#icdokmeler

[birmartisblog]

yaşam var, bir son var.

İkisinin ortasında başını yastığa gömüp beklediğin karanlık günler, yanlış sokağa sapmış gibi hissettiren hatalar, yarım kalmış hevesler, bitkin düştüğün geceler, tükettiğin mevsimler ve hâlâ hatırladığında gülümseten, karanlığına bir ışık gibi süzülen bazı kişilerin sessiz, derinden, gözlemleyerek ama “hep orada” duruşu.

[birmartisblog]

Sevgili küçüklüğüm,

şuan olduğun yerde, hissettiğin duygularla ürkek bir kuş kadar masumsun. belki saçların dağınık, üstünde bir bayram sabahından kalma annenin sabırla diktiği bir kıyafet var. kırmızıyı seversin, birde gülmeyi. biliyorum, bazen kendini yalnız hissediyor çocuk kalbin, bilmiyorsun ki nasıl bastırabileceğini. sokakta yürürken en sevdiğin çiçeğin yanına yaklaşıp koklardın, eline alıp tadına bakardın üstelik, evet şuan gülüyorsun, Hanımeli'ni kim sevmezdi ki.hem bu kadar güzel kokular salıp, hemde güzel bir tat bırakabilmeyi insanın ağzında. bir çiçek olsaydım, Hanımeli olmalıydım derdin.

büyümeye ilk başladığın anı hatırlıyor musun biriciğim?

evet, bir gün büyüdüğün bir evden, yürüdüğün bir sokaktan, en sevdiğin arkadaşlarından ayrılmak zorunda olduğun o gün.babanın tayini çıkmış, her saniyeyi son kez görür gibi ilmek ilmek zihnine yazdığın o gün. vedalar. yeni bir şehre, düzene,arkadaşlara alışmanın sancısı o kadar çok ürkütmüştü ki seni. o küçücük kalbin o gün nasıl dağıldıysa yeniden toparlanacaktı,biliyordun. senin saf, meraklı ve kocaman sevgilerle dolu halin,büyüdüğünde de sana yol gösterecekti..

dolmasın gözlerin hemen.. bazen dünya sana karışık gelecek. insanlar kırıcı olabilir,hayat yorabilir. bir gün biri sana şöyle diyecek; ''iyi ki varsın'' işte o küçücük an, küçücük bir iyiliğin bile ne kadar büyük bir ışık olduğunu hatırlatacak sana.

büyüdün biriciğim. büyüdün. güçlü olmak zorunda değilsin. hayat ne kadar sert duvarlarla örülü de olsa,ben sana o kadar narin,o kadar yumuşağım. yaşamaktan, en sevdiğin çiçeğin tohumunu içine serpmekten, koklamaktan,koşmaktan vazgeçme..

seni seviyorum.

Martı | 27.09.25

[birmartisblog]

Sevgili dost,

Bazen, hatta çoğu zaman, hayata kaptırıyoruz kendimizi. Bir şeylerin peşinden gidiyoruz. Mutlu olmak, sevmek, sevilmek, kabul görmek, hayallerimizi gerçekleştirmek istiyoruz. Sanki hep bu dünyaya kazık çakacakmış gibi bütün hayallerimiz buraya ait oluyor.

Sevgili dost,

Unutma ki dünya bir durak. Yani burası geçici bir durak. Sen de burada yolcusun. Tıpkı benim gibi. Ne bir eksiğini ne de bir fazlasını götürebileceksin ardından.

Sevgili dost,

Ölüm de ansızın gelir kapına. Ne bir şans isteyebilirsin ne de bir erteleme. Bu yüzden biriktirdiğimiz güzel ânlarla ve anılarla güzel hatıralar bırakmalı dünyaya. Bir rüzgar gibi esip geçmeden, yalnızca suyla tohumla değil, sevgi de ekmeliyiz gönlümüzün çorak topraklarına.

Sevgili dost,

Kalbimin en kuytu yerinden sesleniyorum sana;

Çiçek bahçesi gönlün, hiçbir fırtına görmesin.

Sevgiyle kal.

Martı | 09.08.2025

[birmartisblog]

Sevgili Dostum,

Gün doğumu mu yoksa gün batımı mı?

Yoksa ikisi birden mi?

Bana fikrimi soracak olursan cevabım "her ikisi de" olurdu. Çünkü her biri bambaşka duygular uyandırıyor insanda. Gün doğumu, yeniden başlama cesaretini ve umutla dolu bir nefesi fısıldarken; gün batımı, içimizi dinginliğe çağırıyor, yüreğimizi kendi sesimizle baş başa bırakıyor.

Dostum, çoğu zaman yolda yalnız yürürken –acelem yoksa– adımlarımı ağır tutarım. Yolumun üstüne çıkan hayvanlara tebessüm ederim. Bazen de yanlarına gidip başlarını okşar, kalbimden geçen sevgiyi onlara hissettirmeye çalışırım. Çünkü biliyorum ki, sevgi paylaştıkça çoğalır.

Sevgili Dostum, düşünsene.. İnsan kalbindeki merhameti hiç kaybetmese, sevgiyi tüketmek yerine çoğaltmayı bilse.. Ve bizler, her geçen gün bir önceki günden biraz daha iyi bir insan olabilmek için çabalasak..

Dünya nasıl da güzelleşirdi, değil mi?

Unutma dostum, iyi bir insan olmak bizden hiçbir şey eksiltmez. Aksine, kalbimizi büyütür, ruhumuzu daha derin bir huzurla doldurur. İyilik küçük görünse bile bir başka kalpte yankı bulur. Belki de hayatın bütün anlamı, işte o yankıda gizlidir. Ve ben, kendi yolumda, kulaklığımdan kalbime akan bir müziği dinlerken , herkesin yolunun da bu olmasını umut ederek yürürüm..

Canım dostum;

Yaşamayı ince bir sızı değilde en sevdiğin çiçeği sular gibi kalbinde hissetmeni dilerim.

Sevgiyle..

Martı | 08.09.25

[birmartisblog]

Sevgili dost,

Bugün biraz yitik, biraz bitmiş gibi, biraz solmuş, biraz yorulmuş gibiyim. Düşündükçe, düşmekten kendimi kaldıramadığım, ben bunu tırnaklarımla kazımıştım hissinin kalbimde bıraktığı sızıya sarılarak yazıyorum. Düşmekten korkmuyorum dostum, beni korkutan şey yeniden doğduğum anda, içimdeki o sarsılmaz güç olacak. Yaşayacağımdan emin olduğum bir şey var ki o da, ışığımın yeniden parladığı, gülmekten -ki çok gülerim- yanaklarımın ağrıdığı, kollarımı açarak rüzgarla yeniden dans edeceğim, kendimi bir denizin kıyısında kitap okurken kaybedeceğim, zihnimin aynı su gibi berrak, gönlümün bir bahar çiçeği gibi hafif olmasını hissedeceğim o gün gelecek. Bahsederken bile göğsüm genişliyor.

Dostum,

Gelecekten umudunu asla yitirmemekten bahsedenler kimler? Mesela hep güzel hikayelerle, fotoğraflarla aldatıyor bizi dünya. Güzel hikayelerin peşinden koşmamız için kim itekliyor bizi? Neden var olduğumuz hikayeyi güzelleştirmek aklımıza gelmiyor?

Bu hayatta asıl ekmeğimiz, kalbimizi de ruhumuzuda besleyen 4 şeyden bahsedeceğim sana;

Çaba, Umut, Sevgi ve Şükür.

Hepsini bir hamur gibi toparlayıp, sana hayatı daha yaşanılır kılabileceğinin mümkünlüğünden bahsediyorum. Yapacağız dostum, asma yüzünü. Bir ayçiçeği gibi birlikte güneşe çevireceğiz bakışlarımızı, inan bana.

Ellerimden tut ve yaslan bana.

Olması gerekenler oldu, oluyor, olmaya da devam edecek. Bahçeni bütün kötülüklerden korumaya gayret et. Unutma, iyinin olduğu her yerde muhakkak kötü de olacaktır. 

Sevgili dostum,

Kalbindeki hakiki sevgiyi asla kaybetme.

Sevgiyle..

Martı | 22.08.25

[birmartisblog]

Sevgili kendim, kalbin kırılınca içine dönüyorsun. döndüğün yerde bambaşka birine dönüşmeyi umuyorsun. ben senin, en çok bu ne yapacağını bilmez hâllerini seviyorum. yere serilip gitmekle dimdik ayakta durmak arasında kalan hâllerini. yani umudunu. yani kırılgan neşeni. parçalı bulutlu hâlini. kendini onarmaya duyduğun bu istek, beni her seferinde fazlasıyla mutlu ediyor. diyorum ve inanıyorum ki, "iyileşeceksin. kalbinden kırılıp yere düşen parçalarından, kendine, yeni bir bahçe inşa edeceksin. orayı kimsenin hoyratça kullanmasına izin vermeyeceksin."

[birmartisblog]

Sevgili dost,

Nasıl bencilce yaşanır? Hayattayken ölümün varlığını unutup, yaşama körü körüne sarılmanın insanın gözlerini ve kalbini karartığını söylersem haklı olur muyum?

Tüketmenin zorunlu kılındığı ve daha çok tüketmenin teşvik edildiği bir zamanda duygularımız da birer birer tükettiklerimiz arasında. Duyguların kötü olanı terazide daha ağır daha baskın gelince iyi olan duyguları unutuyor olmamız, hafızamızdan siliyor olmamız ne kadar üzücü.

Sevgili dostum,

Hayal ettiğin dünya bu muydu? 

Olmasını istediğin dünya ile yaşadığın dünyanın farklılığı seni de hayal kırıklığına uğrattı, biliyorum. Kalp kırıp yaşamak, yalanların renklerinin arkasına sığınarak yaşamak ve kartopu misali büyüyen bir sürü kötülükler silsilesinin peşinden koşmak.

Ama ne olursa olsun, hayattaki amacını unutma ve inandığın yolda ilerle. O yolda düşersen eğer üzülme, yaranı öp, tekrar kalk ve yoluna devam et.

Sevgili dost,

Çiçekli yollar seninle olsun.

Sevgiyle kal.

-Martı | 02.08.2025

"Kimi yaralar kapanır izi kalır, kimi yaralar kapanır sızı kalır."

[gulsahdemirci]

En Çok'lar Sevdiklerimizden Gelir

En çok sevdiklerimiz mutlu ediyordu bizi. Aynı şekilde en çok üzen de onlardı ya, ne garipti. Sevginin girdiği yürek mutluluğa sürekli aç gezerken, tiksintiye yakın bir tavır sergiliyordu üzüntü konduğunda sofraya. Sevdiklerimizin ağzından çıkan bir söz, üzüyorsa bizi, üstüne tutuyorduk büyüteç; mutlu ediyorsa da bu sefer alıyorduk elimize küçülteç. Mutlu olmaya doyamıyorduk, hep daha fazlasını istiyorduk. Üzülmeyi de ekstra abartıyorduk, alınıyorduk, kırılıyorduk. İşin ucunda sevgi vardı sonuçta. Özetle, sevdiklerimizdi bizi en çok mutluluğa boğan ve yine onlardı bizi en çok kanatan. Beni hem bu kadar mutlu edebilmen hem de bu kadar acıtabilmen bundandı. Şimdi daha iyi anladın mı?