#excusemythoughts

[thequietwynonna]

Zittend in de bus of trein. Uren denkend in mijn bed. Verlangend naar een duidelijk antwoord, een teken, een signaal. Liefst met de bevestigende woorden DOEN of NIET DOEN. Zo’n signaal met flitsende lampen in de kleur groen of rood. Zodat ik zeker weet dat ik niet met iemands gevoelens speel, zoals dat met mij ook is gebeurd. Ik zou willen zeggen dat het me spijt, voor dat stomme onverklaarbare gedrag. Ik wil hem zo graag opheldering geven, een nieuwe kans van mij voor hem. Ik zou hem willen beloven mezelf te geven, ook al speelt nervositeit op bij die woorden. Ik wil een schot wagen, in het diepe, richting de roos, want mijn gevoel zegt dat het nu misschien al te laat is.

Zittend in de bus of trein. Uren denkend in mijn bed. Verlangend naar een zielsverwant. Kijkend naar de rest op de wereld. Stellen lijken zich te vermenigvuldigen als een plaag. Hand in hand geeft een steek in mijn zij, slapend op elkaars schouder maakt een snee. Leed delen is zoveel fijner. Lief delen nog veel beter. Iemand om bij thuis te komen, aan te denken tijdens die lange dagen. Die bekende geur die alleen hem omschrijft, de geur die niet te definiëren valt. Een simpele hand op mijn knie, vult mijn hart en hoofd met rust. Samen beleven, elkaar kunnen steunen, afschakelen en opleven. Mijn gevoel zegt dat het nu misschien al te laat is.

Zittend hier met mijn mobiel in handen. Bericht geschreven en weer verwijderd. Openingszinnen overwegend, of juist een foto die alles verklaart. Alles weggooiden, zinnen omdraaien. Je bent te jong, hebt meer ervaring en hoogstwaarschijnlijk een andere levenswijze. Een normale levenswijze voor een student. Je woont ergens anders, wat zal de rest wel niet denken? Ik wil nog reizen en ooit ook kinderen, moet toch langzaam denken aan de toekomst. Ik wil je zo graag, maar ook weer niet. Ben zo bang wat mijn naasten denken, je lijkt nog een kind, maar ik dan weer ook.

Schrik ’s nachts wakker met de angst dat je haar vindt. Je zielsverwant en liefdespersoon. Zonder dat ik de gok gewaagd heb. Mijn excuses heb aangeboden en je een verklaring heb gegeven. Tegelijkertijd ben ik bang datzelfde gevoel van paniek te krijgen, zoals ik bij de afgelopen twee bijna-liefdespersonen heb gehad. Een gevoel van misselijkheid, pure angst en onmacht. Wanneer mijn lichaam haastig naar excuses en uitwegen zoekt.

Maar het allermeest vraag ik me nu af: wil ik jou of ben je gewoon het makkelijkst bereikbaar, als mijn toekomstige liefdespersoon?

[thequietwynonna]

𝚒𝚔 𝚍𝚘𝚎 𝚗𝚒𝚎𝚝 𝚊𝚊𝚗 𝚕𝚒𝚎𝚏𝚍𝚎

Iets wat mensen zeggen, in de hoop dat alles minder pijn doet. Zichzelf beschermen tegen de scherpe, snijdende randen die liefde heten. Een schreeuw om herkenning, begrip en aandacht. Want eigenlijk wil je niets liever dan dat fenomenale gevoel opnieuw beleven. Eigenlijk wil je gehoord worden en omvat worden door begeerte. Warm en troostend, fluisterend dat deze woorden niet meer dan zandkorrels in een windvlaag zijn. Zo aan de kant geschoven, zolang de wind maar sterk genoeg is. Want wat je vaak vergeet, wanneer je die vijf zwaarbeladen woorden gebruikt, is dat je diep van binnen niets liever wilt dan affectie, genegenheid en passie.

Iets wat mensen zeggen om andere mensen te beschermen, wetend dat ze nooit goed genoeg zullen zijn. Ondanks dat hun hart anders verkondigt. Snerpende pijnscheuten overvallen je bij het uitspreken van die zin, maar de liefde (die je weldegelijk bezit) zit zo diep dat je het niet aan durft. Bang iemand te belemmeren, te ontsieren en te vernielen. Jij verdient dit niet.

Ik doe niet aan liefde is mensen op afstand houden, jezelf wegcijferen en onwillekeurig verder leven. Niet achterom kijken maar vooral ook niet vooruit kijken.

Ik doe niet aan liefde is pijn bestrijden, pijn vermijden en pijn negeren. Onverbiddelijk zijn tegenover jezelf. Streng en compromisloos. Hunkerend naar het betere leven.

Ik doe niet aan liefde is egoïstisch. Alleen maar aan jezelf denken en mensen geen kans geven. Denken dat je zelf beter weet. Maar af en toe om hulp vragen is niet erg.

Iedereen doet aan liefde, daarom hebben we een hart. Kloppend en wel in onze borstkas wachtend op die ene persoon waarbij het hart synchroon met dat van jou klopt. Als één. Dus zeg nou niet dat je liefde links laat liggen, dat het niet bij je past en dat je er het type niet voor bent. Want dat zorgt ervoor dat niet alleen jij vereenzaamd bent, maar degene waarbij je hart behoort, degene die de perfecte uitsnede van jou hart in het hare heeft, zal daarmee ook in een isolement geraken.

[thequietwynonna]

𝚑𝚎𝚛𝚜𝚎𝚗𝚜𝚙𝚒𝚗𝚜𝚎𝚕𝚜 𝚘𝚏 𝚜𝚝𝚊𝚋𝚒𝚕𝚒𝚝𝚎𝚒𝚝

Ik ben zo vreselijk, belachelijk bang. Dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt. Alweer. Overdag denk ik dat alles goed is. Dat ik zo door moet gaan. Dat mijn toekomst er zo rooskleurig uit gaat zien. Dat vertel ik ook al mijn medemensen die interesse in mijn tonen. Met de welbekende algemene vragen over hoe het gaat op school.

Ik ben geïnteresseerd. Daar ligt het niet aan. Ik wil de wereld verbeteren en wil weten hoe hij in elkaar zit. Ik wil mensen bewust ervan maken dat deze ronde bol zoveel te bieden heeft. Laten we met z’n allen alles eraan doen om deze pracht in stand te houden.

Ik hou me voor dat het goed komt. Dat twijfel nu eenmaal deel is van het leven. Dat ik genoeg andere opties nog heb. Ik was voorheen zo laaiend enthousiast. Maar zodra ik ‘s nachts in bed lig, dan draait de wereld weer honderdtachtig graden om.

Ik mis gewoon mijn creativiteit. Ik mis het vele maken, hersenen laten kraken op concepten en ontwerpen. Mijn brein tot het uiterste drijven op het gebied van vernieuwing, in plaats van dat beetje kennis proberen te herinneren. Ik wil uniek zijn in mijn leven, creëren voor het hogere doel. Ik wil geen standaard personage zijn in die saaie business films, grijs en vierkant. Strak in pak. Waarin je iedere morgen standaard van negen tot vijf naar het werk gaat om precies hetzelfde te doen als gisteren. Ik wil me onderscheiden, mensen wegblazen met een wow effect en ik wil vooral succesvol zijn in het leven.

En ondanks dat ik de makkelijkere weg naar succes heb gekozen. Ondanks dat ik voor zekerheid, gemak en stabiliteit heb gekozen, wellicht me een klein beetje heb laten beïnvloeden door de mening van de medemens, mist mijn hart het levendige en toch stressvolle concept van het creëren. Ben nu eenmaal ook een beïnvloedbaar type, ervan overtuigd dat mensen veel meer weten dan mij. Dat krijg ik althans vaker te horen. Maar tijden veranderen. Nieuw is volgende week niet nieuw meer en alles gaat in rap tempo vooruit. Heb miljoenen ideeën die ik wil gaan uitvoeren. Die ik wil laten voortleven op deze wereld. Heb miljarden visies van hoe ik mijn leven later zou willen vullen. Vol met hartstocht en verrijking van de wereld. Maar ben te bang om te beginnen. Want zonder begeleiding of goedkeuring blijf ik schaven, totdat het in rook opgaat en er niets meer over blijft.

Natuurlijk zijn er talloze wegen die leiden naar je droom. En ik heb nu een beetje van allebei. Het doorzetten van je vage hersenspinsel is juist de grootste uitdaging van allemaal. Want ondanks dat ik van nature een doorzetter ben, knijp ik hem wel. Want opnieuw beginnen zit er niet in, en al hetgeen wat ik had willen bereiken, zal ik nu op eigen houtje moeten doen. Ik zal zonder hulp mijn verlangens moeten gaan vervullen op mijn weg naar succes. En godverdomme man wat is het moeilijk, want tijd vliegt voorbij zonder dat je er erg in hebt.

[thequietwynonna]

Vergeet niet dat je ooit van me hield

Ik denk vaak terug aan jou. Hoe ik het anders zou hebben kunnen doen. Ik heb mijn hart aan jou verloren. Het was mijn eerste en enige keer dat ik ooit zo veel liefde voelde. We kwamen gezamelijk door de nacht, om vervolgens gapend op school aan te komen. Ik verlangde naar jou en jij hield die plaats voor me altijd bezet. Zodat ik stiekem naar je schattige krullen kon kijken wanneer jij zogenaamd geconcentreerd aan het werk was. Terwijl ik in werkelijkheid berichtjes van je binnen kreeg. Je liet me lachen, en bij jou kon dat ongecontroleerd en ongegeneerd. Want je had al eens bevestigd dat je me zag zitten. Mijn hart stopte op dat moment en ik begon me af te vragen of het überhaupt nog wel verder zou kloppen. En dat deed het. Omdat de liefde wederzijds was.

Bevestiging was niet nodig. Iedereen zag het en het boeide je geen reet. We hadden plezier. Je was mijn beste vriend en je maakte mijn leven zoveel mooier dan het was. Je was er altijd. Maar vooral op momenten wanneer ik het niet meer zag zitten. Dan fantaseerde je samen met me hoe ons leven eruit zou zien wanneer we samen op een onbewoond eiland zouden wonen. ‘S nachts starend naar de sterrenhemel. Zwemmen in de verwarmde zee terwijl jij me zou beschermen tegen de boze wezens die daar in leven.

We raakten elkaars handen aan en dat moment bevestigde alles voor mij. Ik had mijn geluk gevonden. Mijn wil. Mijn liefde. Je was zo verschrikkelijk lief en aardig. Ik bewaar nog steeds je ansichtkaart. De kaart die ik uit mijn hoofd kan citeren omdat ik hem zo vaak gelezen heb. Ik mis je stond erop.

Ik gunde je al het geluk. Ik gunde je al het plezier. Ik gun het je allemaal zo erg. Vooral omdat jij dit mij toen had gegeven. En toch ging het fout. Stom dat ik ben. Bang dat ik was. Om het toch even voor de zekerheid te vragen. Of zeggen. Bevestiging was niet nodig want dit was al lang geen gewone vriendschap meer. En toch sla ik mezelf steeds voor mijn hoofd. Wellen er nog steeds wat kleine traantjes op in mijn ooghoeken en breekt er nòg een stukje van mijn hart af als ik eraan denk dat je met haar wegliep nadat je aan me vroeg of jullie een leuk koppel zouden zijn.

Lieve lieve .... ik gun je nog steeds al het goeds op deze wereld. Het heeft mij even pijn gedaan, en eigenlijk brandt het nog steeds. Wie hou ik voor de gek, het heeft me kapot gemaakt. Ik had nooit gedacht dat ik er zo lang over zou blijven denken. Maar je hield toch van me?

Ik hoop dat ik je ooit weer tegen kom. En vergeet dan alsjeblieft niet dat je ooit van me hield.

[excuse-my-thoughts-blog]

You - Innocent Pristine Full of love You’re a gem. Me - Vile Adulterated Full of vice I’m a ruin. (Source: Me)

[thequietwynonna]

Ik ben er niet goed in. Het leven. Soms vraag ik me af wat ik verkeerd doe. Leef ik verkeerd? Moet ik de rest volgen? Is dat de enige manier om gelukkig te zijn? Het zou haast moeten, want op mijn manier lukt het ook niet. Ik zit in een neerwaartse spiraal die alleen maar dieper en dieper in het aardoppervlak boort, totdat ik zelf in vlammen opga

[thequietwynonna]

02-05-2018 | 23.34

Ik krijg stress. Een vreemd gevoel, een vies gevoel. Radeloosheid, machteloosheid en kansloosheid. Onmacht en verschrikking nemen me in bedwang. Ik wil dit niet. Ik kan dit niet. Hoe stop ik dit?

Ik heb dit een keer eerder gevoeld. Ik werd er misselijk van. Ik kon het niet. Ik wilde het niet. Bah. Ik stak een grens over en kwam erachter dat ik in het verkeerde land terecht was gekomen. Ik sta op een druk plein in een onbekend land met een onbekende taal. Mijn koffer springt open en iedereen ziet wat er in zit. Iedereen.

Ik wil stoppen. Niks meer doen. Niks meer zeggen en vooral niks meer laten zien. Ik wil vergeten, uitwissen en nooit meer eraan terug denken. Ik word niet goed bij de gedachte.

Ik breek door iets wat me eigenlijk sterker zou moeten maken. Ik verdrink door iets dat me eigenlijk zou moeten laten drijven. Ik ben de boosdoener. Ik ben het schuld.

Ik zou wensen dat ik deze keer de held in het verhaal was. Ik zou wensen dat ik het was. Maar ik ben HET niet. Ik ben niet het maanlicht in de donkere nacht. En dat spijt me.

Dit is niet altijd zo gegaan. Een keer ging het goed. Volgens mij zelfs twee keer. Ofja, bijna dan. Toen voelde ik me lekker. Goed. Rustig. Ontspannen.

Stress slaat toe en ik kan het echt niet meer.

Dan heb je de wereld. Mensen. Een gemeenschap. Het fatsoen en het boekje. Het boekje waar je je volgens alles en iedereen aan moet houden. Stoppen kan niet. Is niet netjes. Kun je niet maken. Ik beperk het tot het minimale.

Het minimale is meer dan ik eigenlijk wil geven op dit moment. Een keer. Soms twee keer. Niemand vermoed iets. Doen alsof niks aan de hand is kan ik goed. Al zijn er nog steeds vermoedens van de andere kant. En uitleggen kan ik niet.

Ik zou wensen dat ik deze keer de held in het verhaal was. Ik zou wensen dat ik het was. Maar ik ben HET niet. Ik ben niet het maanlicht in de donkere nacht. En dat spijt me.

Ik weet gewoon: dit is het niet. Ik voel het aan alles wat binnen in mij zit. Ik walg ervan, ook al is er niks om van te walgen. Hoe kan dit? Ik weet gewoon dit is het niet. Want ik heb ervaren hoe het wel kan zijn. Lang geleden een hele tijd lang.

Laat het stoppen.

Laat me met rust.

Ik wil terug en alles uitwissen.

Ik ben niet het maanlicht in de donkere nacht. Het spijt me, maar ik ben blauwgrijs.

[thequietwynonna]

Als je niks zegt, dan nemen anderen de besluiten. Als je niks zegt dan heb je ook geen recht om later tegen te spreken. Als je niks zegt dan gaan we er van uit dat alles goed is.

Stilte zegt niks. Stilte is niks. Stilte brengt niks.

Stilte zegt veel. Stilte heeft betekenis. Stilte kan een uiting zijn. Je kunt in stilte genieten. Je kunt in stilte rouwen. Je kunt in stilte enthousiast zijn en je kunt in stilte je mening geven.

Schrijf, teken, creëer iets. Omhels, kus of geef een aanmoedigende klop op de schouder. Glimlach, frons je wenkbrauwen of kijk verbaasd.

Stilte is ook een stem.

Silence is a voice too.