz sular.

Marifet dediğin, elini ateşe uzatmak mı yoksa güneşe yaklaşmak mı acaba?

**

Sırrı kalbine nakşolmuş, ne aradığını bilmez bir hal.

Renklerin kaybolduğu en girift, en masum hülyalara dal.

**

Nafile kurtuluş yolu yoktur, hilkat miktarınca aldığın ancak kârın.

Tüm yolların elbet sonu var, gittiğin acaba müstahak mı?

[erbiltelci]

Kır Saçlı Adamın Hikayesi

Göz açıp, kapayıncaya kadar geçen bir lahza…

Söylesenize bana, gerçek olan birbirini kovalayan akreple yelkovan mı? Yoksa ruhunu kaybetmiş bir adamın saçına düşen aklar mı?

Gecenin en karanlık anında tan yerini ağartan güneş…

Söylesenize bana, gözümüzle gördüğümüz ışık mıdır? Yoksa milyonlarca yıldır yanan güneşin ateşi mi?

Tam uykuya dalacakken gözünde canlanan anılar...

Söylesenize bana, ruhunuzu esir alan düşünce, yaşadıklarımız mıdır? Yoksa aklımızda kalan birkaç güzel hatıra mı?

Yıllar önce tanıştığım “Biz bu saçları değirmende ağartmadık” diyen kır saçlı bilge olduğunu düşündüğüm bir filozof vardı. “Güzel kadınlar sevdim ama hepsi gitti.” Derdi.

Ve sonuna  da eklerdi, yavaş hareketlerle, rakısından bir yudum daha aldıktan sonra; “Saçına düşen aklar, zamanla hafızandan silinen güzel kadınların, sende bıraktığı güneş yanıklarıdır.” Diye.

Var olsun.

Bense, saçımdaki aklar canımı acıttıkça daha iyi anlıyorum, ne demek istediğini.

[erbiltelci]

Hayat…

Hayat, göz kırpması kadar kısa ve istemsiz,

Heves, gülümseme kadar keskin ve istekli,

Keder, gözlerdeki buğunun arka bahçesi,

Huzur, ellerdeki oluşan karıncalanma,

Masal, ruhun kendini ifade ettiği özgün biçimi.

Her şey kısa ve öz aslında;

“Ruhlar aleminde, varoluş silsilesince, bendeniz huzurumu kaybettim…

Aradığım neydi bilmiyorum ama boş geldi bana nedensiz  nefesler…

Sonunda bulduğum boş gözler, sıcak tenler, sahte öpüşler…”

               *             *             * 

Sonrası başarmak…                            

Başarmak, bir lütuftur anlayabilirsen maddeyi,

Susmak, kaçış değil, haykırıştır aslında duyabilsen isteği,

Koşmak, yetişmek için değil ki, bir bilebilsen kendini,

Görmek, senin seçimin bile değil, yansıması nesnenin,

Ve karanlık, eğer dinleyebilirsen anlatıyor bak her şeyi.

Her şey basit ve net aslında;

“Yaşam mücadelesinde, dünya telaşesince, bendeniz kendimi bulamadan kaybettim…

Gözlerle günah işleminin zevkini tattım, ruhumu istemeden karanlığa ve şeytana sattım.

Aslında bir masal yazdım kalem ucuyla, emek emek bitirdim nice sayfaları hazeyanlarla…”

[erbiltelci]

Yolların Sonu

Yağmur en hakikatli nimettir hayatta. Kimi zaman kirleri alır götürür, kimi zaman hatıraları. “Nefesine kulak vermiş bir camın buğusuna yazılanları silmek mi?” Yoksa, “Hırçın rüzgarların suratına sert sert çaptığı damlalarla aptallaşmak mı?” dersin. Neyi seçersen seç ama yine de  şunu bil ki; “Yüksekten düşerken bağırış seslerini unutturacak kadar çok yağıyor yine yağmur.” Aşağıda yine ben, benim kokum ve nefesim. Sen yine bana düşeceksin, tüm boşlukların sonunda ben ve benim hevesim.

Unuttuğun hatıralardan sonra, düştüğünde hatırlayacağın yine tek ben varım. Bak yine damla damla düşüyor, oluk oluk akıyor yağmur, gökten düşüyor sessizliğe karşı hiç durmadan. Kaçışan ahmak insanlara aldırış etmeden ama bu güzel nimetin altında ıslanmak yine benim en büyük zevkim, seni beklerken ıslanmak koca bir ömre mukabil ve bunu sen de bilirsin.

Hayat; azgın dalgalarla boğuşmak, kimi zaman sessiz kalmak, kimi zaman sensiz kalmak demekmiş. Ruhuna denk, gözlerine eş aramak demekmiş. Aradım ve bekledim seni, rıhtımdaki demirlemiş yaşlı gemi gibi sessiz, yalnız ve çaresiz. Sessizce beklemek, boşluğa adını bağırmak ise kimsenin seni duymaması demekmiş. Sensizken sessizliğime sağır olanların homurdanmaları ve çığlıkları da duyulmuyor artık kulağıma. Dedim ya; “O kadar çok şiddetli yağıyor ki yağmur, kirleri de alıp götürüyor sanki.” Bütün hissizlerin seslerini götürdüğü gibi, yeryüzünden siliyor teker teker ve hızlı hızlı.

Anlattım hep gece ile gündüzü, siyah ile beyazı, hayal ile gerçeği ama bitmez bu tezatlar kümesi. Çünkü, bunların hepsi ruhun bir öznesi ve de tüm isteği, asla vazgeçilemeyecek en anlamlı ve en anlamsız tek hakikat gerçeği. Sensiz yazılmış kocaman bir ömre gergef gibi işlenmiş nasihatler, hatalar, ıstıraplar ve matemler. Bitmez bu girdaplar, beyhude hevesler, kör, sağır dilsiz geceler. Bitmez en anlamsız şiir, bitmez sigara dumanı ciğerlerimde. Sakiler asla bitmez, doldurur rakımı ben yine anlat derim, dinler dinler efkarımla içer, yine senin bana düşmeni beklerim.

[erbiltelci]

Ruh Olmak Gerek

-I-

Anlaşılacak kadar yaşayamayız dünyada,

Anlatacaklarımız hep yarım kalır, tıpkı sevgilerimiz gibi.

Mimik bir çocukken yüzümüzde beliren gülümseme,

Hep saklı kalmış hüznünüzüm gölgesinde büyürler...

                  *             *             *

-II-

Karanlık odanda düşlediğin geceleri,

Hiç kimse görmez, yüzündeki çizgileri.

Zihninde kalan onca hoş seda varken,

Hep aklına gelir, onun güzel gülüşleri…

  Uyursun unutmak için gözlerindeki neşeyi,

Daldığın hülyalar yine ona götürür seni.

Ellerinde kalan sadece gecenin matemi,

Anlatmak mümkün olmaz içindeki hisleri…

                 *             *             *

-III-

İnanması imkânsız, düşsüz ve huzursuz.

Kara bulutlar gibi, karamsar ve de mutsuz.

Ruhuma sinmiş sanki, mesnetsiz ve gurursuz.

Anlayamadığım hayat, renksiz, neşesiz ve de ruhsuz..

[erbiltelci]

İstemek

Animalia Aleminden olsaydım, Chordata Şubesinden, Mammalia Sınıfının parlayan yıldızı, Proboscidea Takım kaptanı, Elephantidae Familyasının biricik elephası olurdum.

*Halbuki ütüsüz giyemediğim gömleklerim var olmasına karşın, derimin buruş buruş olmasına da aldırış etmezdim.

*Sabah uyandığımda ne yesem diye saatlerce düşünüp aç kalma derdime çare olarak, ilk bulduğum çayır çimeni hatta biraz şanslıysam iki elmayı dalından yerdim.

*Huzur bulduğumda kendimi sulara atar sağa sola su sıçratırdım. Ağır adımlarımla yürürdüm dünya denilen boşlukta umarsızca.

*Yani, betonlar, asfaltlar, işler, insanlar arasına sıkışmış bir insan müsveddesi olmak yerine, gölde sularla oynayan, çimenlerde sağa sola hunharca yuvarlanan musmutlu bir fil olurdum kısacası.

*Düşmanının bile aslan olduğunu bildiğin bir dünyada yaşamak sana çakalların yaptıklarını umursamadığın gerçeği bile cazip kılınmıştır. “Allah düşmanımın bile yüreklisini versin” diye yaşamaktansa zaten hep öyle olduğunu bilerek yaşamak...

*Belki de anlamsızlığım kat be kat anlam kazanırdı, her gece yıldızların altında uyumak zorunda kalışım bile zorunluluktan öte büyük bir haz verirdi. İçlerinden bir yıldız seçip saatlerce onu izlemek ve sana doğru arkasında iz bırakarak kaymasını beklemek gibi...

*İngiliz, Fransız, Alman veyahut İtalyan olmak değil fil olmak daha anlamlı olurdu benim için...

*Geçtiğin dağları, bayırları, anıları hiç unutmamakta cabası aslında. Çünkü her giden arkasında güzel anılarıyla anılır, fillerin hafızasındaki milyonlarca anı gibi...

***Dünyadan giderken de şunu bilirdim sadece; "Ne hoş bir güzelliği vardır, hafif adımlarla, dünyadan gülümseyerek geçenlerin!.."

[erbiltelci]

Ruhunu Kaybetmiş Adam

Umutlarımı kaldırıp çöpe attım bugün. Olmadık yere kederlerime sigaranın eşlik ettiği, yaşamın renklerinin solduğu, boşluklara nefretimi kustuğum, kendi kendime konuştuğum gecenin bitmediği, kaybolan ruhumu aradığım, içimin daralıp gözlerimin yaşardığı, uykumun gelip düşüncelerden kurtaramadığı en anlamsız gece belki de.

Tek istediğim şey sakin bir yaşama merhaba demek. Karakter tahlili yapmadan, yaptırmadan, kimseye acımadan, acınmadan, inanmaya, inandırmaya çalışmadan...

Tekdüze bir hayatı kucaklamak istiyorum. Ruhu, aklı, kollarıyla beraber kucaklamak istiyorum. Sonra düşünüyorum; "O zaman yarın hiç uyanmama isteyişim neye gebe?"

[erbiltelci]

Hırsız Var

Çaldıkları her neyse benden geri getirsinler artık. Hayatımın ucunu bucağını göremiyorum nedensizce kaçıyorum, gereksiz yere susuyorum, umutlarım yeşilleneceğine daha çok kararıyor. Kaç vücutta kalmışsa kokum bazen hepsini bile özlüyorum tektek ve anlamsızca. Aslında istediğim çok değil hayattan ama kuşları çalmışlar, yeşili çalmışlar, maviyi çalmışlar ve huzurumu çalmışlar. Onlar olmayınca önümü göremiyorum, basit isteklerim bile anlamsızlaşıyor. Başarmaya çalıştıkça yuttuğum kendi tozum farkına varıyorum kurtulmaya çalışıyorum başaramıyorum.

  5 harf ile yazılmış olsa da düşünürüm bulamam yukarıdan aşağıya. Bakıyorum da hiç durmuyor sürekli dönüyor dünya bana karşı, inançlarıma inat. Ben ise kendi kendime verdiğim sözü tekrar ediyorum tek başıma bazen sesli ve öfkeli bazense sessiz ve masum. "Ölmene daha çok var oğlum hadi gülümse biraz."

  Aslında biliyorum ne yapsam nafile çıkmıyor artık sesim, soluğum, huzurum. Bir iki özlem taşırken yumruk kadar yüreğimde, kırdılar beni canı sağ olsunlar. Ne yapsam nafile bundan sonrası için kalmadı artık hevesim. Sadece gülümserim sahte çamur yığınlarına. Beklerim 'belki beni anlarlar' diye ama dedim ya ne yapsam nafile kimsecikler anlamaz, yanımda olmaz. Dikkat edin hırsız var...

[erbiltelci]

Yalan Dünya Düşleri

Her şeyin yalan olduğunu anlamak; gerçekle yüzleşmektir. Yarattığı sersemlik sebebiyle, kişiden kişiye değişiklik gösteren süreler boyunca, kavram, boyut, duygu karmaşası yaşamaktır. 

Çoğu zaman gerçeğin zorluğu yüzünden, yalana inanmak galiba daha kolaydır ve farkına varışlar... Genelde 'surata patlayan tokat' etkisiyle açığa çıkar. Beş parmağın izi geçene kadarki kısmı zordur işte. Sonrasında pişmanlıkla hayıflanmak arasındaki gel-gitlere ev sahipliği yaparsınız...

[erbiltelci]

İzafiyet İşte

Bütün varlıkların ve onların bütün olaylarının izafi olduğunu söyleyen Einstein Amcaya göre "Zaman, mekan, hareket, birbirlerinden bağımsız değildirler." Bana göre ise tesadüflerimiz kendi izafiyetlerimizdir. Sen zamana, zaman sana, mekan harekete, hareket mekana ve dolayısıyla biz birbirimize bağımlıyız farkında olmasakta.

Sevgilerimizi, hüzünlerimizi, mutluluklarımızı ve nefretlerimizi büyükçe bir potada eritsek sonra özlü suyundan her akşam 2 tatlı kaşığı yesek yine de kendi duygularımıza yaklaştıramaz bizi.

İzafiyetlerimiz kişiyi kendi olduğundan farklı bir yere götürmez işin sonunda ama sen ile beni “biz” yapabilir. İzafiyet fiziksel gerçeklerin dışında duyguları da ifade ediyor işte.

Yanlış algoritmalar kurmuş bir matematikçi, yanlış kombinezonlar deneyen satranç oyuncusu ya da yanlış taktikler deneyen kumandan. Sen ne düşünürsen düşün ama hayatın gerçekleri yakaladığında rüyanda anlarsın izafiyetimizi belki.

[erbiltelci]

Kolye

Boş bir ormanda önünü hayal dünyana göre tahmin ederek

Ama asla ne beklediğini bilemeyerek yürümektir, hayat.

Benim yoluma çıkan, gönül akarsularından şelale manzaralı,

Kelebeklerin hangi çiçeğe konmak için seçim yapmakta zorlandığı bir yoldu şimdilik.

Geçtiğim köprülerde üvey dayı sahibi olarak ayılara rütbe taktım.

Yaşım hep büyüdü, durdurulamadı zaman.

Geçen yıllara isyan ettirmeyen birisini çıkardı Allah karşıma,

İnsanlar için en değerli elmas, bulununca dikkat etmezsen keser elini.

O elmasım oldu, kesti bir kaç kez elimi

Kolye yapıp kalbime asıncaya kadar...

[erbiltelci]

Bir Sigara Yaktım Dün Gece

Dünyadan kovulmuşluk hissi ile kan ter içinde birden bire uyandım rüyadan. Saate baktım, sabaha çok vardı. Bir sigara yaktım ve huzuru düşündüm yine dün gece.

Haklıydın, peşimi hiç bırakmayan birçok şey vardı karanlık dünyamdan. Kendime baktım, ölmeme daha vardı. Bir sigara daha yaktım ve ölümü düşündüm yine dün gece.

Sonra sen geldin aklıma, duraksamadan ağlamaya başladım umursamadan. Geçmişe baktım, yaşanmamışlıklar vardı. Bir sigara daha yaktım ve sensizliği düşündüm yine dün gece.

Düşünmemin nedeni, alışkanlığımdır huzurumu kaybettiğim zamanlardan. Geleceğe baktım, daha çok yolum vardı. Bir sigara daha yaktım ve hayaller kurdum yine dün gece.

[erbiltelci]

Sokak

Önünü bile göremediği loş bir havada, hafızasındaki geçmişi tazeliyordu aheste adımlarla yürüdüğü yaşlı çam ağaçlarıyla kaplı uzunca bir yolda. Ansızın arkasını dönerek ters yöne doğru koşmaya başladı genç adam, karanlıklar içerisinde kaybolarak, ne yaptığını bilmez bir hali vardı. Aslında avucunun içi gibi bildiği yollarda kaybolması umurunda bile değildi sadece bir çıkar yol aramıyordu şimdilik, şu aklından çıkmayan düşüncelerinden de kurtulacağı bir sakin bir yer arıyordu. Ve şehri görebileceği bir yerde durdu aniden, rengarenk ışıklara bir bakış atıp yaktığı sigarasından derin bir nefes çekip kendi kendine düşündü; Ne kalmıştı hayatında, kaybettiklerinden başka? Yorgun gözlerinin yanına dizleri de eşlik etmeye başlamıştı daha fazla taşıyacak gücü de kalmamıştı hüzünle dolup taşan bedenini. Düşmemek için bir ağaca yaslanıp şehre bakarken, sigarasından son bir kez daha çektiği andaki düşündükleri belkide umutlarının hayatında var olmasıyla mümkün olacak hayallerdi.

[erbiltelci]

Fantazya Kurabiyesi 2

Ağızda dağılan tatların yerini almıştı üzerimize çöken gecenin matemi, tıpkı karanlık gökyüzüne doğru yükselen bacalardan çıkan islerin hayatımıza bıraktığı lekeler gibi. Parça parça ama hiç çıkmayacak şekilde yerini almıştı üzerimizde. Biz ise ne yapacağımıza karar verememiştik bir türlü, farklı nefeslerden aynı hazları alıyormuşçasına keyifliydik yaşarken. Hüzünleri meze yapıp rakımızla beraber yer içerdik anlamsızca. Aslında hiç birbirinizin olmamışız gibi yaşadık umarsızca. Kaybettiklerimize içip, yaşadıklarımızla eğlenirdik. En güzeli de kurabiyeleri paylaşırdık çoçukça. Evet fantastik kurabiyelerimizdi aslında bizi birbirimize bağlayan...