#gramofonlar

[gramofonlar]

insanlar seni tanıdıklarını, bir durumla nasıl başa çıktığını bildiklerini sanıyorlar. ama gerçek şu ki hiçbiri bilmiyor. sen onlardan ayrıldıktan sonra, yatakta yatarken ya da kahvaltını tek başına yaparken kimse ne olacağını bilmiyor. kafanın içinde neler olup bittiğini bilmiyorlar; öfke, üzüntü ve suçluluktan oluşmuş zihin uyuşturan bir karışım. elbette bu onların suçu değil. sadece bilmiyorlar. bu yüzden rol yapıyorlar ve gerçekte öyle değilken harika gidiyorsun diyorlar. ve bu herkesin daha iyi hissetmesini sağlıyor. sen hariç herkes.

[gramofonlar]

insanı diri tutan duygu korkudur. ama bu korku başkası için beslenmemeli. onu kaybetmekten korkuyorum, onsuz bir hayat yaşamaktan korkuyorum.. bu korku seni diri tutmaz, tam aksine seni en dibe çeker. öldürür. sen yalnızca kendini kaybetmekten korkmalısın, bir başkasını veya bir şeyi değil. seni diri tutan korku bu.

ya yalnızlar, yalnızları o kadar yadırgasaydı deniz kızı.. o zaman ne yapardın?

[gramofonlar]

geçen birisiyle tartışırken -benim için fazlasıyla önemli birisi- bana "keşke seninle tartışırken o bakışlarını görebilseydin" dedi. o gece şu cümle kafamda kaç defa tekrar etti saymadım. ne diyeceğimi bilmiyorum, öyle işte.

[gramofonlar]

insanlar beni pek sevmez. benle konuşmazlar. kalabalık bir ortamdayken kenarda bir yerde otururum. dikkat çekmem. bir yere giderken beni çağırmazlar, herhangi bir şey hakkında mesaj atmazlar. beni görmezler bile. canları isteyince konuşurlar ama canları sıkılınca yüzüme bile bakmazlar. oturur acaba sorun bende mi diye düşünürüm. çünkü bir kişi değil iki kişi değil.. ben kalabalığın içindeki tek kişiyim. bunu kabullendim ama işte insanoğlu.. neyse, artık neyseler neyseleri getirse de neyse.

[gramofonlar]

- cidden, dediği o kadar şeyi hiç mi umursamadın? hiç mi kırılmadı şu kalbin?

+ hiç kırılmadı.

kırılmamış. şu kalbinin hâline bak, paramparça. dedikleri şeyleri umursuyorsun, hepsini umursuyorsun. aptal.

[gramofonlar]

gülüşün olmadan bir gün bile geçiremeyeceğimi düşünürdüm. sana bir şeyler söylemeden ve sesini duymadan. sonra o gün geldi, çok zordu. ama bir sonraki gün daha da zordu. içimdeki bir duyguyla her şeyin daha da kötüye gideceğini ve çok uzun bir süre iyileşemeyeceğimi biliyordum. çünkü birini kaybetmek bir fırsat ya da olay değildir. bu sadece bir kez olmaz. her defasında tekrar eder. en sevdiğin kahve kupasını her elime aldığımda seni kaybediyorum; ne zaman radyoda o şarkı çalsa ya da eski tişörtünü çamaşır yığınımın dibinde bulduğumda.

eski fotoğraflarımıza baktığımda, benim için ördüğün atkıyı boynuma taktığımda da seni kaybediyorum. birazcık kafamı dinlemek için sırtımı duvara yasladığımda da seni kaybediyorum. tekrar, tekrar ve tekrar..

[gramofonlar]

hiçbir zaman güzel yazılmış bir şiir, hatırlanan bir şarkı ve büyüleyici bir roman olmayacağım. sonsuza dek yazılmamış düşünce, yarım kalmış hikaye, uzun süredir unutulmuş bir melodi olacağım.

[gramofonlar]

... bana hep papatyaların arasında çok güzel gözüktüğümü söyler ve her defasında fotoğrafımı çekerdin. zorla gülümsetirdin beni. umarım şimdi de papatyaların arasında güzel gözüküyorumdur. bu sefer gülümsemem kameraya yansımayacak ama merak etme gülümsüyorum. ...

``kayra 1