#hugo-bader

[gohulec]

I wcale mi nie przeszkadza, że na szyi będziesz miał blaszkę ze swoim Bogiem - mówi. - Szamński talizman niczemu nie przeszkadza.

"Biała gorączka" Jacek Hugo-Bader

[oryszczyszyn]

Jacek Hugo-Bader – Długi film o miłości. Powrót na Broad Peak Na początku marca 2013 czterech polskich himalaistów zdobywa zimą Broad Peak. Dwunasty pod względem wysokości ośmiotysięcznik, z którym nikt do tej pory nie dał sobie rady o tej porze roku.

[piotrpeszko2-blog]

Hugo-Bader - transmiter emocji o Broad Peak i sztuce cierpienia

Jacka, Pana Jacka, wysyłałbym wszędzie, gdzie tylko można, a później czytałbym i wyłączał się ze swojego świata. Podróżował jego oczami i rzeczywistością przekazywaną lepiej niż na video, lepiej, bo z emocjami, odczuciami i przeuroczym hugobaderyzmem.

Długi film o miłości - Powrót na Broad Peak

Po raz kolejny Hugo-Bader oplata mnie, jak to zwykł pisać: "jedwabnymi rzemykami przydymionych swoich spojrzeń". Tym razem zabrał mnie pod Broad Peak. Tak, ten Broad Peak, który tak długo i z taką intensywnością karmił media.

Długi film o miłości to nie film, a reportaż z jego kręcenia. Górska książka dla ludzi nie będących himalaistami, ba dla ludzi, którzy góry lubią oglądać w telewizji. Książka po prostu dla ludzi.

Fajnie by było, gdybym potrafił dobrze opisać wielowymiarowość i wielość kontekstów tej książki. Niestety nie potrafię tego zrobić. Za słaby i za cienki jestem, żeby opisywać Hugo-Badera.

Piszę ten tekst z dwóch powodów. Pierwszy to słowo: Dziękuję. Za to, że tę książkę dostałem, bo bardzo dużo mi dała. Drugi to słowo: polecam.

Transmiter emocji

Polecam ją dlatego, że JHB jest wirtuozem reportażu, w którym niekiedy ważniejsze są emocje niż powiązane z nimi faktami. No bo jak wyobrazić sobie to, że autor książki jest obcy? Samo słowo obcy nie wystarcza, nie budzi w nas emocji, nie daje pełnego obrazu. Gdy autor pisze jednak, że podczas podróży jeepem uczestnicy wyprawy częstują się ciastkami (jeszcze z Polski), i paczka do niego nie dociera, to niemal czujemy ti jak przełyka ślinę i obchodzi się smakiem. A przecież to mogły być jego (moje) ulubione Jeżyki i w całym samochodzie pachnie czekoladą i bakaliami. Wszyscy je jedzą, ale z wyjątkiem.

Jacek Hugo-Bader jest w tej książce wyobcowanym obserwatorem i transmiterem emocji ludzi uczestniczących w wyprawie mającej na celu pogrzebanie najbliższych.

Jest rzeczywisty, realny i opowiada o całej tragicznej i rozpieranej emocjami wyprawie. Myślę, że to taki jego Hugobaderyzm - specyficzne podejście do tematu, który musiał go pasjonować i poruszać do głębi. Podejście, które jest subiektywne, reporterskie ale ekstremalnie zindywidualizowane poprzez to, że dzieli się on swoimi odczuciami w sposób taki, że sami czujemy je na sobie. Nie mów, że nie przyszły Ci do głowy ulubione ciastka.

Wiara, góry i media

Co treści, to nie zamierzam psuć Ci przyjemności zagłębienia się w wyprawę i poczucia jak "mróz oplata stalowymi rzemieniami przeźroczystych spojrzeń".

Podzielę się za to dwoma cytatami. Pierwszym, który moim zdaniem mówi na temat pierwszej - nieszczęśliwej wyprawy wszystko...

"Wojciech Kurtyka, wybitny, ciągle żyjący himalaista tamtego okresu nazwał to sztuką cierpienia. Twierdził, że trzeba ją opanować, żeby przetrwać zimą w górach wysokich, trzeba mieć wprost żelazną przeżywalność, zwierzęcą zawziętość, żeby przetrwać to straszliwe zimno, głód, wieczne pragnienie i ledwo okiełznany strach. Cóż więc dziwnego, że taki człowiek, zamieniony przez sytuację ostateczną w zwierzę, skoncentrowany jest tylko na własnej walce z wyczerpaniem, paniką, trwogą ostateczną, na walce o własne przetrwanie. Nie ma już siły i miejsca na empatię, na dzielenie uczuć i strachu słabszego partnera. "Sztuka cierpienia" to rodzaj wewnętrznej głuchoty, postępującego twardnienia serca."

 i drugi, który warto zapamiętać jako prawdę absolutną i zapamiętać do końca życia.

"Niech każdy szuka swojej prywatnej perci między przerośniętą ambicją a zbyt szybkim wycofywaniem się z wydolności swoich o sobie wyobrażeń."

[piotrpeszko2-blog]

Niech każdy szuka swojej prywatnej perci między przerośniętą ambicją a zbyt szybkim wycofywaniem się z wydolności swoich o sobie wyobrażeń.

[ordarmycket]

Misza zostaje indywidualnym przedsiębiorcą. Zakres usług – uzdrawianie. Załatwia sobie stosowną licencję i państwowy certyfikat. Jest jednym z ośmiuset tysięcy legalnie działających w Federacji Rosyjskiej specjalistów usług magicznych (uzdrowiciele, jasnowidze, wróżki), z których korzysta co piąty obywatel. Lekarzy jest sześćset czterdzieści tysięcy. (Uwielbiam kolekcjonować rosyjskie historie „od czapy”, dziwaczne statystyki dotyczące tego kraju. Na przykład, że czterdzieści procent jego obywateli wierzy w cuda albo że co dziesiąta placówka służby zdrowia nie ma kanalizacji. A jeden biznesmen z Moskwy, miłośnik internetowej gry fantasy, kupił wirtualny supermiecz za dwadzieścia tysięcy prawdziwych dolarów. Co trzeciej windzie w Rosji skończył się termin użytkowania, co znaczy, że jest wypracowana w stu procentach. A najwęższa winda jest w Petersburgu. Ma czterdzieści pięć centymetrów szerokości, i tyle samo głębokości. Na koniec warto wiedzieć, że cztery i pół miliona Rosjan mieszka w tymczasowych, zastępczych mieszkaniach, a w Moskwie w zeszłym roku zamordowano sześciu urzędników administracji mieszkaniowej).

Jacek Hugo-Bader

[ordarmycket]

Jemy śniadanie. Słońce, mróz, do najbliższej ludzkiej siedziby dziesiątki kilometrów, a tu nie wiadomo skąd zjawia się dwóch zalanych w trupa Jakutów i „dawajcie wodku!”. No, nie mamy. „To dawajcie likier Szosse”. Jura mówi, że też nie mamy, a oni, żebyśmy kupili mięso renifera. Mają całe dwie nogi z szynkami, czyli jakby pół zwierzaka. Jura pyta, ile chcą. Tysiąc rubli. Jura ma tylko trzysta. Może być! Biorą forsę i idą po wódkę. Trzydzieści kilometrów do Wostocznej! Piechotą, w dwudziestostopniowym mrozie. W Wostocznej jest stacja meteorologiczna, ale pracownicy przy okazji handlują wódką. Likier Szosse to płyn do chłodnic. A denaturat w gułagowskich czasach nazywali likierem Błękitna Noc. Do dzisiaj miejscami nazwa ta funkcjonuje … Na razie odsyłają mnie do miejscowego hotelu. Prezydenckiego. To mały, drewniany budynek o urodzie domku myśliwskiego. Prezydencki, bo został zbudowany dla Wiaczesława Sztyrowa, byłego prezydenta Jakucji, który pochodzi z Chandygi i często tu przyjeżdża. Sztyrow jest synem naczelniczki męskiego łagru znad rzeki Dyby, a hotel jest tylko dla „elitnych gości”. Jestem jedynym gościem, więc dostaję apartament prezydencki. Proszę o klucz. Mówią, że jest otwarte i nie trzeba zamykać, bo od siedmiu lat nikt tu nie kradnie. To znaczy w hotelu. Pytam, dlaczego akurat od siedmiu. Bo wtedy zbudowali ten hotel – odpowiada mój jakucki rozmówca.

Jacek Hugo-Bader

[ordarmycket]

Sztangista Jerochin, waga ciężka. Szukamy gniazdka, w którym mógłbym podładować telefon. – To jest od lodówka – mówię. – Nie szkodzi – on na to. – I tak nic w niej nie ma. To człowiek kompletnie niezaradny życiowo. Nawet herbaty nie umie zrobić jak trzeba. Do czajnika wlewa tyle wody, jakby nas było dwunastu, a nie dwóch – typowy błąd starych kawalerów. Mieszkanie, jakby wprowadził się przed tygodniem. Niezamieszkałe, bez życia, jakby zaraz po malowaniu albo gotowe do opuszczenia. A mieszka tu pięć lat. A z muzyki tylko francuska liryka, najlepiej Joe Dassin. Wszystko to sprawia, że po kwadransie spędzonym z podpułkownikiem w stanie spoczynku Walerym Jerochinem, nauczycielem przysposobienia wojskowego w miejscowej szkole, wpadam w głęboką depresję. – Bo ja po przełomie życiowym jestem – mówi. – Musiałem wyjechać z mojego Astrachania najdalej jak się dało, bo jak oczy nie widzą, serce nie płacze. Walery ma pięćdziesiąt jeden lat. Wygląda jak przerośnięty, 135-kilogramowy, słodki miś pluszowy. Dobry, łagodny, smutny. Był zawodowym sztangistą wagi ciężkiej (390 kilogramów w dwuboju), ale od przyjmowania anabolików rozsypuje mu się zdrowie, więc idzie pracować w milicji. Kończy szkołę oficerską i, jak wszystkich olbrzymów, biorą go do OMON-u, Milicyjnych Oddziałów Specjalnego Przeznaczenia. A to lata dziewięćdziesiąte, rozpada się Związek Radziecki, jeden po drugim wybuchają na rubieżach zbrojne konflikty. – Zaczynają się wyjazdy – opowiada Walery. – Odbyłem dwanaście tur w różnych gorących punktach, na różnych wojnach. Osetia, Czeczenia, najpierw po miesiącu, potem dwa, trzy, a ostatnio po pół roku człowiek w boju. Od 1993 roku do 2001 pięć lat spędziłem na wojnie i dosłużyłem się stanowiska zastępcy dowódcy astrachańskiego OMON-u. Jakoś nie umiem wyobrazić go sobie jako ponurego kaukaskiego wiarusa w panterce, czarnej bandance i rękawiczkach bez palców, jako groźnego rzeźnika czeczeńskich kobiet i dzieci. – Dużo przyszło powalczyć? – pytam. – Oj, dużo – jęknął. – W dziewięćdziesiątym piątym dwa razy w Groznym, potem Chasawjurt, Pierwomajsk, Urus-Martan. A cały dziewięćdziesiąty szósty rok stoimy w Szali i robimy wypady w górskie wioski. Któregoś razu pognaliśmy w góry, ale się dziwimy, dlaczego tak mało mężczyzn w wioskach, pytamy baby, a one, że wszyscy za pracą wyjechali. A właśnie w tym czasie Czeczeńcy odbili Grozny. Specjalnie nas wciągnęli w te góry. – Fantastyczny podstęp! – Zanim wróciliśmy, w mieście bardzo ciężko było. Tam chłopaki z Krasnodaru wojowali. Trzy dni w okrążeniu bez zapasu wody. A upał jak jasna cholera! Bo to lato, sierpień. Poległych kolegów konserwowali w soli jak mięso na kotlety. Na szczęście był wielki zapas soli. – Mieli, kurwa, zapas soli, a o wodzie nie pomyśleli?! – Bo to Rosja – bąka Walery, jakby się dziwił, że ja się dziwię. – Ale odbiliśmy miasto, a zaraz potem przyleciał generał Lebiedź i zakończył wojnę. Wyszło na to, że przegraliśmy. … – A w dziewięćdziesiątym szóstym roku znowu mamy zabitych i rannych. Mnie też dwa razy zaczepia, jak na patrolu drogowym pod moim łazikiem wybucha zdalnie odpalana mina. Dostaję odłamkiem w łokieć, chociaż samochód mamy obwieszony kamizelkami kuloodpornymi. – Nie lepiej mieć pojazd opancerzony? – Taki mamy. Kamizelkami obwieszają się nawet piloci śmigłowców. – A teraz jesteście nauczycielem i uczycie także dzieciaki z Kaukazu.

Jacek Hugo-Bader

[ordarmycket]

Śpię w szpitalu. Dostaję pokój z łazienką. Nareszcie. Od wyjazdu z Magadanu się nie kąpałem. Od czterech dni nie myłem nawet twarzy. Stoję więc w wannie i kombinuję, po jaką cholerę zrobili takie utrudnienie, ale nic nie przychodzi mi do głowy. Sedes stoi na wysokim postumencie, prawie półmetrowym cokole i wygląda jak pomnik kibla. Kiedy na nim siadam, nie dosięgam podłogi, mogę sobie pomajtać nogami.

Jacek Hugo-Bader