#ekklesia

[heartsings77]

[lounesdarbois]

Monsieur l'abbé *,

Comment allez-vous? Je me suis embrouillé hier avec l'abbé * et je le regrette mais suis à court de sommeil et au lieu de trouver le réconfort que je cherchais j'ai trouvé un mur d'indifférence, qui de plus a insinué des calomnies provenant de ragots montés en épingle, commérages à mon encontre dont il n'est pas l'auteur mais qui semblent relayés partout et qui nuisent à la bonne réputation, commérages révoltants que j'ignorais, et cela m'a mis hors de moi. Je vous explique. J'ai perdu mon travail lundi dans un *, après avoir été pour la énième fois agressé verbalement par une figure récurrente des * (la figure dite de la "dame grosse et agitée") mais cette fois j'ai répliqué par des mots de rappel à l'ordre (j'y exerçais le métier épuisant d'Assistant de Direction, 70 heures par semaine, et n'avais pas être l'objet de cris en public d'une employée déjà plusieurs fois rappelée à l'ordre) puis la personne m'ayant poussé 2 fois j'ai demandé que l'on intervienne pour m'aider, en vain, et je l'ai repoussé la 2e fois, et elle s'est retrouvée appuyée sur la vitre en arrière, ce qui a fait se pâmer les 8 témoins présents qui toutefois n'ont pas une seule fois tenté de mettre cette grosse dame en furie à l'écart, car hélas les hommes se réjouissent du malheur des autres, et même se délectent du spectacle de ce malheur, qu'ils veulent pouvoir examiner jusqu'au bout, pour voir. Je pèse 68 kilos pour 1,84 m, la dame qui m'a agressé en pèse entre 80 et 90 pour environ 1,75 m, hurlait sur moi pour la 10ème fois en 3 mois, et venait de passer au coup de pression physique. Bref. Le lendemain mardi je suis allé à l'Office puis suis allé parler au célébrant. Un mur. Je voudrais un conseil religieux. Je fréquente une fille très jolie que j'ai abordé après 2 ans d'hésitation par grande timidité. Je la croyais européenne vu la pureté de ses traits et la clarté de son teint. Il se trouve qu'elle est de parents maghrébins, et que certains types clairs très rares subsistent là-bas dans certaines régions, c'est le cas d'une partie de la famille de ma mère aussi, qui est d'origine kabyle. Cette jeune fille et moi nous fréquentons autant que possible, et dans le secret. Elle a 19 ans, de visage très pur, de silhouette menue, chastement vêtue, tout à fait à mon goût. De plus elle s'est préservée jusqu'à moi, ne fréquente ni bar, ne consomme ni tabac ni alcool ni rien. Elle n'est ni grosse ni sale, ni fantasque, ni extravertie comme tant de femmes actuelles le sont (même certaines "tradi"). Cela est rare. Elle me donne sa confiance et prend des risques importants pour venir me retrouver en cachette de ses parents qui sont mahométans et rigoristes. Elle-même n'a jamais connu de garçon, chacun de ses gestes avec moi est nouveau, ils ont lieu dans un très grand respect mutuel, et étant plus âgé qu'elle, ayant les techniques de profiteurs en aversion je ne force jamais rien mais la laisse venir si elle le souhaite, or elle le souhaite et le fait. Puis elle m'écrit des lettres qui témoignent d'un très bel éveil à l'amour, des lettres qui finissent par des phrases comme "Vous m'avez révélé à moi-même et j'ai des étoiles dans les yeux en pensant à vous, je veux que vous soyez mon seul, mon premier et mon dernier". Et si Dieu le veut, je veux aussi être son "premier et dernier" homme. Vous avez ma parole que c'est ce qui se passe actuellement, cela a commencé graduellement le 12/2, presque 10 ans jour pour jour après mon baptême (j'ai toujours été chrétien, mais non-baptisé). D'innombrables signes auxquels je veux croire, peut-être de façon téméraire, jalonnent encore chaque étape de cet amour. Un seul ennui. Lorsque nous avons parlé d'engagement futur, cette jeunette n'a parlé que de sa religion à elle, et savez-vous de qui elle est la fille? Vous n'imaginez pas de qui elle est la fille et je préfère ne même pas l'écrire, non que je n'ai point confiance en le sceau de secret de la confidence donnée à un prêtre, mais parce que je crois que les courriels d'un clerc peuvent être lus par ses supérieurs puisque le prêtre en s'incardinant au Christ lors de

l'ordination prête serment de ne plus s'appartenir tout à fait à lui-même et accepte de remettre à ses confrères la clé de sa chambre, ses biens, ses messages et le reste. Je crois par exemple que les lettres postales, dans les séminaires, sont ouvertes par le bureau central pour être vérifiées avant d'être remises au destinataire. Cette jeune fille m'a donné sa confiance, je garde son secret comme on garde un vase précieux, avec précaution, vase où j'aimerais planter des fleurs, car j'espère des enfants nombreux, heureux, et beaux comme elle. Sa présence auprès de moi comble tous mes vœux et toutes mes prières depuis tant d'années. Je vis pour la Beauté.

Hier soir en sortant de l'église, furieux des paroles de l'abbé * qui a probablement des qualités, mais pas celles du tact, je me suis assis sur un banc pour me calmer. Une impression d'être abandonné et incompris me rendait comme un lion en cage et j'étais profondément blessé. Une vieille dame est venue me voir et m'a dit que je devrais m'adresser à vous, vous citant nommément. La nuit même j'ai lu, pour savoir quoi faire, ce que conseille Saint François de Sales dans un cas comme celui que je vous décris, à la page "Des amourettes" dans son livre intitulé Introduction. Il semble dire qu'il faille rompre si l'on n'a point en vue le mariage et cela m'est insupportable. J'ai en vue le mariage, et le mariage chrétien, et n'ai en vue que cela depuis 15 ans et chaque déception à ce sujet est une torture que je ne puis plus endurer. Pour moi, si l'on n'a pas de femme avec soi, la vie n'a pas commencé. La plupart des femmes ont la haine des hommes, la haine de la maternité : l'argent et la carrière en ont fait de véritables tours d'ivoire hérissées de piques. J'ai besoin d'aimer les femmes et d'être aimé d'elles et l'Eglise m'en prive continuellement par ses sentences toutes préparées, et me pourrit la vie, alors que je suis en privé un gentilhomme avec les dames, animé de prévenances, et toutes mes anciennes amies peuvent en témoigner. C'est ainsi, j'ai eu des amies souvent, bien que je n'en sois pas digne, et j'ignore ce qu'elles me trouvent, et m'ont trouvé dans le passé, mais seul l'amour vécu me soulage dans cette vie. Peut-être simplement sentent-elles le manque manque affectif du paumé qui a aussi certaines capacités. Mais allez savoir. Souvent femme varie, bien fol qui s'y fie, dit l'adage. Quelle marge de manœuvre propose l'Eglise pour convertir une non-chrétienne? Où est l'ingénierie sociale implacable, surpassant l'ingénierie sémitique, qui permette de garder les brebis dans l'enclos et d'y adjoindre de nouvelles venues? Au lieu de cela la loge, la syna et la moquée ponctionnent nos maigres troupeaux et nous tuent, et vous les clercs le savez et ne prenez nulle mesure pour nous protéger. Où sont vos sentences toutes préparées, sur ce registre? Depuis 2000 ans que le sémitisme sous toutes ses formes dévore l'Eglise, où sont les stratégies éprouvées de vie, les méthodes, les conseils, les mots directement échangeables par des actes pour affronter et vaincre de telles situations qui ont déjà détruit les 3/4 du monde et qui ne feront qu'augmenter? Est-ce que même la Tradition aurait eu le front d'abandonner cet enjeu crucial à Pile ou Face, et de le traiter par la négligence et l'impréparation? Voici près de 12 ans que je fréquente cette paroisse et que je n'ai pu jamais entamer l'ébauche d'une discussion sérieuse avec un prêtre, qui aussitôt fuit pour aller dire "bonjour comment ça va" à quelques badauds qui ne sont pas tourmentés comme moi par ce degré d'urgence, pendant que le temps presse, et fuit, et presse de plus en plus. J'ai connu toutes sortes de filles de tous milieux et suis en colère contre les clercs, quels qu'ils soient parce qu'ils ne forment pas les jeunes filles à recevoir l'amour de l'homme, le mariage et la vie pratique que cela suppose. Vous rendez-vous compte que l'on ne peut même plus se reproduire, ou travailler dans une ambiance d'ordre normal? Vous rendez-vous compte que le strict minimum on ne peut même plus l'avoir? L'invasion migratoire continue et au lieu de redoubler d'entraide interne et de Charité, les "dames grosses et agitées" font la loi partout, tolérées et encouragées avec sollicitude par les hiérarchies, pendant que les vrais hommes sont rabroués à la moindre incartade. Ils deviennent ainsi des sous-hommes sans même s'en apercevoir. Quant à la jeune chrétienne elle est accablée de prières ressassées, marmonnées, ses parents la gâtent et la société lui fait comprendre qu'en tant que fille elle a et aura tous les droits, et que les garçons ont et auront tous les devoirs. A 16 ans soit elles aiment la vie et prennent le culte divin en dégoût, soit elles n'aiment pas la vie et

deviennent bigotes et vieilles filles tristes. Pardon, cela est véridique, je le vis et le vérifie de l'intérieur depuis 15 ans auprès des familles, écoles et paroisses! Je suis en colère de ne rencontrer que des filles athées, apostates ou mahométanes, qui en plus exigeront un jour de moi que je vive selon leurs standards à elles, exigence incompatible avec la Nature de l'union des corps puisque l'âme de l'homme entre dans celle de la femme et non point celle de la femme en l'âme de l'homme. Ce genre de malentendu est déjà arrivé et j'ai dû me séparer de telles filles qui refusaient le mariage chrétien et la naissance d'enfants chrétiens, parfois dans une haine implacable à l'endroit de notre religion, et ces ruptures à mon initiative m'ont fait autant plaisir que de me couper un bras. Et vous n'imaginez pas ce que dit le Monde contre nous, que nous serions des détraqués, génocidaires, idolâtres, "associateurs", des impurs, des mécréants, des porcs, et j'en passe, car le nombre d'adjectifs que j'entends depuis l'enfance à notre sujet, vu mes origines, vu les lieux où la Providence m'a placé, dépasse l'entendement. Et dire que ceux qui prononcent ces termes à notre endroit se targuent de largesse de vue et de tolérance... Dire que tant de gens, bourgeois blancs de ma famille et du monde, qui ne connaissent rien de la rue et du terrain concret, m'ont appelé raciste car moi sachant cela, j'essayais de le leur faire comprendre. J'ai l'impression souvent de porter cent fois le poids que portent les gens lambda, et je les vois en plus se méprendre sur mon compte par des ragots, cette arme des lâches. Qu'ils viennent donc voir le terrain. Ils ne tiendraient pas un seul jour debout dans mon monde.

L'été 2019 j'avais cru avoir enfin trouvé la Chrétienne que je cherchais, depuis tant d'années à prier à cette intention. Erreur elle se jouait de moi, me prenant à part, m'appelant de petits noms, m'adressant œillades, sourires et cherchant ma compagnie y compris de nuit, mais étant courtisée aussi par d'autres et "laissant monter les enchères". J'ai cru que Dieu s'était joué de moi, m'abandonnait, et en ai conçu un tel dépit que j'ai failli en mourir, au sens strict. J'ai eu ensuite 2 semaines d'hôpital puis 4 mois de convalescence. "Je ne suis point malade ni foldingo" dit Jean Reno dans Les Visiteurs, "Je viens simplement de très, très loin". Citation amusante. Et terrible. Tout est là. Je viens de loin, de Tizi et de Paris, du Japon, de Grenoble, de Hong Kong, et de Bruxelles, seul à travailler pour des gens qui me font endosser les rôles professionnels qu'ils n'assument pas de porter ("soyez le dur, le bad guy qui remet de l'ordre dans l'établissement, signez ici s'il-vous plaît". Textuel), puis qui m'abandonnent après avoir laissé tout le personnel se liguer contre moi sans me défendre. Je me suis fâché, ai élevé la voix, j'ai le défaut de la colère car je ne puis supporter l'injustice passée un certain stade. Toute ma vie compte tenu de mes origines et de mon faciès, j'ai été rejeté, traité comme une racaille par les européens, comme un "gouère" par les maghrébins (dont moi seul connaît le racisme à l'endroit des Blancs, et cela n'est rien comparé au racisme anti-Blanc des Noirs. Quand à la haine anti-Blanc de la syna que j'ai connue de l'intérieur elle aussi, cela tient presque du projet de vie), c'est moi qui ai été en but au racisme, à l'exclusion, au mensonge, aux calomnies, à la bêtise la plus révoltante sans personne pour m'aider ni même me croire, ceci pour la seule raison que je suis né tel que je suis, de père français et de mère carthaginoise, de nom et prénom français. Interpolation très rare, et qui dérange autant les Blancs qui refusent de propager leur nom à l'extérieur, que les Carthaginois qui considèrent qu'un "gouère" leur a "volé une soeur" (alors qu'eux ne se gênent point pour convoiter les nôtres, dans des termes et dans un esprit qui confine à la haie pure).

"Bien. Vous avez Monsieur Darbois des idées qui sont les vôtres et qui...". Pardon je n'ai aucune idée sur aucun sujet. J'ai une naissance, puis un vécu, une expérience payée par un parcours, par des actes, par des risques et des rencontres parfois douces, souvent brutales. De religion je suis un chrétien, de mentalité un maghrébin, mais de culture et de loyauté nationale je suis un Français qui se tourne pour pleurer et ne cherche pas à attendrir, ce n'est pas mon rapport au monde, je cherche seulement la bonne voie, la bonne manière de vivre. "Il ne sert à rien de me dire Seigneur, Seigneur, mais il faut accomplir la volonté de mon père qui est dans les cieux" dit l’Évangile. J'aimerais recevoir des conseils avisés d'un homme sage, d'un Ancien de l'Eglise. Je n'ai qu'une question à vous poser. Plusieurs à vrai dire, qui n'en sont qu'une seule. Où sont les chrétiennes à marier? Où sont les mariages? Pourquoi vos brebis réduisent-elles en nombre et en santé, et même en capacité à aimer? Croyez-vous qu'un homme doive vivre sans femme, surtout en période de stérilité et d'invasion? Que faire lorsque l'on est mû par ce besoin vital d'une présence amie, soignée, auprès de soi, qui vous élève, vous motive et vous aide, une présence féminine que l'on élève, que l'on motive et que l'on aide? L'injonction au célibat est un mantra des clercs qui est l'expression de leurs choix personnels quant à la chasteté, mais le célibat généralisé des chrétiennes, qui va de pire en pire, est une catastrophe pour le renouvellement des générations de l'Eglise. La stérilité croissante des couples chrétiens, l'ascendant des enfants sur les mères, et l'ascendant des femmes sur les maris sont des signes catastrophiques auxquels les clercs devraient s'attaquer en premier lieu. Je me suis fâché hier contre l'abbé * car il a prononcé des paroles qui montraient une méconnaissance totale de cet enjeu crucial, surtout en période d'invasion migratoire aggravée.

Je cherche une Chrétienne depuis 15 ans. Rien, rien, rien, nulle part. Par contre, des athées, des ceci, des cela, j'en ai eu des quantités depuis 25 ans, et croyant pouvoir les sanctifier je me suis donné à elle comme elles à moi. Mais le rapport de force insinué par la société fausse tout dans les couples, et très peu, vraiment très peu d'hommes ont encore l'ascendant légitime sur la femme, passé 1 ou 2 ans de fréquentation. Ainsi Monsieur l'abbé, d'après Saint-François de Sales on ne peut que pêcher en aimant simplement une femme, et il faudrait donc demeurer seul comme un arbre sec dans le désespoir jusqu'à la fin de ses jours et mourir sans descendance pour l'amour de Dieu? C'est cela? Pendant que les envahisseurs nous volent et nous tuent, et se paient notre tête? C'est cela? Ne me dîtes pas que c'est cela! Que faut-il faire? Comment faut-il vivre? Dans un monde entièrement saboté, entièrement faussé par des structures de péché à tous les étages, comment faut-il vivre? Merci de votre avis et de votre attention sur ces points. Cordialement, LD

[imperium-romanum]

The Ins and Outs and 'Idiots' of Greek Democracy

Greece, or more specifically the city state of Athens, is considered to be the birthplace of democracy. Athenian democracy is well-documented and served as a model for the democracies of other Greek c

Greece, or more specifically the city state of Athens, is considered to be the birthplace of democracy. Athenian democracy is well-documented and served as a model for the democracies of other Greek city states. Although democracy is the de jure system of government in much of the world today, it is much different from that which was practiced by the ancient Greeks. In fact, some features of Athenian democracy might even be considered to be undemocratic by modern observers.

Continue reading

[nehetisingsforhekate]

Epithets: Ekklesia

Of the Assembly

Of the life-generating Rulers, the highest is called Hekate, the middle Royal Soul and the last one Royal Virtues. They also have Azonaic Hekatae like the Chaldean Hekate of the Crossroads, Hekate of the Revel, and Hekate of the Assembly. -Fragment xx, Psellus, from Ronan.

The ekklesia was the assembly of the citizens of a polis, gathered to act as a jury or to discuss the implementation of policies for the city state as a whole. The membership was limited to free men. With the rise of Christianity, the term came to mean the body of followers of Christ, which makes researching this as an epithet pretty challenging.

The ekklesia was also the name of the location where the assembly occurred, and there were extensive laws governing the purification and preparation of the space for the work therein. Before each meeting, the pristiarchos, an appointed official, would sacrifice a piglet and carry the corpse around the hall. Thus the piglet attracted the worst spirits and impurities of the site and was taken elsewhere so the assembly could debate in the purified space. Piglets are often used in this way in the ancient Greek world.

Though the Chaldean Oracles are firmly a creature of Late Antiquity, originally attributed to Julian the Theurgist, Hekate’s association with the Ekklesia dates much further back in time. Hesiod himself describes her as presiding, “in trials her seat is at the side of illustrious kings, and in assemblies the man she favors gains distinction” (Hesiod, Theogony, lines 430-431).

Hekate Ekklesia is one of the facets of Hekate from the Ethereal Realm in the cosmology of the Chaldean Oracles*. These lower forms of Hekate are not the same as the World Soul figure who directly interacts with the First Father and Second Father, but represent the realm that stands between the Material Realm and the Empyrean one. As a Goddess who has from the beginning been associated with boundaries and things of a liminal nature, the Chaldean Oracles are continuing a long tradition.  

Hekate has always blessed wise leaders, and presided in places where politics are discussed and debated, and given wisdom and success as She will. In the Chaldean Oracles, it is clear that this particular aspect of Hekate’s nature is understood to be a smaller part of the greater Goddess overall.

Hail unto you wise Hekate, I pray unto you, Stand in the Assembly A presence that brings justice and clarity, In this time of confusion and disparity, That those you choose might act on behalf Of the greater good, That the manifold injustices of the day Be halted by your hand. That wisdom and right actions Be the foundation of the Assembly today.

 ------

 *The concepts encapsulated in the fragment of the Chaldean Oracles above are messy and complex, and to know more about what the Azonaic Hekatae might be, I recommend the following blogs:

The Chaldean Oracles. https://hellenicfaith.com/chaldean-oracles/

Understanding the Chaldean Hekate. https://archetypicalwitchcraft.wordpress.com/2014/01/16/understanding-hekate-part-2-the-chaldean-hekate/

Theurgy and Knowledge in the Chaldean Oracles, IAO and Hekate. https://theaeoneye.com/2016/01/17/theurgy-and-knowledge-in-the-chaldean-oracles-iao-and-hekate/

 Sources:

Lsj.translatum.gr

Athanassakis, Apostolos N. Hesiod: Theogony, Works and Days, Shield, Johns Hopkins, 2004. Hitch, Sarah and Ian Rughterford. Animal Sacrifice in Ancient Greek World, Cambridge, 2017. Majercik, Ruth. The Chaldean Oracles, Brill, 1989. Ronan, Stephen. The Goddess Hekate, Chthonios, 1992.

Images:

Pnyx Hill, Athens. Licensed GNU Free Documentation License, v. 1.2. Via wikicommons:  https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=701621

[melegafanhoto]

(...) quando cultuamos a Deus porque cremos que ele tem de nos prover conforto, dando-nos o prestígio, o emprego ou o relacionamento que desejamos e procuramos, violamos os mandamentos. Impomos nosso conceito de quem Deus é sobre Deus. Criamos um deus desenhado segundo o freguês, ou seja, um ídolo.

Catecismo Nova Cidade: A verdade de Deus para nossos corações e mentes - Devocional" -  Timothy Keller

[rhosyn-o-magdalene]

I woke to a spam of Déanic / Filianic posts on my dash and want to thank my beloved sisters for that.

Y'all are messengers of Her light.

[ierosolymitissa-blog]

Μετενσάρκωση και Ορθοδοξία

Η ΜΕΤΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΙΣΤΗ

Τί πιστεύουν οι οπαδοί του κάρμα και της μετενσαρκώσεως

Σύμφωνα με τις ανατολικές θρησκείες (κυρίως ινδουισμό και βουδισμό), τον αποκρυφισμό και γενικότερα, την λεγομένη «Νέα Εποχή», μετά τον σωματικό θάνατο, η ψυχή μπαίνει στο σώμα ενός άλλου ανθρώπου, ζώου ή ακόμη και φυτού. Αυτό σημαίνει η λέξη μετενσάρκωση ή μετεμψύχωση.

Η καινούργια ζωή θα εξαρτηθεί, λένε, από τις προηγούμενες ζωές που έζησε, οι οποίες μπορεί να είναι χιλιάδες, σύμφωνα πάντα με τους οπαδούς της θεωρίας αυτής. Αυτό σημαίνει η λέξη κάρμα.

Η θεωρία αυτή προϋποθέτει μία θεώρηση του Θεού, του ανθρώπου και του κόσμου τελείως ασυμβίβαστη με τον Χριστιανισμό. Προϋποθέτει δηλαδή ότι ο Θεός δεν είναι πρόσωπο αλλά μία «απρόσωπη υπερσυνειδητότητα». Ο άνθρωπος δεν είναι ούτε πρόσωπο ούτε δημιούργημα του Θεού. Ο σκοπός του ανθρώπου είναι να σβήσει, όπως μία σταγόνα στον ωκεανό της «παγκόσμιας υπερσυνειδητότητας». Ο κόσμος δεν είναι δημιούργημα του Θεού, αλλά ταυτίζεται με τον Θεό (απόλυτος πανθεϊστικός μονισμός).

Η άποψη αυτή περί μετενσαρκώσεως δεν είναι νόμος, όπως θέλουν να την παρουσιάζουν οι οπαδοί της, αλλά μία αναπόδεικτη θρησκευτική δοξασία τους.

Με τη διάδοση των θεωριών αυτών συμβαδίζει και το πλήθος των σχετικών προσφορών στο χώρο της σύγχρονης παραθρησκείας και των αιρέσεων.

Αποκρύπτεται από τους οπαδούς της θεωρίας αυτής, ότι είναι πολύ πιθανότερο (σύμφωνα πάντοτε με τις δικές τους δοξασίες) να μετενσαρκωθεί κανείς ως ζώο ή δαιμονικό ον, παρά ως άνθρωπος.

Σ' ένα ινδουιστικό βιβλίο με μεγάλο κύρος, όπως είναι αυτό του «νόμου του Μανού» αναφέρεται μία παραβολική ιστορία: Μία χελώνα ζει στα βάθη της θάλασσας και βγάζει το κεφάλι της στην επιφάνεια κάθε εκατό χρόνια. Συγχρόνως ένα δακτυλίδι επιπλέει στην επιφάνεια του νερού. «Όσο πιθανόν είναι να περάσει το κεφάλι της χελώνας μέσα από το δακτυλίδι, άλλο τόσο είναι πιθανόν να ενσαρκωθεί ένα ον μετά το θάνατό του σε ανθρώπινο σώμα».(!)

Από πότε;

Η πλάνη αυτή είναι πολύ παλιά. Διαδόθηκε μέσω των αρχαίων μαντείων και των ειδωλολατρικών «μυστηρίων» στον αρχαίο κόσμο. Σήμερα προπαγανδίζεται από τα Μ.Μ.Ε. και προσφέρεται κυρίως μέσω του γκουρουισμού, όλων εκείνων δηλαδή των δήθεν φωτισμένων δασκάλων που μας έρχονται κυρίως από την Άπω Ανατολή.

Σύμφωνα με τη θρησκευτική πίστη του κάρμα και της μετενσαρκώσεως, η ψυχή υπόκειται σ' έναν ατελείωτο κύκλο γεννήσεων και θανάτων που επαναλαμβάνονται ως συνεχής βασανισμός (samsara). Από αυτόν τον βασανισμό υπόσχεται να ελευθερώσει τον άνθρωπο ο γκουρού - εφ' όσον όμως ο οπαδός του παραδοθεί ολοκληρωτικά.

Ο μοναδικός τρόπος, λένε, για να βγει κανείς από αυτόν τον συνεχή βασανισμό είναι το «να δρα χωρίς προσκόλληση». Μια φαινομενικά καλή πράξη, όταν γίνεται με συναισθηματική - υπαρξιακή συμμετοχή, έχει ως αποτέλεσμα τη συσσώρευση κάρμα, ενώ όταν, ακόμη και ένα έγκλημα, γίνεται χωρίς αυτήν την προσκόλληση, αυτός που δρα δεν συσσωρεύει κάρμα.

Συνέπειες

Αυτό έχει ως συνέπεια την πλήρη ανατροπή των θεμελίων πάνω στα οποία βασίζεται η κοινωνία μας και όσες άλλες κοινωνίες - έστω και σε μικρότερο βαθμό - έχουν την αναφορά τους στη στάση ζωής του Χριστιανισμού.

Αυτό σημαίνει ότι, εάν δεχθεί κανείς αυτόν τον ψευτοεπιστημονικό νόμο, δεν μπορεί να ζητήσει ευθύνη από κανέναν για τίποτε, ούτε έχει και νόημα να αγωνισθεί για κάτι καλύτερο, αφού για όλα ευθύνεται το κάρμα. Έτσι πρόσωπο, ελευθερία, ευθύνη, αγάπη εξαφανίζονται. Το θύμα, όχι μόνο δεν πρέπει να ζητήσει ευθύνη από τον θύτη, αλλ' αντιθέτως πρέπει να αισθάνεται ότι χωρίς αυτόν «δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει το κάρμα του»!

Όπως έχει λεχθεί δεν υπάρχει πιο βολική θεωρία από αυτήν για την οποιαδήποτε άρχουσα τάξη οποιασδήποτε εποχής.

Μέσα απ' αυτό το πρίσμα, ο αγώνας για ελευθερία, για κοινωνική δικαιοσύνη, κοινωνική πρόνοια, για οποιαδήποτε βελτίωση των συνθηκών ζωής δεν έχει κανένα απολύτως νόημα και όχι μόνον αυτό, αλλά ακόμη και καταδικάζεται, επειδή εμποδίζει τους ανθρώπους «να εκπληρώσουν το κάρμα τους».

Είναι πολύ σημαντικό να πούμε ότι η διδασκαλία για το κάρμα αποτελεί τη θεωρητική εκείνη βάση, πάνω στην οποία στηριζόμενος ο γκουρού εγείρει την αξίωσή του για ολοκληρωτική υποταγή των οπαδών. Αυτό, γιατί ο άνθρωπος, λένε, δεν μπορεί μόνος του να ελευθερωθεί. Χρειάζεται βοήθεια, και τη βοήθεια αυτή μπορεί να του τη δώσει μόνον ο «ανθρωποθεός» γκουρού.

Η άποψη ότι η τωρινή ζωή καθορίζεται από το κάρμα προηγουμένων ζωών, ρίχνει τον οπαδό αυτής της θεωρίας σε μία αγωνιώδη αναζήτηση για «αναδρομή σε προηγούμενες ζωές», που συνήθως γίνεται με ύπνωση. Με την ύπνωση, όπως εφαρμόζεται στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο, ανοίγει κανείς επικίνδυνα την πόρτα της ψυχής του στις δαιμονικές ενέργειες. Εκτός όμως από αυτό, συνήθως του υποβάλλονται ιδέες που έχουν ως συνέπεια την πλήρη υπονόμευση και ανατροπή των οικογενειακών και κοινωνικών του σχέσεων. Π.χ. ότι αυτή που τώρα είναι γυναίκα του ή κόρη του, σε προηγούμενη ζωή ήταν μητέρα του ή αδελφή κ.ο.κ.

Είναι φανερό ότι οι αντιλήψεις αυτές μπορούν να διαλύσουν οικογένειες ή να δημιουργήσουν παρά φύση σχέσεις.

Η δοξασία του κάρμα και της μετενσαρκώσεως καθιστά αδύνατη τη δημιουργία διαπροσωπικών σχέσεων, που στηρίζονται στη μοναδικότητα του προσώπου, λόγου χάριν στο πλαίσιο του γάμου ή της οικογενειακής ζωής.

Αδύνατα σημεία

1.   Ένα από τα αδύνατα σημεία της θρησκευτικής αυτής δοξασίας είναι ότι οι οπαδοί της αδυνατούν να δικαιολογήσουν την απουσία μνήμης των προηγουμένων ζωών. Εάν όμως, όπως λένε, σ' αυτή τη ζωή βρισκόμαστε «για να πάρουμε το μάθημά μας και να προχωρήσουμε», τότε πώς γίνεται να μη θυμόμαστε τις πράξεις για τις οποίες πληρώνουμε; Πώς θα διδα­χθούμε από αυτές, αφού δεν τις θυμόμαστε

;2.  Οι οπαδοί της θεωρίας της μετενσαρκώσεως που συγχρόνως - ως ανήκοντες στον ευρύτερο αποκρυφι­στικό χώρο - είναι και οπαδοί του πνευματισμού, της πίστεως δηλαδή στην επικοινωνία με τον «κόσμο των πνευμάτων», πέφτουν σε προφανή αντίφαση. Και ιδού γιατί:Εάν είναι αλήθεια ότι μέσα σε 49 ημέρες, όπως πιστεύουν, η ψυχή του νεκρού μετενσαρκώνεται, τότε με ποιες ψυχές πεθαμένων επικοινωνούν τα μέντιουμ;Εάν λοιπόν είναι αλήθεια η θεωρία της μετενσαρκώσεως, είναι ψέμα η θεωρία του πνευματισμού. Και αντιστρόφως. Εμείς βέβαια ξέρουμε ότι και τα δύο είναι ψέματα.

3.   Και ένα άλλο επιχείρημα από την ιστορία και τα μαθηματικά: το ότι ο πληθυσμός της γης αυξήθηκε τους τελευταίους δύο αιώνες από ένα σε έξι δισεκατομμύρια ανθρώπους, δείχνει πόσο ψευδής είναι η θεωρία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως. Τί συνέβη άραγε και παρατηρήθηκε αυτή η εκρηκτική αύξηση; Πού ήταν αυτές οι ψυχές, και γιατί μέχρι τότε δεν έπαιρναν υλικό σώμα;

Ασυμβίβαστη με την Ορθόδοξη πίστη

Χωρίς αμφιβολία η διδασκαλία περί κάρμα και μετενσαρκώσεως είναι αντιχριστιανική. Ο απόστολος Παύλος το λέγει ξεκάθαρα: «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. Θ 27).

Είναι ψευδέστατο αυτό που διδάσκουν οι οπαδοί της πλάνης της μετενσαρκώσεως, ότι τάχα η μετενσάρκωση αποτελούσε διδασκαλία και της Εκκλησίας μέχρι τον 6ο αιώνα. Η Εκκλησιαστική Ιστορία και τα πατερικά συγγράμματα τους διαψεύδουν.

Το επιχείρημα των αποκρυφιστών ότι δήθεν η Γραφή διδάσκει τη μετενσάρκωση δεχομένη, όπως λένε αυτοί, ότι ο Ιωάννης ο Πρόδρομος ήταν μετενσάρκωση του Ηλία «Ηλίας ήδη ήλθε... τότε συνήκαν οι μαθηταί ότι περί Ιωάννου του Βαπτιστού είπεν αυτοίς» (Ματθ. ζ' 12-13) είναι αφελές. Ξεχνούν ότι σύμφωνα με τη δική τους θεωρία για να λάβει χώρα μετενσάρκωση πρέπει να προηγηθεί θάνατος. Ο προφήτης Ηλίας όμως δεν πέθανε!

Η εξήγηση του ανωτέρω ευαγγελικού χωρίου είναι απλή: Όπως λέγει ο αρχάγγελος Γαβριήλ στον πατέρα του Τιμίου Προδρόμου: Ο Ιωάννης θα έλθει «εν πνεύματι και δυνάμει Ηλιού», θα έχει, δηλαδή, το προφητικό χάρισμα και την παρρησία του προφήτου Ηλιού.

Εξ άλλου, εάν ο Χριστός δεχόταν την μετενσάρκωση δε θα έκανε αναστάσεις νεκρών, αλλά θα περιοριζόταν στο να παρηγορήσει τους συγγενείς των.

Το πολύ σημαντικό για μας τους χριστιανούς είναι ότι η πλάνη της μετενσαρκώσεως απειλεί να ακυρώσει ολόκληρο το Ευαγγέλιο της εν Χριστώ σωτηρίας, υιοθετώντας το ψευδές (εωσφορικό) «ευαγγέλιον του όφεως», το κήρυγμα δηλαδή της αυτοεξελίξεως, αυτοπραγματώσεως και αυτοσωτηρίας. Για τους νεοεποχίτες δεν είναι ο Θεός που συγκαταβαίνει στην αδυναμία του ανθρώπου,  αλλά ο άνθρωπος  μέσω  μετενσαρκώσεων ανέρχεται και γίνεται θεός με τις δικές του μόνο δυνάμεις.

Εάν δεχθεί κάποιος την αντίχριστη αυτή θεωρία της μετενσαρκώσεως, βγάζει τον εαυτό του έξω από το χώρο της Εκκλησίας του Χριστού, διότι:

1. Δεν δέχεται το Σύμβολον της Πίστεως όπου ομολογούμε ότι ο Χριστός Ανέστη εκ νεκρών και τον περιμένουμε να έλθει κατά τη Δευτέρα Του παρουσία. Ομολογούμε στο Σύμ­βολον της Πίστεως δύο παρουσίες του Χριστού και όχι ένα πλήθος μετενσαρκώσεών Του, όπως οι αποκρυφιστές, οι οποίοι προσπαθούν να γκρεμίσουν τη μοναδικότητα του προσώπου του Χριστού και την παρουσία του στον κόσμο ως Θεού και Σωτήρος.Εξ άλλου στο Σύμβολον της Πίστεως ομολογούμε ότι προσδοκούμε και τη δική μας ανάσταση  και όλων των νεκρών την ανάσταση και όχι έναν ατελείωτο κύκλο μετενσαρκώσεων.

2. Αρνείται τη διάκριση Δημιουργού-δημιουργημάτων

.3. Αρνείται τη μέλλουσα κρίση.

4. Αρνείται τη μοναδικότητα, την ελευθερία και την ευθύνη του ανθρω­πίνου προσώπου, αφού τα πάντα λειτουργούν εκεί στο πλαίσιο μίας τυφλής αναγκαιότητος.

5. Αρνείται την αγάπη. Το «χαίρειν μετά χαιρόντων και κλαίειν μετά κλαιόντων» (Ρωμ. ιβ' 15) θεωρείται από τους οπαδούς του κάρμα και της μετενσαρκώσεως όχι αρετή αλλά αδυναμία και προσκόλληση που σε εμποδίζει να αυτοεξελιχθείς.

Επίσης, το ανθρώπινο σώμα για μας δεν είναι φυλακή της ψυχής, αλλά ναός του εν ημίν Αγίου Πνεύματος. Η ζωή δεν είναι τιμωρία και καταδίκη για πράξεις δήθεν προηγουμένων ζωών, αλλά δώρο του Θεού. Ο θάνατος δεν είναι η λύτρωση, αλλά είναι τα «οψώνια της αμαρτίας» και παρεχωρήθη από τον Θεό «ίνα μη το κακόν αθάνατον γέννηται». (Ενώ για τους δασκάλους της μετενσαρκώσεως η ζωή είναι τιμωρία και όχι ο θάνατος).

Τελικά, η πλάνη αυτή, ότι δηλαδή δεν υπάρχει κανείς που να μας ζητήσει λογαριασμό για τις πράξεις μας, αποδεικνύεται θαυμάσιο τέχνασμα του ανθρωποκτόνου διαβόλου προς άγραν οπαδών-θυμάτων.

Η παραθρησκεία αποκοιμίζει τους ανθρώπους, υποσχομένη σ' αυτούς ένα άπειρο πλήθος ευκαιριών, ικανοποίηση των παθών και καμμία ευθύνη. Όμως μετά τον θάνατο, η ψυχή δεν μπορεί να μετανοήσει. Το Ευαγγέλιο κηρύσσει: «νυν καιρός ευπρόσδεκτος, νυν ημέρα σωτηρίας». Τώρα, σ' αυτή την ζωή, κρίνεται το αιώνιο μέλλον μας.

Για περισσότερες πληροφορίες οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να ανατρέξουν στο βιβλίο του π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου, «Μετενσάρκωση ή Ανάσταση;» Εκδόσεις «Διάλογος», Αθή­να 1995.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ» ΜΑΡΤΙΟΣ-ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2002-ΤΕΥΧΟΣ 23

Πηγη: impantokratoros.gr 

[borealisowl]

D.Va / Ek klesia OQ