1001 Albumów

Znajdź album dla siebie! ______________________ Recenzje albumów z rankingu Roberta Dimerego i nie tylko! _______________

[1001albumow]

6/10

White Lies - Big TV

Przyznaję, że grupa White Lies mimo sporej popularności jaką zdobyła nigdy mnie nie zainteresowała i poza kilkoma singlami nie zgłębiałem się specjalnie w jej dokonania. Mimo to, pozytywne recenzje trzeciej w dorobku brytyjskiego tria płyty zachęciły mnie do przesłuchania albumu Big TV. Zaznaczę już na wstępie, zachwycony tym albumem nie jestem, jednak zaintrygowany jak najbardziej.

Repertuar jaki serwuje nam White Lies na trzecim już long playu trzyma poziom narzucony przez otwierający płytę tytułowy Big TV, jednak to co najlepsze na tym albumie to teksty i wokal. Perkusista mógłby zostać zastąpiony przez automat perkusyjny, grupa z całą pewnością zyskałaby na tym w swoim brzmieniu. Dopóki nie skupiałem się na monotonnym waleniu w bębny słuchało mi się White Lies całkiem przyjemnie i jestem pewien, że jeszcze wrócę do ich muzyki.  To co mnie tak jak pisałem najbardziej zaintrygowało to głos wokalisty, który jest naprawdę niezwykły i bardzo mi się podoba. Świetnie czuje on teksty które śpiewa, a jego głos niesie niezwykłą moc, która winduje Big TV zdecydowanie wyżej, niż ten album powinien się znaleźć. 

Wracając do warstwy instrumentalnej, nie podoba mi się ostatnio popularny nurt który unosi wiele zespołów alternatywnej sceny brytyjskiej. Mam wrażenie, że White Lies, Vampire Weekend i inne serwują nam odgrzane już po raz "enty" danie. Co to za alternatywna scena, na której wszyscy grają tak samo?

Nie jestem pewien czy warto zapoznać się z najnowszym albumem White Lies, ale jestem pewien, że warto zapoznać się w ogóle z White Lies. To ciekawy zespół i jestem pewien, że jeżeli w końcu wskoczy na swój własny, indywidualny tor to dostaniemy album niezwykły i oryginalny. White Lies mają potencjał, tylko jeszcze w pełni go nie wykorzystują.

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook!

www.facebook.com/1001.albumow

[1001albumow]

10/10

Cortex - Anthology

Mogę przyznać, ba, nawet muszę przyznać, że tan album mnie całkowicie oczarował. Zanim jednak przejdę do jego recenzji tego albumu, chciałbym napisać kilka słów o programie Shazam. Chyba żadnego programu związanego z odkrywaniem muzyki nie cenię tak jak jego i to dzięki niemu i Panu Orzechowi z Programu 3 Polskiego Radia udało mi się odkryć grupę Cortex. Dla nie wtajemniczonych dodam, że jest to aplikacja na smartphony która nasłuchuje granej wokół nas piosenki i po krótkiej analizie mówi podaje nam tytuł danego utworu. Przejdźmy jednak to grupy Cortex.

O grupie Cortex za wiele nie wiadomo, wiadomo tylko, że nagrała tylko trzy albumy, działała w latach 1974-78 i w tym roku wydana została ich antologia zawierająca znaczną część ich dorobku artystycznego błądzącego gdzieś między takimi gatunkami jak jazz, funk, pop a nawet elektroniką. Poza jednym utworem wszystkie teksty są francuskie i mimo mojej awersji do tego języka, idealnie wkomponowują się w stylistykę całego albumu, tworząc mały, zamknięty świat, niczym tytułowa kora okalająca drzewo. Znaczna część albumu ma jednak charakter instrumentalny i to właśnie te instrumentalne utwory oczarowały mnie, tak jak już pisałem wyżej.

Mnogość instrumentów użytych przez grupę Cortex mogłaby zawstydzić niejedną orkiestrę, gitary, saksofon, trąbka, perkusja, organy Hammonda, klawisze i inne złożyły się na album niezwykły. Jest on niesamowicie wręcz lekki, a zarazem głęboki. Bez trudu można go z uciechą słuchać nie zagłębiając się w jego treść, a także założyć słuchawki i chłonąć każdy dźwięk, a uwierzcie mi, każdy jest inny. To zaskakujące, że początkującej grupie, na początku lat 70’ udało się stworzyć album zróżnicowany, a jednocześnie bardzo spójny. Z całej grupy muzyków biorących udział w nagrywaniu albumu szczególny hołd należy się basiście (choć nie wykluczam, że w każdym utworze na basie gra kto inny), klawiszowcowi oraz wokalistce. Jednak uwaga! Cały pozostały skład to również topowy dobór muzyków.

Słuchałem kilka razy tego albumu mimo iż nie wiem za wiele o tej grupie, a także nie znam języka francuskiego (przetłumaczyłem tylko tytuły albumów) i wydaje mi się, że to wbrew pozorom dobrze. Pewna tajemnica która towarzyszy odbiorowi tej antologii sprawia, że jest ona jeszcze bardziej magiczna. Nie będę się specjalnie rozpisywał nad pojedynczymi utworami, bo jak może część z was wie bardzo tego nie lubię. Piszę, żeby zachęcić do przesłuchania lub zniechęcić do zakupu albumu, piszę, aby ten kto mnie czytał wiedział, na co może liczyć poświęcając swój czas na słuchanie grupy Cortex. Nie ma sensu pisać co na nim konkretnie znajdzie, bo po co oglądać skrót filmu przed pójściem do kina? Jeżeli jednak miałbym zachęcić do tej antologii podając jeden utwór, to byłby to Devil’s Dance, a uwierzcie tytuł w pełni oddaje to co będziecie robić już po około 30 sekundach :-)

Podsumowując, antologia Cortexu to piękny prezent w 2013 roku, prezent który daje możliwość zapoznania się z muzyką i gatunkiem który nie jest i nie był popularny, a szkoda. Zapewniam, że niezależnie od waszych upodobań, to co znajdziecie na albumie będzie czymś choć w pewnym stopniu nowym.

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook!

facebook.com/1001.albumow

[1001albumow]

5/10

Dawid Podsiadło - Comfort And Happiness

Z wielkim bólem przyznaję, że mam awersję do polskich muzyków. Nie często zdarza się, że jakiś polska płyta przypadnie mi do gustu, choć ostatnie lata pokazały, że rodzima Brodka, Kari Amirian czy Julia Marcel potrafię stworzyć świetne albumy. Przyznaję również, że do postaci Dawida Podsiadło również nie żywię przyjaznych uczuć. Jego osobowość jest dla mnie za mało wyrazista,  ludziom nie mającym w sobie energii ciężko zdobyć moją sympatię, szczególnie kiedy są to „ciepłe kluchy”, takie jak Podsiadło. Nie oglądałem programu w którym występował, na skutek wrzawy którą spowodował zdobyłem się jedynie na przesłuchanie jego okropnego coveru „With Or Without You” zespołu U2. Jednak teraz, kiedy wydał płytę, znowu zrobiło się o nim głośno. Zachwycają się krytycy, zachwycają się ludzie których gust muzyczny cenię, nie zachwyca mnie jednak piosenka „Trójkąty i Kwadraty” puszczana w radio, takie tam gorsze Foals.

Po miesiącu od wydania płyty przemogłem się i zacząłem słuchać, z totalnie neutralnym nastawieniem. Dawidzie Podsiadło, masz coś niesamowicie nudnego w sobie, w Twoim głosie i manierze wokalnej, ale w połączeniu z bardzo dobrą muzyką, zaczyna to ze sobą bardzo dobrze grać. Dawid Podsiadło jest jak nudny, długi makaron, którego ktoś polał muzycznym sosem pomidorowym i stworzył dobre spaghetti. Może to nie carbonara, ale dobrze się to je, nie potrzeba nawet wina!  Cieszę się, że płyta jest w większości, ale nie w całości po angielsku. Trójkąty I Kwadraty, zaczęły mi się podobać, ale już Nieznajomy jest fatalny. Co do pozostałych kawałków, mimo tego wszystkiego co pisałem, utwory bardziej żywe wychodzą Dawidowi znacznie lepiej. Dobrze się ich słucha, są energiczne,  dobrze zbudowane. Brakuje tylko basisty na poziomie, a funkowy bas mógłby z takich numerów jak No zrobić arcydzieła. Bas brzmi jak Paul McCartney w 1962, a powinien jak Flea w 1992. A propos makaronu, nazywanego w Wielkopolsce kluskami, warto zadać sobie jedno pytanie: Czy Dawid Podsiadło nagrywając S&T był w trakcie ich jedzenia? Jestem przekonany, że tak. Wszystkie pozostałe utwory o których nie wspomniałem są beznadziejne, nudne, bez wyrazu, zerżnięte od innych nudziarzy. Odznacza się tylko Vintane, za sprawą dobrze zaśpiewanego refrenu. Nie mówię, że spokojne, kojące utwory są na rynku niepotrzebne. Wcale tak nie jest, ale niech przyciągają uwagę, niech są oryginalne i przede wszystkim niech mają choć trochę energii.

Czekam na drugi album Dawida, niech nagra coś żywszego, przemyślanego i lepiej dobierze muzyków. Bardzo dobry perkusista, kiepski basista to zły duet rytmiczny. Mimo wszystko No i Trójkąty i Kwadraty ratują sytuację, podobnie jak wokal, dlatego jak na pierwszą płytę nie jest źle. To bzdura, że dobre bo polskie; bardziej prawdziwe jest dobrze, że polskie.

  Odwiedź 1001 Albumów na Facebook! 

https://www.facebook.com/1001.albumow

[1001albumow]

9/10

Simply Red - Picture Book

Pierwszy album Simply Red przyniósł muzycznemu światu to, czego zaczęło brakować po śmierci Marvina Gaye’a, piękną muzykę soul, która wcześniej była zdecydowanie bardziej  kojarzona z czarnoskórymi wokalistami. Ten debiutancki long play w Wielkiej Brytanii pokrył się pięciokrotną platyną, a w ojczyźnie muzyki soul zawędrował na 16 pozycję na liście Bilboard, również zdobywając status platynowej płyty. Umiejętne połączenie muzyki soulowej z popem, świetna gra basisty i przede wszystkim wokal ( a także wizerunek) Micka Hucknalla złożyły się na 10 piosenek zawierających w sobie istotę muzyki rozrywkowej.

Na Picture Book już od początku słyszymy taneczne utwory, jak Come To My Aid, czy Look At You Now, te bardziej żywe utwory są na albumie czymś w postaci klamry kompozycyjnej, opinającej się na łabędzich pieśniach, pełnych chillu i prawdziwej perle w dorobku Simply Red, Holding Back The Yeard. Jeden z najpiękniejszych tekstów o smutku, ludzkim smutku i poczuciu osamotnienia mu towarzyszącemu. Na całym albumie dominuje wokalna potęga, której Mick zawsze był świadomy i która zrobiła z niego megalomana, pokazującą swoją twarz na każdej okładce Simply Red. Jednak ten album utracił by całą magię, gdyby zabrakło na nim basisty Tonego Bowersa, którego luźna, a ciasna gra pełna wpływów z różnych gatunków muzycznych nadaje utworom smak i polot.

Picture Book to album wybitny, album na każdą okazję. Pamiętam jednak, że gdy pierwszy raz go przesłuchałem, nie byłem nim zachwycony. Brakowało mi w nim ekspresji i podsycenia tego ognia który się w nim palił. Kiedy wróciłem do niego po kilku miesiącach, lepiej się w niego wsłuchałem, odkryłem to czego mi w nim brakowało, tyle, że głębiej. To nie jest album z „pompą” i bardzo dobrze, wszyscy lubią wiatr w lecie, ale kojący podmuch o wiele bardziej nam odpowiada niż wichura. Tak samo jest z Picture Book, albumem kojącym.

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook! 

https://www.facebook.com/1001.albumow

[1001albumow]

3/10

Megadeth - Super Collider

Mniej więcej w podobnym czasie thrash metalowy świat obiegły dwie informacje, pierwsza potwierdzała, że Metallica wyda następny album dopiero w 2015 roku (czyli 7 lat po ostatniej płycie studyjnej), a druga, że Megadeth w czerwcu wyda kolejny album, Super Collider. Cóż, chyba lepiej wydać dobrą lub przynajmniej zdatną do słuchania płytę raz na 7 lat, niż co dwa lata powielać schemat. Niestety, "MegaDave" ze swoją nową płytą, to nic nowego, headcrushowy riff, Mustaine śpiewający nieudolne polityczne teksty, a reszta... cóż, szkoda się nad tym rozwodzić.

Akcelerator cząstek, co to za beznadziejna nazwa dla albumu! No ale, nie to jest najważniejsze. Ważniejsza jest muzyka, a Megadeth wielokrotnie pokazywał, że potrafi stworzyć coś nowego i zaskoczyć słuchaczy. Już na początku kariery, to co Ellefson z Mustainem pokazywali swoją grą, wylansowało ich do "Wielkiej 4". Do końca lat 80' zespół nagrywał dobre albumy, a potem w 1994 roku pokazał, że potrafi wyjść poza ramy swojej wcześniejszej muzyki i stworzyć zupełnie inny niż poprzednie album Youthanasia. Wszystkie te kierunki jakie wybierali, były mocno inspirowane kompleksem Metallicy... i dobrze to Megadeth robiło. Ostatnie albumy to jednak nic nowego, to chyba nawet nie jest to czego oczekują fani zespołu. Brak ciekawych riffów, zarówno basowych jak i gitarowych. Cały schemat już jest nużący. Wracając do tematu BIG 4, to przestała ona już chyba istnieć. Metallice ciężko nazwać thrashową, Megadeth z przymiotnikiem "big" jest związany chyba tylko nazwą, Slayer de facto nie istnieje i nie nagrywa, a Anthrax chyba niegdy nie powinien być w takim zestawieniu uwzględniony. Pozostaje czekać na nowy album Metallicy, wierzyć, że Mustaine jeszcze raz będzie potrafił zmienić nurt na lepszy, a Lombardo wróci tam gdzie jego miejsce. 

Podsumowując, Super Collider to album słaby, nie pokazujący niczego nowego, źle się go słucha. Jedyny znośny akcent gitarowy pojawia się na Forget to Remeber. Wszystko na tym albumie jest kiepskie, od muzyki, po tytuły piosenek (The Blackest Crow, błagam!!!), a nawet okładkę. Nawet w porównaniu z poprzednikiem, który również był słabym albumem, ten album wypada jako jeden z najgorszych albumów w dorobku Megadeth. Mustaine chyba powinien przypomnieć sobie słowa, z jednego ze swoich utworów: "If there is a new way, I'll be the first in line".

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook! 

https://www.facebook.com/1001.albumow

[1001albumow]

6/10

Airbourne - Black Dog Barking

Po raz kolejny dostajemy od młodych, nieustannie nachlanych Australijczyków album który jest... cóż, taki sam jak dwa poprzednie. Skoczny riff, prosta historia, trochę darcia mordy, perkusja i bas krótko mówiąc nie zaskakują. Nic nowego, powtarzający się schemat. Wszystko to na pewno będzie krytykowane, bo Airbourne już nawet nie jest kopią innych hard rockowych zespołów, ale kopią siebie. Jednak Black Dog Barking wcale nie jest złym albumem.

Od kilku ładnych lat staramy się muzykę jak najbardziej ubogacać, dziesiątki instrumentów, elektronika, obróbka dźwięku i tak dalej, doszło już do tego, że otrzymujemy dobry utwór, który jest "zapaćkany" dodatkami. Często taka mnogość rozwiązań nie jest zła, muzyka musi się rozwijać i poszukiwać nowych rozwiązań. Zapomnieliśmy jednak, że prostota w muzyce nie jest zła, a mimo wszystko spotyka się z taką krytyką. Jednak czy ktoś krytykował 50 lat temu Chucka Berrego, 30 lat temu Ramones? Nie, bo w całej tej prostocie, często pojawiają się świetne albumy. Co więcej, to te najprostsze rozwiązania często okazują się najdłużej zapadającymi w pamięć słuchacza.

Tak więc, już po raz trzeci Airbourne przygotował dla nas album, gdzie każdy utwór rozpoczyna się skocznym, melodyjnym riffem i leci dalej niczym rozpędzona lokomotywa. Chyba każdy choć przez chwilę zacznie tupać przy niej nogą, wybijając rytm, a to już duży sukces każdego zespołu. Jeżeli ktoś ma zamiar w Black Dog Barking odnaleźć intelektualne uniesienia, myśli, że album skłoni go do refleksji, pouczy, oświeci, to niech daruje sobie słuchanie tego krążka. Bo to jest album do zabawy, do rozluźnienia, do uśmiechnięcia się i w tym sprawdza się znakomicie. Wszystko to nie sprawia jednak, że dostajemy tandetę, ten album jest naprawdę dobry. Jest prosty, ale nie prostacki.

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook! 

https://www.facebook.com/1001.albumow

[1001albumow]

8/10

Daft Punk - Random Access Memories

Guillaume i Thomas, członkowie Daft Punk po wydaniu swojej pierwszej płyty mówili, że Rock'n'Roll umarł, a przyszłością jest muzyka elektroniczna, ich najnowsza płyta pokazuje jak bardzo się mylili, bo na Random Access Memories wszystko wiąże się z Rock'n'Rollem. Studio Electric Lady w którym nagrywali, gitara, a sami członkowie otwarcie przyznali się do czerpania z Led Zeppelin Pink Floyd czy Fleetwood Mac. Dla wieloletnich fanów tego paryskiego duetu musi to brzmieć strasznie, ale bez obaw. Płyta jest świetna i jakby nie patrzeć, jest to płyta elektroniczna. Czerpanie z muzyki gitarowej sprawiło jednak, że Daft Punk odeszli od muzyki house i jej pochodnych na rzecz disco, electronic... ale tak naprawdę tej płyty nie da się włożyć do szufladki z nazwą gatunku. Za dużo mamy na niej inspiracji, ale też oryginalności której nigdy nie mogłem im odmówić, choć nigdy za duetem nie przepadałem.

Random Access Memories jest płytą lepszą o wszystkich poprzednich, jednocześnie skupiającą je w sobie. Bangaltner który jest głównym kompozytorem, stworzył utwory, które zostały bardzo starannie przygotowane. Całość płyty możemy podzielić na dwa typy utworów, te taneczne i te "chillujące", co za tym idzie płyta idealnie sprawdza się do jazdy samochodem. Elektroniczna perkusja nie jest już tak monotonna, nadaje rytm który określa charakter utworu. Warstwa liryczna tego albumu w końcu wyszła poza "Harder Better Faster Stronger" i otrzymujemy świetne piosenki takie jak Get Lucky, Fragments Of Time. Jeśli już jesteśmy przy nich, to warto zwrócić uwagę na towarzyszących piosenkom wokalistów. Pharrell Williams, lider The Strokes Julian Casablancas czy Todd Edwards okazali się wspaniałym wyborem i nadają całemu krążkowi charakter i duszę której często jest pozbawiona muzyka elektroniczna. Nie okłamujmy się, człowiek to człowiek, a syntezator to syntezator. Ludzkiego pierwiastka nie może brakować w muzyce, jeśli ma być na najwyższym poziomie. Najlepiej objawia się to w utworze Giorgio by Moroder gdzie słyszymy opowieść protoplasty muzyki elektronicznej, a cały utwór ma charakter disco końca lat 70'. 

Cały krążek jest niestety bardzo nierówny, o ile Give Life Back to Music, czy Get Lucky są świetne, i bardzo energiczne; to już The Game of Love, Doin' it Right najzwyczajniej nużą i nie pokazują niczego nadzwyczajnego. Mimo to płyta broni się sama, Rock'n'Rollowe elementy, pozostająca nadal dobra elektronika, pianina, gitary, gitary basowe, wokaliści, teksty... to wszystko składa się na naprawdę dobrą płytę, zdecydowanie wartą przesłuchania.

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook!  https://www.facebook.com/pages/1001-Album%C3%B3w/373721092705253

[1001albumow]

Zmiana w muzyce Daft Punk zrobiła im zdecydowanie dobrze, choć zagorzałym fanom ich nowy singiel nie koniecznie przypadnie do gustu.

[1001albumow]

Cały, nowy album Bowiego jest po prostu wspaniały!

[1001albumow]

My Bloody Valentine wracają po laaaaatach z nowym materiałem. Nie jestem fanem, więc ciężko mi ocenić krążek "mbv", dlatego mam pytanie do fanów. Utrzymali poziom "Loveless"?

[1001albumow]

Yeah Yeah Yeahs zapowiedziało nowy album… fani chyba się zgodzą, że oczekujemy lepszej zawartości albumu niż jego okładki.

[1001albumow]

Co sądzicie o nowym singlu Davida Bowie?

[1001albumow]

Studio Albums: 1.Bob Dylan - Tempest 2.Jessie Ware - Devotion 3.The XX - Coexist 4.Beach House - Bloom 5.Asaf Avidan - Different Pulses 6.Cat Power - Sun 7.Beth Orton - Sugaring Season 8.Tame Impala - Lonerism 9.Leonard Cohen - Old Ideas 10.First Aid Kit - The Lion's Roar 11.Mark Knopfler - Privateering 12.Dead Can Dance - Anastasis 13.Slash - Apocalyptic Love 14.Neil Young & Crazy Horses - Psychedelic Pill 15.Grimes - Visions 16.Crystal Castles - (III) 17.Air - Le Voyage Dans la Lune 18.Aerosmith - Music From Another Dimension! 19.Bat For Lashes- Haunted Man 20.Kendrick Lamar - good kid, m.A.A.d city 21.Van Halen - A Different Kind of Truth 22.Bruce Springsteen - Wracking Ball 23.Neil Young & Crazy Horses - Americana 24.Maria Peszek - Jezus Maria Peszek 25.Jack White - Blunderbuss 26.Arcvhive - With Us Until You’re Dead 27.Rush - Clockwork Angels 28.The Smashing Pumpkins - Oceania 29.The Rasmus - The Rasmus 30.Teen - In Limbo Special Award (incomparable): Brian Eno - Lux Live Albums: 1.AC/DC - Live At the River Plate 2.Led Zeppelin - Celebration Day 3.Bob Dylan - The Day of Wine and Roses  EPs and Compilation albums: 1.The Rolling Stones - Grrr! 2.Brodka - Lax

[nmemagazine-blog]

Five Utterly Weird Christmas Songs… including Kate Bush having sex with a snowman

[1001albumow]

Ktoś słuchał? Jak wam się podoba album "Bloom"?

[1001albumow]

9/10

Brian Eno - Lux

Po przesłuchaniu "Lux" postanowiłem poszukać recenzji nowego albumu Briana Eno. Wiele opinii mówiło o tym albumie "ładny, ale nudny", określenia takie jak monotonny, nużący pojawiały się przy wyrażaniu opinii na jego temat. Jeżeli już pojawiała się jakaś pozytywna opinia, to nie była poparta żadnymi rozbudowanymi argumentami. Dopiero w The Independent natrafiłem na zdanie, które uchwyciło sens tego albumu "Lux never bores because it's never making foreground demands on your attention." Dokładnie tak jest, a mimo to album fascynuje

Osiemdziesiąt minut syntezatorów, uwalniających piękne, spokojne dźwięki; gdzieś w tle płyną nuty skrzypiec, altówek i gitary. Wszystko to jakby rodzi się i powoli umiera, rozmazuje się w tle, a na miejsce każdego dźwięku przychodzi kolejny, równie piękny, równie dobrze współgrający z innymi. Cztery utwory, które występują chyba tylko po to, aby nie zgubić się w czasie słuchania i powrotów do "Lux". Nie różnią się swoją charakterystyką, jedynie pewnym motywem, którego nawet nie da się określić. Ta płyta jest jak deszcz padający na wiosenną łąkę na totalnym odludziu. Jest jak góra, na którą ciągle spada śnieg. 

Nie ma możliwości zapamiętania charakterystycznego momentu z tego albumu, a jednocześnie nie sposób pomylić jej z niczym innym. To nie jest album do samochodu, na imprezę czy do sprzątania. To album do delektowania się, do wyciszenia i pomyślenia. Należy go odbierać tak jak odbiera się obraz, szczególnie ten sztuki nowoczesnej, kubizmu. Lux to piękny minimalizm, ambienty stworzony przez producenta U2 i Coldplay, znanego z Roxy Music artysty. To nie jest album muzyki rozrywkowej.

Zaczynając słuchać Lux byłem wręcz pewien, że to improwizacja. Możliwe, że w pewnym stopniu tak. Jednak nie wierzę, że Eno mógł stworzyć coś tak pięknego bez przemyślenia, bez wcześniejszego starennego zaprojektowania tego albumu. Tu wszystko do siebie pasuje. Mimo swoistego mimimalizmu w doborze dźwięków i instrumentów, wkraczamy do prawdziwego "ogrodu wrażen słuchowych", niezwykle mnogich. To nie my skupiamy się na tym albumie, to ten album skupia się na nas. Bądźmy mu za to wdźięczni, bo potrafi wywrzeć duży wpływ na zmęczonej duszy.

Odwiedź 1001 Albumów na Facebook.com ! https://www.facebook.com/pages/1001-Album%C3%B3w/373721092705253

[1001albumow]

Według wielu płyta roku, ale czy to nie zwykły west-coast rap? Na pewno dobry rap, ale kolejna fala tekstów o dziwkach, dragach i napadach czarnoskórych od rozkwitu rapu przestała już bawić.