time, the healer and the killer

Writing improves clarity in a way that verbal communication does not.

[thequietwynonna]

Zittend in de bus of trein. Uren denkend in mijn bed. Verlangend naar een duidelijk antwoord, een teken, een signaal. Liefst met de bevestigende woorden DOEN of NIET DOEN. Zo’n signaal met flitsende lampen in de kleur groen of rood. Zodat ik zeker weet dat ik niet met iemands gevoelens speel, zoals dat met mij ook is gebeurd. Ik zou willen zeggen dat het me spijt, voor dat stomme onverklaarbare gedrag. Ik wil hem zo graag opheldering geven, een nieuwe kans van mij voor hem. Ik zou hem willen beloven mezelf te geven, ook al speelt nervositeit op bij die woorden. Ik wil een schot wagen, in het diepe, richting de roos, want mijn gevoel zegt dat het nu misschien al te laat is.

Zittend in de bus of trein. Uren denkend in mijn bed. Verlangend naar een zielsverwant. Kijkend naar de rest op de wereld. Stellen lijken zich te vermenigvuldigen als een plaag. Hand in hand geeft een steek in mijn zij, slapend op elkaars schouder maakt een snee. Leed delen is zoveel fijner. Lief delen nog veel beter. Iemand om bij thuis te komen, aan te denken tijdens die lange dagen. Die bekende geur die alleen hem omschrijft, de geur die niet te definiëren valt. Een simpele hand op mijn knie, vult mijn hart en hoofd met rust. Samen beleven, elkaar kunnen steunen, afschakelen en opleven. Mijn gevoel zegt dat het nu misschien al te laat is.

Zittend hier met mijn mobiel in handen. Bericht geschreven en weer verwijderd. Openingszinnen overwegend, of juist een foto die alles verklaart. Alles weggooiden, zinnen omdraaien. Je bent te jong, hebt meer ervaring en hoogstwaarschijnlijk een andere levenswijze. Een normale levenswijze voor een student. Je woont ergens anders, wat zal de rest wel niet denken? Ik wil nog reizen en ooit ook kinderen, moet toch langzaam denken aan de toekomst. Ik wil je zo graag, maar ook weer niet. Ben zo bang wat mijn naasten denken, je lijkt nog een kind, maar ik dan weer ook.

Schrik ’s nachts wakker met de angst dat je haar vindt. Je zielsverwant en liefdespersoon. Zonder dat ik de gok gewaagd heb. Mijn excuses heb aangeboden en je een verklaring heb gegeven. Tegelijkertijd ben ik bang datzelfde gevoel van paniek te krijgen, zoals ik bij de afgelopen twee bijna-liefdespersonen heb gehad. Een gevoel van misselijkheid, pure angst en onmacht. Wanneer mijn lichaam haastig naar excuses en uitwegen zoekt.

Maar het allermeest vraag ik me nu af: wil ik jou of ben je gewoon het makkelijkst bereikbaar, als mijn toekomstige liefdespersoon?

[thequietwynonna]

Ben op het punt beland dat ik excuses wil aanbieden. Gewoon omdat ik het ben. Voor alle onverklaarbare gedragingen. Voor alle slappe smoesjes die het moesten doen lijken alsof ik mijn shit wel onder controle had. Voor mijn woede die nog steeds diep in me raast. En voor de mensen die ik onbeantwoord heb laten wachten. Die waarschijnlijk nog steeds wachten. Op een verklaring, een uitleg. De mensen die ik onbedoeld heb pijn gedaan, gewoonweg om hen te beschermen voor mij. Om mij te beschermen voor mij. Ik wil niemand pijn doen en ik wil niemand kwetsen. Maar terwijl ik dit schrijf krijg ik alle gevoelens terug. Zie ik de gezichten die bij elk woord horen. Gezichten waarvan ik hield. Gezichten waarvan ik zou willen dat ik van ze kon houden. Want op papier klopt het helemaal. Gezichten waarvan mijn ogen letterlijk gaan bloeden en gezichten die ik hoogstwaarschijnlijk steeds minder ga zien, terwijl ze afdrijven naar een ander leven waar ik steeds minder deel van uit maak.

Ook besef ik me nu dat ik mijn excuses aanbied voor wie ik ben. Ik, Wynonna. Grijs gebied, als regen op een mistige zondagmorgen. Melancholisch met een gouden randje. Overgevoelige kern met een stalen muur eromheen. En toch zo vol passie en wil. Moed en doorzettingsvermogen. Net zoals die prachtige geelgrijze kleur die de hemel doet oplichten wanneer de zon de overhand neemt en het de grijze massa doet laten verdwijnen. Soms resulterend in een regenboog, druppels nog vers en zichtbaar in je haar.

Voor de mensen die ik oprecht en onbedoeld pijn heb gedaan: sorry. Misschien heb ik ooit de kracht verzameld om het direct aan je te vertellen. Voor de mensen die ik (nog steeds) onbeantwoord heb laten wachten: sorry. Het is onbegrijpelijk. Voor jou maar ook voor mij. Hopelijk vind ik snel een manier om vanuit mij hart te spreken en je een antwoord te kunnen geven. En voor de rest, mocht je je niet aangesproken voelen bij de eerste twee categorieën, het is niet goed zo. Laat me met rust, geef me mijn ruimte, als de tijd daar is dan zal ik jou nog wel verrassen. In de meest negatieve zin van het woord.

H A P P Y N E W Y E A R

[thequietwynonna]

𝚒𝚔 𝚍𝚘𝚎 𝚗𝚒𝚎𝚝 𝚊𝚊𝚗 𝚕𝚒𝚎𝚏𝚍𝚎

Iets wat mensen zeggen, in de hoop dat alles minder pijn doet. Zichzelf beschermen tegen de scherpe, snijdende randen die liefde heten. Een schreeuw om herkenning, begrip en aandacht. Want eigenlijk wil je niets liever dan dat fenomenale gevoel opnieuw beleven. Eigenlijk wil je gehoord worden en omvat worden door begeerte. Warm en troostend, fluisterend dat deze woorden niet meer dan zandkorrels in een windvlaag zijn. Zo aan de kant geschoven, zolang de wind maar sterk genoeg is. Want wat je vaak vergeet, wanneer je die vijf zwaarbeladen woorden gebruikt, is dat je diep van binnen niets liever wilt dan affectie, genegenheid en passie.

Iets wat mensen zeggen om andere mensen te beschermen, wetend dat ze nooit goed genoeg zullen zijn. Ondanks dat hun hart anders verkondigt. Snerpende pijnscheuten overvallen je bij het uitspreken van die zin, maar de liefde (die je weldegelijk bezit) zit zo diep dat je het niet aan durft. Bang iemand te belemmeren, te ontsieren en te vernielen. Jij verdient dit niet.

Ik doe niet aan liefde is mensen op afstand houden, jezelf wegcijferen en onwillekeurig verder leven. Niet achterom kijken maar vooral ook niet vooruit kijken.

Ik doe niet aan liefde is pijn bestrijden, pijn vermijden en pijn negeren. Onverbiddelijk zijn tegenover jezelf. Streng en compromisloos. Hunkerend naar het betere leven.

Ik doe niet aan liefde is egoïstisch. Alleen maar aan jezelf denken en mensen geen kans geven. Denken dat je zelf beter weet. Maar af en toe om hulp vragen is niet erg.

Iedereen doet aan liefde, daarom hebben we een hart. Kloppend en wel in onze borstkas wachtend op die ene persoon waarbij het hart synchroon met dat van jou klopt. Als één. Dus zeg nou niet dat je liefde links laat liggen, dat het niet bij je past en dat je er het type niet voor bent. Want dat zorgt ervoor dat niet alleen jij vereenzaamd bent, maar degene waarbij je hart behoort, degene die de perfecte uitsnede van jou hart in het hare heeft, zal daarmee ook in een isolement geraken.

[thequietwynonna]

𝚝𝚛𝚘𝚎𝚋𝚎𝚕 𝚣𝚒𝚌𝚑𝚝

Ogen ronddwalend, meer een routine dan interesse. Alles is elke keer weer het zelfde. De rit veranderd niet of nauwelijks. Vermoeidheid speelt altijd op op dit punt. Ogen zwaarder, zwaartekracht helpt een handje. Struikelend naar voren lopende mensen, meegaand met de vele bochten in de rit. En een bepaalde blik maakt me wakker. Het voelt als thuiskomen na maanden lang weg te zijn geweest. Haalt me uit mijn roes en maakt me alert. Ik ga rechtop zitten, wachtend op een reactie. Met mijn mond vol tanden en aan mijn stoel vastgenageld kijk ik hem na. Is het hem wel? Dat moet toch wel. Hij duwt op stop, halte kan kloppen weet ik uit ervaring. Je pakt de hand van een lief ogend meisje waar ik niets slechts over kan zeggen, ondanks dat ik het zo graag wil. De deuren sluiten. Ik probeer een blik te vangen voor de zekerheid. Waarom herken je mij nu niet?

Opzoekend op Facebook, profiel bestuderend als een geest want je hebt me nooit geaccepteerd. Het woord vrijgezel grijpt mijn aandacht en verlicht het storende gevoel in mijn maag. Maar niet helemaal. Hoe kan ik iemand die mijn hart in het zijne draagt, na al die jaren, toch niet meer herkennen? Of is het karige profiel niet bijgehouden en heeft hij mij gewoon compleet weggevaagd uit zijn herinnering?

[thequietwynonna]

𝚑𝚎𝚛𝚜𝚎𝚗𝚜𝚙𝚒𝚗𝚜𝚎𝚕𝚜 𝚘𝚏 𝚜𝚝𝚊𝚋𝚒𝚕𝚒𝚝𝚎𝚒𝚝

Ik ben zo vreselijk, belachelijk bang. Dat ik de verkeerde keuze heb gemaakt. Alweer. Overdag denk ik dat alles goed is. Dat ik zo door moet gaan. Dat mijn toekomst er zo rooskleurig uit gaat zien. Dat vertel ik ook al mijn medemensen die interesse in mijn tonen. Met de welbekende algemene vragen over hoe het gaat op school.

Ik ben geïnteresseerd. Daar ligt het niet aan. Ik wil de wereld verbeteren en wil weten hoe hij in elkaar zit. Ik wil mensen bewust ervan maken dat deze ronde bol zoveel te bieden heeft. Laten we met z’n allen alles eraan doen om deze pracht in stand te houden.

Ik hou me voor dat het goed komt. Dat twijfel nu eenmaal deel is van het leven. Dat ik genoeg andere opties nog heb. Ik was voorheen zo laaiend enthousiast. Maar zodra ik ‘s nachts in bed lig, dan draait de wereld weer honderdtachtig graden om.

Ik mis gewoon mijn creativiteit. Ik mis het vele maken, hersenen laten kraken op concepten en ontwerpen. Mijn brein tot het uiterste drijven op het gebied van vernieuwing, in plaats van dat beetje kennis proberen te herinneren. Ik wil uniek zijn in mijn leven, creëren voor het hogere doel. Ik wil geen standaard personage zijn in die saaie business films, grijs en vierkant. Strak in pak. Waarin je iedere morgen standaard van negen tot vijf naar het werk gaat om precies hetzelfde te doen als gisteren. Ik wil me onderscheiden, mensen wegblazen met een wow effect en ik wil vooral succesvol zijn in het leven.

En ondanks dat ik de makkelijkere weg naar succes heb gekozen. Ondanks dat ik voor zekerheid, gemak en stabiliteit heb gekozen, wellicht me een klein beetje heb laten beïnvloeden door de mening van de medemens, mist mijn hart het levendige en toch stressvolle concept van het creëren. Ben nu eenmaal ook een beïnvloedbaar type, ervan overtuigd dat mensen veel meer weten dan mij. Dat krijg ik althans vaker te horen. Maar tijden veranderen. Nieuw is volgende week niet nieuw meer en alles gaat in rap tempo vooruit. Heb miljoenen ideeën die ik wil gaan uitvoeren. Die ik wil laten voortleven op deze wereld. Heb miljarden visies van hoe ik mijn leven later zou willen vullen. Vol met hartstocht en verrijking van de wereld. Maar ben te bang om te beginnen. Want zonder begeleiding of goedkeuring blijf ik schaven, totdat het in rook opgaat en er niets meer over blijft.

Natuurlijk zijn er talloze wegen die leiden naar je droom. En ik heb nu een beetje van allebei. Het doorzetten van je vage hersenspinsel is juist de grootste uitdaging van allemaal. Want ondanks dat ik van nature een doorzetter ben, knijp ik hem wel. Want opnieuw beginnen zit er niet in, en al hetgeen wat ik had willen bereiken, zal ik nu op eigen houtje moeten doen. Ik zal zonder hulp mijn verlangens moeten gaan vervullen op mijn weg naar succes. En godverdomme man wat is het moeilijk, want tijd vliegt voorbij zonder dat je er erg in hebt.

[thequietwynonna]

Vergeet niet dat je ooit van me hield

Ik denk vaak terug aan jou. Hoe ik het anders zou hebben kunnen doen. Ik heb mijn hart aan jou verloren. Het was mijn eerste en enige keer dat ik ooit zo veel liefde voelde. We kwamen gezamelijk door de nacht, om vervolgens gapend op school aan te komen. Ik verlangde naar jou en jij hield die plaats voor me altijd bezet. Zodat ik stiekem naar je schattige krullen kon kijken wanneer jij zogenaamd geconcentreerd aan het werk was. Terwijl ik in werkelijkheid berichtjes van je binnen kreeg. Je liet me lachen, en bij jou kon dat ongecontroleerd en ongegeneerd. Want je had al eens bevestigd dat je me zag zitten. Mijn hart stopte op dat moment en ik begon me af te vragen of het überhaupt nog wel verder zou kloppen. En dat deed het. Omdat de liefde wederzijds was.

Bevestiging was niet nodig. Iedereen zag het en het boeide je geen reet. We hadden plezier. Je was mijn beste vriend en je maakte mijn leven zoveel mooier dan het was. Je was er altijd. Maar vooral op momenten wanneer ik het niet meer zag zitten. Dan fantaseerde je samen met me hoe ons leven eruit zou zien wanneer we samen op een onbewoond eiland zouden wonen. ‘S nachts starend naar de sterrenhemel. Zwemmen in de verwarmde zee terwijl jij me zou beschermen tegen de boze wezens die daar in leven.

We raakten elkaars handen aan en dat moment bevestigde alles voor mij. Ik had mijn geluk gevonden. Mijn wil. Mijn liefde. Je was zo verschrikkelijk lief en aardig. Ik bewaar nog steeds je ansichtkaart. De kaart die ik uit mijn hoofd kan citeren omdat ik hem zo vaak gelezen heb. Ik mis je stond erop.

Ik gunde je al het geluk. Ik gunde je al het plezier. Ik gun het je allemaal zo erg. Vooral omdat jij dit mij toen had gegeven. En toch ging het fout. Stom dat ik ben. Bang dat ik was. Om het toch even voor de zekerheid te vragen. Of zeggen. Bevestiging was niet nodig want dit was al lang geen gewone vriendschap meer. En toch sla ik mezelf steeds voor mijn hoofd. Wellen er nog steeds wat kleine traantjes op in mijn ooghoeken en breekt er nòg een stukje van mijn hart af als ik eraan denk dat je met haar wegliep nadat je aan me vroeg of jullie een leuk koppel zouden zijn.

Lieve lieve .... ik gun je nog steeds al het goeds op deze wereld. Het heeft mij even pijn gedaan, en eigenlijk brandt het nog steeds. Wie hou ik voor de gek, het heeft me kapot gemaakt. Ik had nooit gedacht dat ik er zo lang over zou blijven denken. Maar je hield toch van me?

Ik hoop dat ik je ooit weer tegen kom. En vergeet dan alsjeblieft niet dat je ooit van me hield.

[thequietwynonna]

Heb geen ervaring. Ik doe niet eens alsof. Het is er nooit van gekomen en dat maakt ook helemaal niet uit. Tijd tikt verder. Langzaam en toch ook weer snel. Een dag wordt een week wordt een maand wordt een jaar. Ooit komt het wel. Toch?

Komt er weer iemand. Meestal voor heel even. Proberen om te kunnen scoren, voor een avond of maximaal twee. Tikt zo lekker aan op die ellenlange lijst van je. Soms denk ik, ik ga erin mee. Dan kan ik alles afkruisen, heb ik het gehad. Toch wimpel ik het af, niet echt mijn ding.

Sommigen geven alles tegelijkertijd. Zonder te knipperen met hun ogen, geen grammetje spijt. Hoe meer hoe beter, ze vertellen het in geuren en kleuren. En ik knik afwezig. Hopend op geen vragen. 

Soms denk ik waar wacht je op? Alles heeft een tijdlimiet. Het duurt te lang en ik weet dat ik daar de reden van ben. Ik ben een dromer, heb hoop op al het moois, stel me de meest mooie dingen voor. Kijk wellicht door een bril met roze glazen. Ik zie het moois en ben bang voor het donker. De hoop houdt me sterk, wachtend op het goede wat mij ooit te wachten moet staan. Er is nog wel een beetje tijd. Het moet goed voelen.

Vreemdelingen denken dat ik alles ken. Dat ik vele liefdes heb gehad. Ze gooien zich voor mijn voeten, in de hoop dat ik ze opraap. Terwijl ik in werkelijkheid zelf op de grond lig. Mensen willen mij zijn. Maar ze moeten oppassen met wat ze wensen.

En als ik het dan tegen iemand zou zeggen. Als ik zou zeggen dat ik niet goed weet hoe liefde werkt. Als ik zou zeggen dat ik wacht totdat ik hem vind. Dan zijn zij met stomheid geslagen. Ben ik de alien hier op deze bekende en toch vreemde planeet.

[thequietwynonna]

Watervrees 

Het is overweldigend. Verstikkend en benauwd. Ik weet niet wat ik moet doen, zit vast en kom niet los. Drijfzand in het midden van de oceaan. Drijfzand dat me naar beneden trekt. Het slurpt me naar beneden. Eerst kon ik staan, nu wordt dat moeilijk. Mijn hoofd probeer ik zo ver mogelijk naar achteren in mijn nek te leggen, een wanhopige poging om mijn neus en mond niet vol water te laten lopen. Het drijfzand indiceert dat mijn tijd er bijna op zit. Ik breek mijn hoofd op de belangrijke keuzes die ik moet maken en welke gevolgen het kiezen van de ene keuze met zich mee brengt. 

Wat als?

Misschien toch?

Hoe?

Dit of dat?

Een laatste ademteug is alles wat ik nog kan nemen. Het o zo vredig ogend stukje natuur veranderd in een onheilspellend mysterieus spookachtig gebeuren. Ik stribbel niet tegen wanneer mijn ogen niet meer dan een wazig beeld kunnen waarnemen. Ik stribbel niet tegen wanneer mijn lucht langzaam op raakt. Het wateroppervlak sluit zich langzaam boven mijn hoofd. Ik heb nog een paar seconde. Als je niet beter wist zou je denken dat hier nooit iemand is geweest. De laatste lucht ontsnapt uit mijn mond en er verschijnen een aantal minuscule luchtbelletjes. Ze zweven rustig naar het licht, ze zweven rustig naar de lucht. Ze strelen het wateroppervlak en verdwijnen in de oneindigheid. 

Als je niet beter wist, zou je denken dat hier nooit iemand is geweest. Helaas weet je niet, dat ik daar beneden snak naar adem.

[thequietwynonna]

Ik ben er niet goed in. Het leven. Soms vraag ik me af wat ik verkeerd doe. Leef ik verkeerd? Moet ik de rest volgen? Is dat de enige manier om gelukkig te zijn? Het zou haast moeten, want op mijn manier lukt het ook niet. Ik zit in een neerwaartse spiraal die alleen maar dieper en dieper in het aardoppervlak boort, totdat ik zelf in vlammen opga

[thequietwynonna]

02-05-2018 | 23.34

Ik krijg stress. Een vreemd gevoel, een vies gevoel. Radeloosheid, machteloosheid en kansloosheid. Onmacht en verschrikking nemen me in bedwang. Ik wil dit niet. Ik kan dit niet. Hoe stop ik dit?

Ik heb dit een keer eerder gevoeld. Ik werd er misselijk van. Ik kon het niet. Ik wilde het niet. Bah. Ik stak een grens over en kwam erachter dat ik in het verkeerde land terecht was gekomen. Ik sta op een druk plein in een onbekend land met een onbekende taal. Mijn koffer springt open en iedereen ziet wat er in zit. Iedereen.

Ik wil stoppen. Niks meer doen. Niks meer zeggen en vooral niks meer laten zien. Ik wil vergeten, uitwissen en nooit meer eraan terug denken. Ik word niet goed bij de gedachte.

Ik breek door iets wat me eigenlijk sterker zou moeten maken. Ik verdrink door iets dat me eigenlijk zou moeten laten drijven. Ik ben de boosdoener. Ik ben het schuld.

Ik zou wensen dat ik deze keer de held in het verhaal was. Ik zou wensen dat ik het was. Maar ik ben HET niet. Ik ben niet het maanlicht in de donkere nacht. En dat spijt me.

Dit is niet altijd zo gegaan. Een keer ging het goed. Volgens mij zelfs twee keer. Ofja, bijna dan. Toen voelde ik me lekker. Goed. Rustig. Ontspannen.

Stress slaat toe en ik kan het echt niet meer.

Dan heb je de wereld. Mensen. Een gemeenschap. Het fatsoen en het boekje. Het boekje waar je je volgens alles en iedereen aan moet houden. Stoppen kan niet. Is niet netjes. Kun je niet maken. Ik beperk het tot het minimale.

Het minimale is meer dan ik eigenlijk wil geven op dit moment. Een keer. Soms twee keer. Niemand vermoed iets. Doen alsof niks aan de hand is kan ik goed. Al zijn er nog steeds vermoedens van de andere kant. En uitleggen kan ik niet.

Ik zou wensen dat ik deze keer de held in het verhaal was. Ik zou wensen dat ik het was. Maar ik ben HET niet. Ik ben niet het maanlicht in de donkere nacht. En dat spijt me.

Ik weet gewoon: dit is het niet. Ik voel het aan alles wat binnen in mij zit. Ik walg ervan, ook al is er niks om van te walgen. Hoe kan dit? Ik weet gewoon dit is het niet. Want ik heb ervaren hoe het wel kan zijn. Lang geleden een hele tijd lang.

Laat het stoppen.

Laat me met rust.

Ik wil terug en alles uitwissen.

Ik ben niet het maanlicht in de donkere nacht. Het spijt me, maar ik ben blauwgrijs.

[thequietwynonna]

22-04-2018 | 23.57 Ik geloof dat ik geloof. Niet als in we moeten een boekje volgen en om de zoveel tijd iedereen eren maar ik geloof dat alles goed komt. Ik geloof dat alles een reden heeft en ik over analyseer mijn leven dan ook op elk vrij moment van de dag. Zo is vaak iets vanzelf aan komen waaien. Toevallig. Net op het moment dat ik het nodig had. Ik dacht eraan, ik ging op zoek en nog voordat ik een actie ondernam was het daar. Voor het oprapen. Makkelijk en veilig. Toch Is er een ander ding dat niet zo maar aan komt waaien. Na jaren wachten weet ik het wel zeker. Het komt niet vanzelf. Het komt niet aanwaaien ook al doen sommige boeken en films je anders doen geloven. Geloof. Geloof maar niet dat ik niets doe. Geloof maar niet dat het me niet uit maakt. Geloof maar niet dat ik het oké vind, want dat vind ik niet. Maar na al die jaren hopen en geloven dat het komt. Geloven dat het, als de tijd er is, komt is misschien wel de grootste leugen die ik mezelf verteld heb. Ik werk er aan. Al een hele tijd. Niemand ziet het. Niemand weet het. Niemand mag het weten. Ik werk er aan en doe zo hard mijn best om het sneller te laten maken. Ik wil dat het grote zwarte gat gemaakt wordt. Gevuld wordt. De scherpe randen beginnen af te ronden. Tijd is een heler, dat besef ik me nu. Beetje bij beetje groeit het aan, maar dicht is het nog niet. Het gat blijft gapen tot het passende stukje op die plek valt. Het duurt alleen zo lang voordat ik het kan vinden. De wolken worden minder donker en minder zwaar. Ze geven me de ruimte het mooie te zien en te denken. De bossen worden minder beklemmend en de doorns aan de planten krassen mijn huid minder snel open. De meren worden helderder en stromen minder vaak over. Ik kom heel langzaam tot rust. Voor mijn gevoel mag het niet meer te lang duren. Ik geloof dat het niet al te lang meer gaat duren want na een paar pogingen om het gat te dichten, na een paar pogingen zo intens gelukkig te zijn en te leven, bleek het toch niet het goeie stukje te zijn... Ik geloof dat het komt. Misschien niet nu, deze week of deze maand. Maar ik doe mijn uiterste best om het gat zo goed mogelijk te repareren, ik probeer het zo goed als klaar te maken zodat het laatste stukje er zonder slag of stoot in zal passen. Het gat dat ik zelf heb gemaakt. Je kunt niet van iemand houden als je niet van jezelf houdt.

[thequietwynonna]

Ik ben stil. Kalm. Altijd oke. Een glimlach. Beetje naar de grond staren. Niet teveel aandacht trekken. Mensen in hun ogen aankijken is eng. Praten, niet mijn ding. Moeilijk voor mij zelfs.

Ik ben stil. Ik ben geen prater. Ik ben een introvert persoon en neem nooit de eerste stap. Ik praat het liefst zo weinig mogelijk want ik struikel soms over mijn eigen woorden. Ik praat liever niet want ik heb een accent. Ik praat liever niet want dan moet ik alles weer herhalen en herhalen. Ik haat het. Ik zou willen dat het normaal was om niet te praten.

Wat als we nooit meer hoeven te praten?

[thequietwynonna]

Als je niks zegt, dan nemen anderen de besluiten. Als je niks zegt dan heb je ook geen recht om later tegen te spreken. Als je niks zegt dan gaan we er van uit dat alles goed is.

Stilte zegt niks. Stilte is niks. Stilte brengt niks.

Stilte zegt veel. Stilte heeft betekenis. Stilte kan een uiting zijn. Je kunt in stilte genieten. Je kunt in stilte rouwen. Je kunt in stilte enthousiast zijn en je kunt in stilte je mening geven.

Schrijf, teken, creëer iets. Omhels, kus of geef een aanmoedigende klop op de schouder. Glimlach, frons je wenkbrauwen of kijk verbaasd.

Stilte is ook een stem.

Silence is a voice too.

[thequietwynonna]

14-03-2018 Winter, niet zo koud, meer als lente met een fris briesje. Toch het raam open en met een deken zitten op mijn bed luisteren naar muziek die past bij mijn stemming. Vandaag luchtig en relaxed. Een gitaar en een mooie stem is genoeg. De vogels vullen de kleine stiltes op. De buitenlucht dringt naar binnen en ik schrijf, denk en verbeeld me dingen. Wat ik wil gaan doen, wat ik ga doen ooit. Zachtjes mee neuriënd op de muziek gooi ik alles eruit wat in me op komt. Wellicht opnieuw een begin van een nieuw verhaal, zoals al die andere twintig verhalen die zo zijn ontstaan. Op dagen als deze wil ik ze afmaken, de personages verder laten leven en een mooi pad voor ze uitstippelen. Wellicht met een paar dalen, maar vooral ook hoogtepunten. Wellicht hoe ik het ooit wil doen. Het gevoel van de opwarmende lucht, een vaag zonnetje en het buitenleven dat langzaam weer levendigheid begint te vertonen. Dagen die lengen en wolken die voorbij zweven. Planten die groen worden en de eerste knopjes die beginnen te verschijnen. De doodse periode komt tot een einde. Nog even volhouden. Het is bijna zover. Tijd begint te rekken, ik krijg meer tijd. Verstikkende gevoelens beginnen weg te vagen na een lange tijd. Ik krijg tijd om adem te halen en in te halen waar ik nooit tijd voor had. Mijn hoofd zat te vol, en nu ik het raam open kan zetten vliegt alles naar buiten. Ik heb het niet nodig, ik zal het niet missen. Sereniteit, kalmte en stilte. Stilte op mijn eigen manier. Stilte als in niet praten, maar wel muziek en buitengeluiden. Stilte als in meezingen met je favoriete nummers, maar niet verplicht om een verhaal te moeten vertellen. Ik krijg tijd en maak dingen af. Ik boek vooruitgang en zie niets iets worden. De wind streelt mijn haar terwijl ik binnen zit. Het komt goed, het is goed. Er is tijd genoeg. Laat je meevoeren met de wind en kijk waar die je brengt, ver weg of misschien wel heel dichtbij. Donker wordt licht en zwaar wordt iets minder zwaar. Een mondhoek krult omhoog en er is zowaar een glimlach te zien. Oprecht en toch bijna niet zichtbaar voor een buitenstaander. Ik weet beter. Het gaat er niet om wat je ziet, je moet het ervaren.

[thequietwynonna]

18-01-2018.

Ik ben stil. Kalm. Altijd oké. Een glimlach. Beetje naar de grond staren. Niet teveel aandacht trekken. Mensen in hun ogen aankijken is eng. Praten, niet mijn ding. Moeilijk voor mij zelfs.

Ik zie mezelf als een grijsblauwe ziel. Die mooie kleur tussen donkere wolken en stralend blauwe lucht. Of die kleur wanneer het een beetje mistig is en je naar de oceaan kijkt ‘s morgens vroeg. Die kalme stille kleur die je rust geeft, maar met een donker randje. Het grijzige tintje dat net niet vaag genoeg is om het blauw een vrolijke stralende kleur te maken. Een beetje melancholisch. Met een klein randje ‘kon ik maar’ of ‘ik zou willen dat’. Een grijze kleur die indiceert dat het net niet allemaal oké is. Maar ach, niemand behalve ik weet dat.

Ik zie mezelf soms een beetje als een gebroken ziel. Zoekend naar dat ontbrekende stukje dat ik ergens ben kwijtgeraakt. Een stukje dat je niet zomaar vind. Een stukje waar je niet zomaar naar kunt vragen. Mensen begrijpen dat niet. Ik heb niks ergs meegemaakt. Ik heb nooit iets traumatisch ervaren. Ik zou moeten leven!

Ik zou moeten drinken tot ik er bij neerval. Ik zou moeten opblijven tot minimaal vijf uur. Ik zou jongens aan de haak moeten slaan en ik zou moeten verhuizen.

Ik zou niet stil moeten zijn. Als me dan toch echt iets dwars zit moet ik praten. Ik moet me uiten, persoonlijke gesprekken voeren en mensen in hun ogen aankijken wanneer er dan toch echt iets met me zou zijn.

Ik geloof dat ik gewoon een gebroken ziel heb. Niet groot of dramatisch, maar net genoeg om niet altijd vrolijk te zijn. Net gebroken genoeg om me vreselijk eenzaam en verdrietig te voelen zonder goede reden.

Een uitweg is het wellicht. Dagen tikken voorbij, en je zit vast. Als er geen intens geluk is om me te laten voelen, dan zorgen de grijze tinten in mijn ziel er wel voor dat ik voel. Soms wil ik gewoon iets voelen. Een teken dat ik leef. Ik wil mijn hart voelen. En als dat niet met hartstocht kan, dan maar met een leegte. En het is zover dat ik zo gewend ben geraakt aan die leegte, dat ik paniekaanvallen krijg wanneer er een kans is om hem te vullen. Ik ben bang dat ik de leegte die ik ooit echt moet gaan voelen, de leegte die velen al meegemaakt hebben, niet aan kan. Ik ben bang dat ik hem niet aan kan! Dus ik vermijd liever alles wat hem kan vullen.

Het blijft nooit stralend mooi weer. Donkere wolken zijn altijd op komst en ze kleuren het prachtige turquoise water zo om in grijs-zwart. Dan kies ik liever voor de melancholische grijsblauwe kleur waar ik na al die jaren mijn thuis in heb gevonden.

[thequietwynonna]

Van de een op de andere seconde lag er sneeuw. Tot aan mijn enkels. De hele tuin was wit bekleed, maar de lucht was grijzig blauw. Geen storm of donkere sneeuwwolken te bekennen. Gelukkig had ik mijn winterjas al aangetrokken. Alsof ik het aan voelde komen. De vijver veranderd van lauw golvend water naar een ijsspiegel. Misschien wel 10 centimeter dik. Ik kijk door het grote raam naar binnen waar pap en mam gewoon doodserieus het nieuws aan het kijken zijn. Ik durf te wedden dat ze niet weten dat er een dik pak sneeuw in de achtertuin ligt. In de weerspiegeling van het glas vormt zich een grote schim achter me. Mijn ogen worden groot en ik durf me niet om te draaien. Logge voetstappen komen van de grond en ploffen weer neer. Ze laten de sneeuw opwaaien. Langzaam draai ik me om en van schrik zet ik abrupt een stap naar achteren. Olifanten. Drie. Ze schrikken van mijn snelle onverwachte beweging en willen wegrennen, iets wat niet kan in een tuin van zeven bij vijf. De olifant die op de vijver staat blijft uitglijden. Zijn poten schuiven telkens uit elkaar als hij weer omhoog wilt komen. Het ijs is dus dikker dan 10 centimeter. Ook de overige twee olifanten hebben moeite met blijven staan in de gladheid en kou. Mijn hoofd kan niet bevatten hoe het mogelijk is dat hier in mijn tuin drie olifanten passen. Daar is hij veel te klein voor. Daarna vraag ik me pas af hoe ze hier gekomen zijn en hoe van van de ene op de andere seconde van 10 naar -20 graden Celsius is kunnen gaan. Verbaasd en alles nauwlettend in de gaten houdend loop ik naar de deur. Mijn hand omvat de klink. Het koude ijzer brand in mijn vel, maar ik kan me er niet toe zetten om hem open te maken. Ik snap het gewoon niet. Wat gebeurt hier? De deur vliegt open en ik word naar binnen getrokken. De deur gaat met een zwaai dicht en mijn opa duwt de deurklink omhoog. Dit zodat we de deur kunnen sluiten. Een mooie vrouw met gitzwart haar verschijnt voor de deur. Mijn vader en moeder kijken nog steeds het nieuws. De vrouw begint te smeken, maar echt verstaan doe ik haar niet. Samen met opa hou ik de klink naar boven geduwd zodat het onmogelijk is om de deur te openen. Het gewicht dat de vrouw op de klink uitoefent doet pijn in mijn hand dus ik wil niet weten wat mijn opa, die het zwaarste werk op zich neemt, nu voelt. De vrouw trekt een zielig gezicht en er rolt een traan over haar wang. ‘Trap er niet in. Dit is een val!’ roep ik tegen mijn opa. Waarom weet ik niet. Ik ken haar niet en heb haar nog nooit gezien. Instinctief werden deze woorden uit mijn mond geslingerd. Het nieuws trekt onze aandacht. Er verschijnen live beelden vanuit de ruimte. Alle satellieten vallen uit de lucht richting aarde. Ik werp een blik over mijn schouder. De olifanten komen niet recht. De vrouw is weg. De satellieten vallen bijna.

[thequietwynonna]

28 - 11 - 2017

Ik voel me soms gevangen. Vastzitten. Onzichtbare kettingen die me vastgenageld hebben aan de grond terwijl ik eigenlijk hoor te zweven. Rond te dwarrelen en te ontdekken. Rond te springen als een jong hert door het pas natgeregende bos. Ketens houden me vast, op die ene plek die ik niet verlaat. De plek die ik niet verlaten kan.

Zo nu en dan kom ik los. Heb ik wat meer speling weten te creëeren, wellicht heb ik er een schakel of twee tussen weten te plaatsen. Op die momenten geniet ik volop. Vooral omdat ik weet dat die momenten niet lang duren, zo over zijn. Met al mijn kracht neem ik de beelden in me op, hopend dat ik het nooit meer zal vergeten. En dat gebeurt ook niet. Vreemd eigenlijk.

Iemand anders kan die stalen zware ketting niet zien. Soms denk ik aan vroeger. Het brengt een lach op mijn gezicht. Onbezorgdheid, plezier en alles was makkelijk. Hoe kan dat zo snel omdraaien?

Ik ben sterk. Sterk genoeg om me met al mijn wilskracht vast te houden aan die nieuwe rauwe ontdekkingen. Dingen die ik nooit eerder gezien heb, maar zo wanhopig graag wil blijven onthouden. Ik ben sterk. Sterk genoeg om die ketting langer te kunnen maken, speling te creëeren en iets meer bewegingsvrijheid te bemachtigen. Ik ben sterk. Sterk genoeg om me zelf aan de grond vast te houden.

Verandering is moeilijk. Vertrouwd zijn is heerlijk. Verrassingen zijn vreselijk en veiligheid is aantrekkelijk. Toch moet er meer zijn. Ik weet wat ik wil. Ik zet elke dag de deadline. Ik zet elke dag een stap in de goede richting. Ik trek elke dag een beetje harder aan mijn mentale ketting die naar de vaste grond leidt. Vergelijkbaar met een corrigerende tik. Want stel je voor het gaat fout. Stel je voor mensen lachen je uit. Stel je voor je maakt een fout. Stel je voor mensen vinden je niet leuk. Stel je voor je bent niet goed genoeg. Stel je voor je hebt geen talent. Stel je voor niemand kijkt naar je.

Stel je voor je tijd is op.

Stel je voor het lukt.