#gevoelig

[dutchjan]

September 30, 2024

[gedichtenoverdingen]

Zo’n impressiegedicht over verstrooidheid.

28 oktober 2019

Milde peuken op een maandagmorgen. Thee dat naar lauw afwasmiddel smaakt. Klokken zonder secondewijzers. Cafés die nog dicht zijn. Spelfouten. Net niet passende achtergrondmuziek. Onverschilligheid. Half afgekeken films. Buikpijn en bijna huilbuien. Niet-afgescheurde daardoor achterlopende kalenderpagina’s. Constante hoofdpijn. Wat aankloten op muziek instrumenten. Taken ontduiken, onaf achterlaten, ontwijken, ontvluchten, ontgaan. Belastingenveloppen. Niet gelegd laminaat. Verhuisdozen die gepromoveerd zijn tot interieur. Afgestorven vetplanten. Een klein flesje rum in je binnenzak. Kleine teugen verdriet en vergeten in je binnenzak. Programma’s voor kinderen maar kind ben je niet meer. Allang niet meer. In ieder geval niet op die manier. Het idioom “in ieder geval”. De angst voor verantwoordelijkheid. Half oprechte functioneringsgesprekken. Vakantieplannen die nooit plannen waren. Openbare lompheid. Treinvertraging wegens “Aanrijding met een persoon” alsof dat per ongeluk gebeurd. Liefde dat niet ingewikkeld wordt maar bij gebrek aan een ander woord... Wachtkamers ‘s ochtends zonder “goedemorgen”’s. Het zoeken naar woorden. Vergeten wat je ging zeggen. Vergeten wát je ging zeggen. Vergeten wat je ging zéggen.

[gevoelsfraude-blog]

Emoties zijn zo ongelofelijk moeilijk.

[elkedageenwoord]

ver·mur·wen

1. murw of week ma­ken 2. zacht, ge­voe­lig ma­ken, tot me­de­lij­den stem­men; vertederen

[lottelientje]

Ik ben een opkropper, ik weet het, maar ik kan er echt niets aan doen.

[waterhooft]

Ik ben het beu

Ik ben het beu hoe je iedere keer jouw mening tot het uiterste doordrijft Ik ben het beu hoe jij van je hart een steen maakt en met vernietigende woorden tekeer gaat Ik ben het beu hoe je midden in een ruzie weg gaat en alles onopgelost laat zijn Ik ben het beu hoe je me iedere keer als een wrak achterlaat Het laat je koud wat je met mijn gevoelens doet Ik ben het beu hoe je iedere keer opnieuw mijn hart weer een klein beetje breekt En toch... Laat ik alles telkens weer opnieuw gebeuren omdat mijn hart zijn thuis heeft gevonden in jouw armen

[zacht-moedig]

golven aan emoties overspoelen wat we willen doen verdrinken onze ambities sturen ons terug naar het 'toen'

[dismemberments]

Alles doe mij zeer Daar komt het dan op neer, Ik wil u zien ma ge zijt niemeer Schuld en spijt als ontbijt Want tijd slokt mij op als eenzaamheid Een rariteit j’ai déja vu Ik ben nog nie klaar me of voor u Beetje cru Ma ik beslis nie graag, vergis nie graag een stuk in mijn kraag, alles gaat traag wa moet ik doen, da is de vraag? Nie nu, da zeg ik morgen ook Ik blijf van de versnellingspook Spookrij tijdens doodtij Tot ik uitglij en blijf bij fataal kabaal als lichaamstaal