helenik felsefe antik çağın ilk üç yüz yılına tekabül eden, onun en güçlü dönemine karşılık gelir; yedi yüz yıllık dönem olan helenistik felsefe ya da dönem ise bütünüyle helenik felsefeye karşıttır.
helenistik dönem
epikürosçuluk / stoacılık / septisizm / yeni-platonculuk
sistematik felsefe ve ortaçağ arasındaki bir dönem olan helenistik felsefe, kimi durumlarda gerçekliğin kavranamaz olduğunu kabul eden septikler ile aklı terk ederek mistikleşmiş bir felsefe olarak ortaya çıkar.
ilk çağ felsefesinin helenistik felsefeden sonraki ikinci dönemi; siyasi anlamda, kent-devletinin sona erdiği mö 322 yılında helenistik çağın son büyük imparatorluğunun roma’nın bir parçası olduğu mö 30 yılı arasındaki dönemin felsefesinden meydana gelen helenistik felsefeyle roma’nın egemenliği altında, yaklaşık olarak ms 5ç yüzyıla kadar süren roma felsefesinden meydana gelir. bu dönem aynı zamanda klasik kuramların, vuku bulan çok temel sosyal ve politik değişmelere bağlı olarak büyük bir dönüşüme uğradığı dönemdir.
helenistik felsefenin en önemli özelliği, bu felsefe konularını mantık, fizik ve etik şeklide düzenlenmesidir. başka bir deyişle, felsefi bilgiye veya gerçekliğin bilgisine meydan okuyan şüphecilik ve çok sonraları ortaya çıkan yeni-platonculuk bir tarafa bırakılacak olursa, helenistik dönemde bir felsefe okulu ya da doktrinal bir felsefe, (i) belli bir doğruluk ölçütü de ihtiva eden bir keşif metodolojisi, (ii) dünyanın kökeni, bileşenleri, yapı ve düzeniyle insanın ondaki yerine ilişkin bir kavrayış ve (iii) mutluluğun ne olduğuna ve ona nasıl ulaşılacağına ilişkin bir açıklama ortaya koymak durumunda olan bir sistemden meydana gelmekteydi. başka bir deyişle, helenistik dönemde bu konudan etiğin çok daha öne çıktığı söylenebilir.
