#funk-jazz

[bttrflyblu]

SCARY GOLDINGS // "Elegy For An Exit"

[lhmagazin]

#efemerides #musica 16 de enero – Hacemos un repaso a los mejores videos y la vida de Sade en el día de su cumpleaños años... http://bit.ly/2j1dA4z

[1001albumow]

10/10

Cortex - Anthology

Mogę przyznać, ba, nawet muszę przyznać, że tan album mnie całkowicie oczarował. Zanim jednak przejdę do jego recenzji tego albumu, chciałbym napisać kilka słów o programie Shazam. Chyba żadnego programu związanego z odkrywaniem muzyki nie cenię tak jak jego i to dzięki niemu i Panu Orzechowi z Programu 3 Polskiego Radia udało mi się odkryć grupę Cortex. Dla nie wtajemniczonych dodam, że jest to aplikacja na smartphony która nasłuchuje granej wokół nas piosenki i po krótkiej analizie mówi podaje nam tytuł danego utworu. Przejdźmy jednak to grupy Cortex.

O grupie Cortex za wiele nie wiadomo, wiadomo tylko, że nagrała tylko trzy albumy, działała w latach 1974-78 i w tym roku wydana została ich antologia zawierająca znaczną część ich dorobku artystycznego błądzącego gdzieś między takimi gatunkami jak jazz, funk, pop a nawet elektroniką. Poza jednym utworem wszystkie teksty są francuskie i mimo mojej awersji do tego języka, idealnie wkomponowują się w stylistykę całego albumu, tworząc mały, zamknięty świat, niczym tytułowa kora okalająca drzewo. Znaczna część albumu ma jednak charakter instrumentalny i to właśnie te instrumentalne utwory oczarowały mnie, tak jak już pisałem wyżej.

Mnogość instrumentów użytych przez grupę Cortex mogłaby zawstydzić niejedną orkiestrę, gitary, saksofon, trąbka, perkusja, organy Hammonda, klawisze i inne złożyły się na album niezwykły. Jest on niesamowicie wręcz lekki, a zarazem głęboki. Bez trudu można go z uciechą słuchać nie zagłębiając się w jego treść, a także założyć słuchawki i chłonąć każdy dźwięk, a uwierzcie mi, każdy jest inny. To zaskakujące, że początkującej grupie, na początku lat 70’ udało się stworzyć album zróżnicowany, a jednocześnie bardzo spójny. Z całej grupy muzyków biorących udział w nagrywaniu albumu szczególny hołd należy się basiście (choć nie wykluczam, że w każdym utworze na basie gra kto inny), klawiszowcowi oraz wokalistce. Jednak uwaga! Cały pozostały skład to również topowy dobór muzyków.

Słuchałem kilka razy tego albumu mimo iż nie wiem za wiele o tej grupie, a także nie znam języka francuskiego (przetłumaczyłem tylko tytuły albumów) i wydaje mi się, że to wbrew pozorom dobrze. Pewna tajemnica która towarzyszy odbiorowi tej antologii sprawia, że jest ona jeszcze bardziej magiczna. Nie będę się specjalnie rozpisywał nad pojedynczymi utworami, bo jak może część z was wie bardzo tego nie lubię. Piszę, żeby zachęcić do przesłuchania lub zniechęcić do zakupu albumu, piszę, aby ten kto mnie czytał wiedział, na co może liczyć poświęcając swój czas na słuchanie grupy Cortex. Nie ma sensu pisać co na nim konkretnie znajdzie, bo po co oglądać skrót filmu przed pójściem do kina? Jeżeli jednak miałbym zachęcić do tej antologii podając jeden utwór, to byłby to Devil’s Dance, a uwierzcie tytuł w pełni oddaje to co będziecie robić już po około 30 sekundach :-)

Podsumowując, antologia Cortexu to piękny prezent w 2013 roku, prezent który daje możliwość zapoznania się z muzyką i gatunkiem który nie jest i nie był popularny, a szkoda. Zapewniam, że niezależnie od waszych upodobań, to co znajdziecie na albumie będzie czymś choć w pewnym stopniu nowym.

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook!

facebook.com/1001.albumow

[jazzinbooks]

Visit Original Link

Roy Ayers Ubiquity

Ain't Got Time

He's Coming 

Verve, 1971 

  He's Coming captures Roy Ayers at the absolute top of his game, masterminding jazz-funk grooves as taut as a tightrope. Profoundly inspired by the Broadway musical Jesus Christ Superstar (and including a reading of the soundtrack's "I Don't Know How to Love Him"), the album is a deeply felt exploration ofAyers' spiritual and social beliefs, celebrating the life and rebirth of Jesus with "He's a Superstar" and its follow-up title cut before delivering the equally impassioned political manifesto "Ain't Got Time to Be Tired," a wake-up call for slumbering revolutionaries. Aided by an exemplary backing unit featuring saxophonist Sonny Fortune, bassist John Williams, keyboardist Harry Whitaker, and drummer Billy Cobham, Ayers channels the intensity of his message into his music, creating the most vibrant and textured music of his career to date. 

[jazzinbooks]

Visit Original Link

Hugh Masekela 

Colonial Man 

The Boy's Doin' It

Verve 1975 

No other work during Hugh Masekela's long and fruitful career blended all of his interests -- jazz, funk, pop, Afrobeat, and R&B, plus a little Latin and a lot of disco -- into such an exciting mixture as 1975's The Boy's Doin' It, his first record for Casablanca. Influenced by Kool & the Gang as well as the growing tendency for Latin artists (like Joe Bataan) to cross over toward contemporary dance trends (and labels), Masekela recruited a few veterans from the Ghanian highlife band Hedzoleh Soundz -- with whom he'd worked with on one album before. Recorded in Lagos, Nigeria and dedicated to Fela Kuti, The Boy's Doin' It has six extended jams, each of which does an excellent job of playing off deep grooves against ensemble vocals and catchy hooks, with plenty of room for Masekela's own trumpet and every note polished to a fine '70s sheen. It didn't matter what type of music fan you were: pop, disco, funk, world music, and any but the most hidebound jazz purist could get into these tracks.

[jazzinbooks]

Visit Original Link

Miles Davis 

Black Satin 

On The Corner 

Columbia, 1972

Could there be any more confrontational sound in Miles Davis' vast catalog than the distorted guitars and tinny double-timing drums reacting to a two-note bass riff funking it up on the first track from On the Corner? Before the trumpet even enters the picture, the story has been broken off somewhere in the middle, with deep street music melding with a secret language held within the band and those who can actually hear this music -- certainly not the majority of Miles' fan base built up over the past 25 years. They heard this as a huge "f*ck you." Miles just shrugged and told them it wasn't personal, but they could take it that way if they wanted to, and he blew on his trumpet. Here are killer groove riffs that barely hold on as bleating trumpet and soprano sax lines (courtesy of Dave Liebman on track one) interact with John McLaughlin's distortion-box frenzy. Michael Henderson's bass keeps the basic so basic it hypnotizes; keyboards slowly enter the picture, a pair of them handled by Herbie Hancock and Chick Corea, as well as Ivory Williams' synthesizer. Finally, Colin Walcott jumps in with an electric sitar and there are no less than five drummers -- three kits (Al Foster, Billy Hart, and Jack DeJohnette), a tabla player, and Mtume. It's a four-tune suite, "On the Corner" is, but the separations hardly matter, just the shifts in groove that alter the time/space continuum. After 20 minutes, the set feels over and a form ofMiles' strange lyricism returns in "Black Satin." Though a tabla kicks the tune off, there's a recognizable eight-note melody that runs throughout. Carlos Garnett and Bennie Maupin replace Liebman, Dave Creamer replaces McLaughlin, and the groove rides a bit easier -- except for those hand bells shimmering in the background off the beat just enough to make the squares crazy. The respite is short-lived, however.Davis and band move the music way over to the funk side of the street -- though the street funkers thought these cats were too weird with their stranded time signatures and modal fugues that begin and end nowhere and live for the way the riff breaks down into emptiness. "One and One" begins the new tale, so jazz breaks down and gets polished off and resurrected as a far blacker, deeper-than-blue character in the form of "Helen Butte/Mr. Freedom X," where guitars and horns careen off Henderson's cracking bass and Foster's skittering hi-hats. It may sound weird even today, but On the Corner is the most street record ever recorded by a jazz musician. And it still kicks.

[jazzinbooks]

Visit Original Link

Donald Byrd 

(Fallin' Like) Dominoes

Places and Spaces

Blue Note, 1975

Reuniting with Larry Mizell, the man behind his last three LPs, Donald Byrd continues to explore contemporary soul, funk, and R&B with Places and Spaces. In fact, the record sounds more urban than its predecessor, which often played like a Hollywood version of the inner city. Keeping the Isaac Hayes,Curtis Mayfield, and Sly Stone influences of Street Lady, Places and Spaces adds elements of Marvin Gaye, Earth, Wind & Fire, and Stevie Wonder, which immediately makes the album funkier and more soulful. Boasting sweeping string arrangements, sultry rhythm guitars, rubbery bass, murmuring flügelhorns, and punchy horn charts, the music falls halfway between the cinematic neo-funk of Street Lady and the proto-disco soul of Earth, Wind & Fire. Also, the title Places and Spaces does mean something -- there are more open spaces within the music, which automatically makes it funkier. Of course, it also means that there isn't much of interest on Places and Spaces for jazz purists, but the album would appeal to most fans of Philly soul, lite funk, and proto-disco.

[jazzinbooks]

Visit Original Link

Jimmy Smith 

Root Down and Get It

Root Down- Jimmy Smith Live! 

Verve, 1972 

Toward the end of his stint with Blue Note, Jimmy Smith's albums became predictable. Moving to Verve in the mid-'60s helped matters considerably, since he started playing with new musicians (most notably nice duets with Wes Montgomery) and new settings, but he never really got loose, as he did on select early Blue Note sessions. Part of the problem was that Smith's soul-jazz was organic and laid-back,relaxed and funky instead of down and dirty. For latter-day listeners, aware of his reputation as the godfather of modern soul-jazz organ (and certainly aware of the Beastie Boys' name drop), that may mean that Smith's actual albums all seem a bit tame and restrained, classy, not funky. That's true of the bulk of Smith's catalog, with the notable exception of Root Down. Not coincidentally, the title track is the song the Beasties sampled on their 1994 song of the same name, since this is one of the only sessions thatSmith cut where his playing his raw, vital, and earthy. Recorded live in Los Angeles in February 1972, the album captures a performance Smith gave with a relatively young supporting band who were clearly influenced by modern funk and rock. They push Smith to playing low-down grooves that truly cook: "Sagg Shootin' His Arrow" and "Root Down (And Get It)" are among the hottest tracks he ever cut, especially in the restored full-length versions showcased on the 2000 Verve By Request reissue. There are times where the pace slows, but the tension never sags, and the result is one of the finest, most exciting records in Smith's catalog. If you think you know everything about Jimmy Smith, this is the album for you.