#gloktokrasi

[serhatnigiz]

Bahçeli, DEM ve Öcalan Arasında Ateşlenen "Kürt Aşkı" Üzerine

Ne neyin "tersine hareket" eder?

Toplumların değişim, gelişim ve dönüşüm "yasaları" hangi istikamette ilerler?

Günümüz dünyasında gloktokratik-ulusçuluk "bölgesel çitlerin" ve "konsensüs çitlerinin" temel çıkarlarını koruduğu için, tabiatı gereği glokal-ulusçuluk minoktokratik-emperyalizmin çıkarlarının tersine hareket etmektedir.

Hal böyle olunca Devlet Bahçeli'nin "kürt aşkına" hem minimal milliyetçi güçlerin hem de ittihatçı sol güçlerin anlam verememesi bu "tersine hareketin" anlaşılamamış olmasından kaynaklanmaktadır.

Gelişmelere bağlı olarak sağ siyasetteki yarılma kendi izdüşümünü sol siyasetteki yarılma (ve kafa karışıklığı) ile tamamlamaktadır.

Kendini sosyalist/komünist sanan bazı çevreler ile minimal Kürtçü çevrelerde DEM ve Abdullah Öcalan'ın Bahçeli'ye yedeklenme politikasına bir anlam yükleyememektedir.

Yakın dünya tarihine ve özel olarak İspanya'daki Katalan sorununa bakılırsa; DEM'in, Abdullah Öcalan'ın ve Bahçeli'nin neden böyle bir aşk rüzgarına kapıldıkları daha da iyi idrak edilecektir.

Nasıl ki AİHM, Avrupa Konseyi ve A.P. aracılığıyla, İspanyol AYM'sinin üniter yapıyı kısmen/de facto izole eden kararlarına karşı katalon minoktokrasisi bu tarihi kararları nasıl hoyratça kullanıp meclisteki 30 vekili AİHM kararı ile tutuklattıysa, hem Türkçü tayfa hem de Kürtçü tayfa, Avrupa parlamentosunun ve AİHM'in hışmından kurtulabilmek ve kendilerini tutuklatmamak için pür dikkat bu aşk politikasını inşa etme yoluna gitmişlerdir.

Kaldı ki; memur terörürünün yuvalarının başında yer alan sicili bozuk Türk AYM'sinin, adam gibi toplumsal denetim yapan birileri çıkınca, ite kaka da olsa İspanya AYM'sinden bile daha "ilerici" kararlar almak zorunda kaldığını da ayrıca belirtmekte fayda vardır. Bu da AYM'nin isteğiyle değil, vatandaşın yazılı bürokrasi yoluyla AYM'yi denetlemekte ki ısrarı ile olmuştur. Bu da dünya tarihinde bir ilktir!

Hem Türkçü taraf hem de Kürtçü taraf AYM'nin dünyada emsal olma özelliğine haiz olmuş kararlarını hoyratça rencide edip, çarçur ederek harmanda su dövmeye devam etmektedir. İşte DEM, Öcalan ve Bahçeli arasındaki aşk üçgeni bu "kararlara" dayanmaktadır.

Keza "Tüklük şerhi" üzerinden Türkiye Cumhuriyeti devletinin mahkeme edilmesi hem Türkçü terörizmin hem de Kürtçü terörizmin "anlaşmalı boşanmasını" sağlayan koşulları da beraberinde oluşturmuştur.

Mecliste kameralar önünde Bahçeli'nin DEM'lilere el uzatmasıyla başlayan zoraki anlaşmalı boşanma hamleleri, eğer sonuç vermez ise, AİHM'nin faturayı her iki tarafa da keseceğinden hiç kimsenin şüphesi olmamalıdır.

Sazcı Selo'nun çığırttığı türkü eşliğinde; DEM, Öcalan ve Bahçeli arasında yaşanan son fırtınalı grup aşkı, boşanma kararı vermeye hazırlanan AİHM'in son olarak taraflara sunduğu uzlaşma planıyla başlamış olan bir süreç olup, bugüne kadar millete gerçekler asla anlatılmadığı için, barış ve demokrasi nutukları ile süslenmiş olan bu süreç, millete anlatılmayan gerçeklerin çok küçük bir bölümüdür! Böyle biline!

Toplumsal/bürokratik Denetimist Düşünce Hareketi

06.03.2025

[serhatnigiz]

Bazı Saik'ler Üzerine Hatırlatma

Ulus-üstü bölgesel tekno-tekellerin (ve onlara eklemlenmiş sanayi-tekellerinin) hakimiyetine dayalı gloktokratik-emperyalizm çağında minoktokratik UKKTH’ci siyaset geçerli bir program değildir. Aksine minoktokratik UKKTH’cilik EKKTH’nin (emeğin kendi kaderini tayin hakkının) engellenmesinin mini bir programı haline dönüşmüştür.

Dolayısıyla, sözde kendisine “komünist” diyenler minoktokratik UKKTH’cilik sebebiyle nesnel olarak komünizme ihanet etmekten de kurtulamamışlardır.

Yıllardır bu ihaneti, korkudan değil, takiyecilikten ve makyevelizmden dolayı yaptıkları ise artık tescillenmiş bir durumdur.

Türk ve Kürt komünistlerinin emekleri ve ödedikleri bedeller üzerine inşa edilmiş olan anti-komünist Kürt siyaseti, hedef şaşırtma görevi üstlenerek, Türkiye’deki ve Kürdistan’daki devrimci kitle tabanının sisteme zorla entegre edilmesi politikasında önemli bir payanda ayağı olmuştur.

Birde bunun üzerine liberal tasfiyeci çizgi legal alanda güçlenerek komünizm davasına daha da çok nasıl ihanet ederiz yarışı içine girmiş, bu süreçte sistem tarafından önü açılan (güncel bağlamda) “DEM çizgisi”, tıpkı “CHP çizgisi” gibi sistemi ayakta tutan bir basınç pompası işlevi rolü üstlenmiştir.

Bu sayede Kürt ve Türk komünistlerinin kitle içerisindeki hatırı sayılır gücü ve özellikle 80 öncesindeki popülaritesi yerle bir edilerek sosyalizm mücadelesi önemli bir ölçüde sekteye uğratılmıştır.

Yedek lastik politikası ihanetçi kesimlerin yıllardır süre giden temel politikası ola gelmiştir.

“Ya Türkçüsün ya Kürtçüsün” denilerek ya da “biri olmaz ise diğer taraftasın” denilerek komünistler zorla kimlik siyasetine angaje edilmeye çalışılmıştır. Başka bir deyişle, komünistler kimlik siyasetinin payandası haline getirilmek istenmiştir. Bu payanda haline getirme politikası “düşman kardeşler” olan Kürtçü-temsiliyetizm ve Türkçü-temsiliyetizm eliyle gerçekleştirilmiştir.

Eskimiş minoktokratik dünyadan günümüze bir kambur olarak kalan UKKTH programı karşısında yeni nesil protekyan komünistler somut dünyanın somut tahlilini ve bilimsel analizini yaparak bu programın tümüyle terk edilmesi gerektiğini dile getirmişlerdir. Proletaryalistler ise değişen dünya karşısında somut durumun somut tahlilini yapamamanın bedelini başta “ulusal sorun” olmak üzere her türden kimlik siyasetine payanda olarak ödemekten de ne yazık ki kurtulamamışlardır.

Kaldı ki; komünistler hiçbir zaman bireysel terörizmi ya da bireysel terör eylemlerini savunmamışlardır. Dolayısıyla, komünistler bireysel terör eylemlerini de devrimci eylemler olarak hiçbir zaman lanse etmemişlerdir.

“Devrim zor yoluyla olur” tespitinden hareketle, komünistler asla zor kavramını bireysel terörizme endekslenmiş bir şekilde kullanmamışlardır. Burada ki zor kelimesi “kitlelerin/halkın/milletin zoru” manasında kullanılmaktadır. Kitlelerin zor yoluyla sistemi devirme tercihini “zor” kavramına oturtan komünistler, hiçbir zaman bireysel terörizm eylemlerini zor kelimesini deforme ederek destekleme politikası da gütmemişlerdir.

Marx ve Engels’in “anarşistlere” karşı çıkmasının en temel nedeninin bu bireysel terörizm eylemleri olduğunu bilmeyen yoktur. Örneğin, Çin’de Mao; asla bireysel terörizm eylemlerini desteklemeyerek, “kızıl yürüyüş” taktiği ve stratejisi ile birlikte kitlelerin devrim yapmasının önünü açarak, kitlelerin devrim ve zor yoluyla yeni bir sistem inşa etmesinin zeminlerini yaratarak, en azından zorun kitlelere dayanması gerektiğini gözler önüne sermiş, bir kere daha bu gerçeği herkese gösterebilmiştir.

Hal böyleyken; “Kürt hareketi” en başından itibaren devrimci bir programa sahip değil iken, komünistlerin bir taktik sorunu olarak gördüğü UKKTH'yi sistemle birlikte çok güzel kullanarak, bu barutu tükenmiş eski püskü komünistlere kakalayabilmesi ve yutturabilmesi, çağ dışı kalmış proletaryanist-görüşlerin ve kimlikçi-tiplemelerin aşılamamış olmasından kaynaklanmıştır.

Bu ihanetçi çizgi “devrimci zor” kavramını “düellocu mahalle kabadayılığına” ve kitlelerden kopuş “kinci-intikamcı terörizme” dönüştürerek, sistemle birlikte kitlelerin devrimci zor tercihini seçme olasılığını gerçekte tasfiye etmiştir. Böylelikle sistem bu zaaflardan yararlanarak kendisini daha otokratik ve totokratik bir konuma getirebilmiştir. Bu sayede “terör”, “terörizm”, “terör örgütü” gibi (egemenlerin ağzından düşürmediği) söylemler sistemin ve temsiliyetist-siyasetin asıl besin kaynağı haline de gelebilmiştir.

Bunda bilinçli ya da bilinçsiz olarak rolü, suçu ve günahı olanlar bugün artık konuşsalar da bir anlamı yoktur. Keza gerçekler apaçık ortadadır.

Konuşmak isteyenler de öncelikli olarak bilimsel özeleştirilerini komünistlere yakışır şekilde yapsınlar, bir şey bilmiyorlarsa da, “biz kandırıldık” diye düşünüyorlarsa da, adam gibi bilimsel eleştiri yapanların yanında durmasını da bilsinler!

Ya sistemin yanındasındır ya sistemin karşısındasındır!

Hem Kürtçü-temsiliyetizmin yanında olup hem de sistemin yanında olamazsın!

Hayat sana başka seçenek sunmaz!

Sen kendi seçeneğini yarattıkça, komünizm kimlikçi siyaset üzerinden değil, kimliksizlik siyaseti üzerinden daha da güçlü bir politika olarak var olacaktır.

Protekya komünistlerinin gözünde Kürt-glokalizmi tıpkı Türk-glokalizmi gibi glokal-emperyalist politikaların payandasıdır. Türk-glokalizmi de Kürt-glokalizmi de daha ötesi olamaz. Türk-glokalizmine ve Kürt-glokalizmine payanda olmak glokal-emperyalizme de payanda olmak demektir.

Bu ölçekte ihanetçi-tasfiyeci çizgi komünizmin anti-kapitalist ve anti-emperyalist olma programını çoktan terk etmiş durumdadır. Bu çizgiye payanda olunacak diye yeni yeni şeyler uydurmaya yeni yeni “teorik ve ideolojik icatlar” yapmaya da gerek yoktur.

Hakikat tektir. Doğru sonuç yalnızca doğru zeminden ve pratikten çıkabilir!

24.11.2024

Serhat Nigiz