#etik

[felsefikkarma]

Ahlak ve korku

Korkunun olduğu yerde ahlak aranmaz. Ahlak kişinin bilinçli şekilde doğruyu tercih etmesidir (kişinin ahlakında empati duygusu çok önemli rol oynar.) din ahlakını uygulayan insanların bir çoğu ahlaksızdır, (bütün dinler için geçerlidir) ahlakın estetik standartları varken seçici olmak bazı durumlarda gerekebilir(?) (yine bilinç devreye girer)

“Ya hatalarınla yüzleşir yada hatalarınla yüzsüzleşirsin. Cahil olmak ayrı pislik olmak ayrıdır.”

Geçmiş sadece öğrenmesini bilenler için tecrübedir. Güçlü bi hafıza insana verilmiş en büyük nimettir bence.

“Kim en çok ahlak bekçiliği yapıyorsa en ahlaksız odur.”

[sozince]

“İki şey, üzerlerine sık sık eğilip ısrarla düşünülürse, insanın ruhsal yapısını hep yeni, hep artan bir hayranlık ve korkunç bir saygıyla dolduruyor: üzerimdeki yıldızlı gök ve içimdeki ahlâk yasası. Her ikisini, karanlıklarda gizlenmiş ya da benim ufkumun ötesinde aşkın alanda imişlercesine aramama ve sırf tahmin etmeme gerek yok; onları önümde görüyorum ve doğrudan doğruya benim kendi varoluşumun bilincine bağlıyorum”.

[insomniac-dormouse]

Reeeeeeeal messy comic, because I have to accept that I’m never going to finish the lineart for this one @nerves-nebula

[iosonoturco]

ahlaki değerlerin kaynağı sadece insanın kendi aklıdır. bu yüzden birçok farklı figür ahlak yasası vardır. iki insanın belirli bir süre içinde tanışıp vakit geçirmesi ve ayrılması ahlaksızlık değildir. ahlaksızlık iki insan arasındaki cinsel olaylar hiç değildir. bu metin "naptın götürdün mü kızı"diyen bir dağ ayısına yazıldı. kendileri kutsal atfettikleri kitapların kendi hayatlarına çizdiği çizgiler ile yaşayıp insanları da hep bu çizgilerin arasına çekmek isterler. fırsatını bulduklarında ise kutsallarını kenara koyup eleştirdiklerini ve fazlasını yaparlar. fiilleri nesnel olarak ahlaksızlıktır hatta bu fiillere karşı argüman belirtip daha sonra bununla yaşamak büyük ikiyüzlülüktür. bu tür insanlar evrensel olan ahlak yasasına göre kötüdür, bir insanı nesneleştirecek kadar vicdansızlardır, davranışları etik değildir, kendi tanrılarına karşı tutumları kabul etmeseler de şirktir bu da onları inançsız yapar ve son olarak gerçek bilgiye ulaşma çabasında bulunmadıklarından cahillerdir. kısaca temel ilkelerine aykırı olduklarından dolayı bu insanlar ahlaksızdır. ben ise, kant'a göre ahlakın kaynağının insan aklı ve insan olduğuna katılıyorum ve bu kişilerin ahlaksız olduğundan dolayı insan dahi olmadığı çıkarımını yapıyorum. siz de mümkünse bu tip kişileri hayatınızdan çıkarın..

[kelimesendromu]

Ahlak ücretsizdir. Kullanın!

[utopiktin]

Şeytan Tanrı’nın istediğini yapmadı diye başladı bu terane. Sonra teranedikiler dedi ki Tanrı’ ya bu niye öyle şu niye öyle . Çünkü öyle . Çünkü öyle istiyor . Bu hesap sormadaki mantıkta karşımızda bize yaptıklarını açıklamak zorunsa olan bir varlık varmış gibi düşünülmekte

[felsefebilim]

Amoral Kavramı Nedir?

Amoral kavramını, toplumsal bilinçten ve ahlaki anlayıştan kopuk olmak olarak tanımlayabiliriz. Amoral kavramı töre dışı, ahlak dışı anlamında da çokça kullanılır. 

Toplumsal normları (özellikle de inanca dayanan- dinsel) dışlamış, kümesel yaşamı kabullenmemiş kişilerin sürdüğü hayat, amoralizm paralelinde bir hayattır. Amoralizm, ahlakın evrensel olduğunu reddeder ve ahlaki öğelerin nesnel bir temele dayanmadığını öne sürer. Bu paralelde onlar için iyi- kötü kavramları içi boş, temelsiz kavramlardır. Çünkü nesnel bir iyi ve kötüden hiçbir zaman bahsedemeyiz. Bu görüşü benimseyenler; tüm kararlarını, hayatlarını dini-ahlaki öğretilerden, öğelerden dışkın mantığın izinde yaşamayı amaçlarlar.

[yarenik]

-Öyle ki Spinoza'nın Töz'ünden söz ederken sürekli tanrı-doğa kalıbını kullanmak gerekir. Çünkü o Tanrının doğadan üstün bir kavram olduğuna inanmaz. Spinoza'ya göre Tanrı özgür değildir. Ancak bahsettiğimiz özgürlük kavramını kendi üslubuyla yorumlamıştır. Tanrı varolmak ve varetmek zorunda olduğu için yaratmış ve varolmuştur. Ethica'da Töz'ü bu şekilde anlatır. Ancak geometrik ve diğer başlıklar altında incelediğimiz kalıpları kendi üslubuyla yorumladığı için sık sık yanlış anlaşılır. Günümüzde bile ona ateist diyen bir kesimin mevcudiyeti söz konusu. Spinoza ateist değildi. Kendi tanrısını yaratabilecek kadar dindardı. Şöyle ki Einstein bir makalesinde şu cümleyi sarfeder " Ben Spinoza'nın Tanrısına inanırım." O günün şartlarını ele alırsak tüm Avrupa'yı kasıp kavuran bir skolastik düşünce söz konusu. Bu da Spinoza gibi 17.yy düşünürlerinin durumunu çok fazla zorlaştırmıştır. Yazdığı yazılar, kitaplar yasaklılar arasında olan Spinoza hiçbir zaman pes etmemiştir.

-Spinoza'ya göre özgürlük, kültürel ve dini yanılsamalardan kurtulmaktır; yalnızca aklın egemenliğinde yaşayan insan özgürdür, fakat bu, mantığa uygun/rasyonel davranma Spinoza'da doğanın zorunluluğunun şeylerini yapmaktan başka bir şey değildir. Spinoza'nın sonsuz ve mutlak Tanrı diye ifade ettiği Doğa'da da ereksellik yoktur; gün ve gece, kederimize ve sevincimize aldırmadan başımızın üstünde döner durur. Doğa ya da Tanrı amaç gütmediğinden ötürü mükemmeldir, gerçektir, dayatır kendini insanın arzusuna. Duygularının esaretinde yaşayan insanın ise dıştan belirlenmiş, pasif bir kişiliği vardır, ancak etkin, kendini belirleyen bir kişiliğe yani özgürlüğe, akıl ile varabilir insan. Ve ona göre de yaşamın amacı budur; esaretten kurtulmak. Bu da ancak hayallerden yani fantaziden kurtulup yaratıcı güçleri devreye sokarak mümkün olabilir.

Spinoza'nın Conatus kuramının ilk önermesi ise şudur: "Tek tek her şey var olduğu sürece kendi varlığını sürdürmeye çabalar." Conatus, varlığı sürdürme isteği, evrensel yaşam mücadelesi anlamına gelir. Hatta Kabalcı baskısını okuduğum eserin kapağında şu ifade yazılı:

"...hiç kimse yarası iyileşecek umuduyla yaralanmak, sağlığına kavuşmak için hastalanmak istemez. Çünkü her insan mevcudiyetini korumaya ve her zaman mümkün mertebe kederden uzak durmaya çabalar." Oysa biz biliriz ki tam olarak yaptığımız da budur. Biz değil miyiz, inandığı şey uğruna canını hiçe sayan veya biraz olsun yüzeye yaklaşabilme umuduyla dibe daha çok batan...Ve Spinoza, bu noktada, intihar eden kişi için yalnızca zayıf karakterli demekle yetinir. Nietzsche ise karşı çıkar buna, "herkes hayatını sürdürmek için değil yalnızca daha fazlasını alabilmek için elinden geleni yapar." yani Spinoza'nın Conatus'u temelde bedenin dış etkenlere karşı kendini savunması iken Nietzsche de güç istenci, bunu tam tersi olarak anlatır. İnsan güç istenci içindeyken bedeninin sağlığını gözetmez. Çok bilinen "beni öldürmeyen acı güçlendirir" deyişi örneğin, Nietzsche'nin burada demek istediği gücün zayıflık olduğudur. Ölmek gereklidir biraz, çünkü ancak ölüler, arzudan muaf talihlilerdir, çünkü ancak arzu, bir illet gibi dokunmamıştır onların etlerine; dökülür, terk ederler o eski tapınağı.

-Spinoza, felsefesinde mutluluğu aramak için yola çıkmış bir filozoftur. Bu nedenle ona göre insan bilgi ve duygusunu kendi mutluluğunu kazanmak ve mutsuzluğunu kendinden ve toplumdan uzaklaştırmak konusunda yardım etmelidir. Bunun için de insanın üç şeyi sevmesi ve bilmesi gerekir; Tanrı, evren ve insan. Bu nedenle insanın önce kendi ten ve zihnini bilmesi önemlidir. Zihnin sezgi gücüyle ebedilik kavramını bilmesi, Spinozaya göre onun en üstün çabası ve erdemidir. Şeyleri üçüncü tür bilgi ile bilmek Tanrı bilgisinden yola çıkarak onları eksiksiz kavramak demektir. Spinoza'nın sevgi metafiziği onu insanı mutluluğa götüren "Zihinsel Tanrı Aşkı" kavramına dayanır. İnsanın selameti, mutluluğu ve özgürlüğü de bu yüce sevgide yatmaktadır. Bu nedenle zihni en çok meşgul eden şey Tanrı sevgisi olmalıdır.