#dutchwriting

[dulcantor]

Soms lijkt het wel of de nacht een religie is. Een mysteriecultus die de heidense dag verjaagt. Een verering van het zachte en het lichte, waarbij de scherpe randjes worden afgerond. Waar je overdag dwaalt in een woestijn van geluiden, sluip je ’s nachts in een oase van rust. Elk geluidje is een doorbreking van een heilige stilte. Je hoort soms wel een auto snorren of een hond blaffen, maar het lijkt allemaal gedempt en ver weg. Overdag verdrink je in het leven, ’s nachts kan je erin ronddobberen en genieten van de golven om je heen. Als de nacht een cultus is, dan ben ik nog nooit zo gelovig geweest.

[dulcantor]

De witte servet had je lippen al gedroogd nog voor ik het goed had kunnen zien, een sierlijke beweging zo volmaakt dat het bijna een kunst leek. Misschien was het dat ook voor jou. Ik begon zachtjes te neuriën terwijl de muren op me afkwamen. De daarnet nog zacht brandende kaars walmde nu in mijn gezicht. De witte servet brandde mijn netvlies weg. De muren vraten me op en braken me in kleine stukjes. Maar ik fixeerde me op jouw gezicht, je zei nog iets.

Klanken zacht als vallende bladeren vulden de lucht. Je had het tegen mij, toch? Ja, een laatste moment was je terug van mij, van mij alleen. Ik was tegelijk vervuld van vreugde en hoop, van verdriet en pijn. ‘Ik doe dit niet omdat ik het wil. Ik doe dit omdat de natuur het van me eist. Ik breng je terug naar een natuurlijke toestand, waarin de atomen terug vrij zijn. Ik breng je eeuwige rust.’

Terwijl de wereld verder tolde, zag ik hoe je sierlijke, volle lippen elk woord zorgvuldig uitspraken, alsof je een citeeroefening aan het maken was. Je kon zo goed citeren. Achter je lippen glinsterden je ogen en ik zag opnieuw de gouden stipjes die als vuurvliegjes ronddwaalden. Mijn laatste sterren voor een eeuwige nacht.

[dulcantor]

ik ben op zoek naar wegen en woorden om mezelf in te stoppen en te verzenden

naar klanken waarin ik thuis kan komen en vormen die me zachtjes omarmen

naar de tederheid van een vers de passie van een assonantie

Ik zoek betekenis voor mijn onuitgesproken woorden voor mijn stervende gedachten voor mijn afbrokkelende poëzie mijn ongeboren kind