#iliaskrousos

[iliaskrousos]

Isabella di Morra

«εγώ που σ’ έναν τόπο ψυχρό κι επώδυνο

δίχως κανείς να μ’ επαινεί ξοδεύω τη ζωή μου»

Στο Φάβαλε νύχτα υπάρχω εκείνη,

διαπερνώντας τη σάρκα το μαχαίρι,

πλάι των άκαρδων αδερφών χαίρει

καθώς το σκοτάδι με δίχως σελήνη,

όσο η ζωή στον θάνατο θα δίνει,

σ’έναν ποταμό πάνω απ’το ποτάμι,

τα δύο μάτια μου λάμνοντα τα κάμει

σε μελάνι ερυθρό και μαύρη δίνη.

Σ’έναν φίλο γράφω:«Φύλλο μονήρες

θα κατοικώ εδώ πάντα στους τοίχους,

να τρέμουν οι δολοφόνοι τους ήχους

της λεπίδας αναγνώστη που εξήρες».

Το σονέτο μου δυστυχώς καταλήγει,

διστιχία πικρή, άτυχη και λίγη.

Η. Κρούσος/ Antonello di Messina

-Ο κατά φαντασίαν ποιητής-

[iliaskrousos]

Ioanna di Castello

Αιθεροβατώντας στο κανάλι..

Σε κάθε βάμμα πάνω μου αφημένο

το γλυκύτατο φίλημα της πλάσης

σε κάστρο,καινό σπίτι για να μένω

κ’εαυτό, εαυτέ μου εσύ να πλάσεις,

κάποιον ν’αποδέχεται,να μη κρίνει,

μια θηλυκιά κομμένη και ραμμένη

για μας,να συγχωρεί,να παραμένει

βρύση τρεχάμενη κι αέναος κρήνη

οργασμών και σκέψεων,θεραπευτή

πληγών,ίαμα του οχυρού Castello

ας ενωθεί κατ’ευχήν,ας μπερδευτεί

στα στραβά πόδια του Antonello.

Εγώ μια σκόνη, λαμπρό εσύ άστρο,

κι όμως αγάπησες έναν ποετάστρο.

Η. Κρούσος/ Antonello di Messina

-Ο κατά φαντασίαν ποιητής-

[iliaskrousos]

Αγαπητέ Ενοικιαστή

Γελώντας κρυβόμουν της λύπης

κάπου στην οδό Κυριάκου Δ..

Κύριε αυτής της κατοικίας,

σου ζητώ από ντροπή συγγνώμη,

περνάω πεζός της συνοικίας,

γελαστός,κάπως τρελός κι ακόμη

πετάω της ψυχής μου σελίδα

στου σπιτικού το πιο πλατύ σκαλί,

καθώς στην πύλη σου μόλις είδα

την πικρή πάλι λύπη να καλεί.

Κ’είπα ν’αφήσω χαρτί γραμμένο,

σα δεμένο βιβλίο με λέξεις,

το πετώ λοιπόν και περιμένω

τη στιγμή εσύ που θα διαλέξεις.

Αν με κρατήσεις, αν με διαβάσεις,

μην αθετήσεις να με χλευάσεις.

Η. Κρούσος/ Antonello di Messina

«Ο κατά φαντασίαν ποιητής»

[iliaskrousos]

Destino

Το δέρμα μου έχω μάθει και χαράσσω

με λόγια ποιητών, με λόγια κοφτερά,

μα πριν του επαίνου τα ζωηρά φτερά

σταματώ και ξαφνικά με υποτάσσω

μπρος του δαίμονα, που έχω απογίνει,

ναός μυστήριος, σκοτεινός κι αρχαίος,

καθώς στίχοι γράφονται πάνω μου έως

τίποτα θνητό δικό μου ν’απομείνει.

Το δέρμα μου έχω μάθει και χαράσσω,

άμορφα πρόσωπα και σκιές των δρόμων,

αθόρυβοι μόνοι, που είμαι ευγνώμων,

ρέουν μέσα μου κ’εγώ τους παρατάσσω

απ’ανάγκη, δίχως τον δόλο από πίσω.

Ποιος το περίμενε αυτούς ν’αγαπήσω;

Η. Κρούσος/ Antonello di Messina

-ο κατά φαντασίαν ποιητής-

[iliaskrousos]

Ξεχασιάρης Messina

Όπως καίει το κερί πλάι μου και λιώνει,

ένας γάτος στο προαύλιο του λυκείου,

-μόλις θυμήθηκα το χρέος ενοικίου-

ένα σονέτο το κρασί μου και τελειώνει,

ειμ’όλος μουδιασμένος,αέρας δε φυσά,

ήσυχο βράδυ,αστέρια κάπου κρυμμένα,

μ’απολείπονται κείνα, αλλά όχι η πένα

κι οσ’ απόψε έχω αφήσει εγώ μισά,

τζιτζίκια ερωτεύονται σε δέντρα πάνω,

παρατημένος σκύλος δίπλα σε παγκάκι

κ’εγώ προσεχώς περιμένω το στιχάκι

να προσφέρω,εραστής να συμπεράνω,

πως το κορίτσι περιμένει στο κρεβάτι!

Σας αφήνω τώρα, άλλο δεν έχω κάτι.

Η. Κρούσος/ Antonello di Messina

-ο κατά φαντασίαν ποιητής-

[iliaskrousos]

Υποθέσεις

Αν κάποια στιγμή αγάπησα κ’εγώ,

η ώρα κείνη δεν ήτανε δική μου,

όπως στα ρηχά νερά που κολυμπούν

τα κρουσαία λόγια ποιητή δοκίμου.

Αν τα τριάντα πλέον γερά πατήσω,

ωρίμως θ’αρνηθώ τη φυγομαχία,

όπως ο θρασύς με γενειάδα νεαρός

ερρίμως κάθε ψυχής στιχομαχία.

Αν πληγές νέες ζητήσουν να με βρούνε,

δεν θ’αποκρύψω τον πόνο μου για μήνες,

όπως και τότε τολμηρά σαν σκελετός

θα καθαρογράψω πάλι τις ωδίνες.

Αν τα μάτια της μπορούν να διακρίνουν

αγάπη στου λιγνού φέγγους το πεδίο,

όπως οι ρομαντικοί κάστρο θα χτιστώ

κ’ημερολόγιο ασθενούς για δύο.

Η. Κρούσος/ Ανθολόγιο

[iliaskrousos]

Τέρας

Στα λεπτά της λύπης.

Ξυπνάει μόνος απ’την αρχή της μέρας,

κείται σα βάρος αφημένο σε στρώμα,

πάει στον καθρέφτη,του νεύει το τέρας,

περίσσιο το θάρρος κι ο τρόμος ακόμα.

Σε όσους πεθαίνουν χαρίζουνε γέρας,

τιμή για δώρο που αφήσαν οι πόνοι,

στον νεαρό αυτόν χαρίσαν το τέρας

κ’εκείνο παρασιτεί και τον σκοτώνει,

θα στοιχειώνει της ζωής του το πέρας,

γι’αυτό γεμίζει το σπίτι του βιβλία,

όλα τους μιλάνε, ψιθυρίζουν: «Τέρας

διάβασε, γράψε και ξέχνα τον Ηλία

με σιωπή, στο σκοτάδι αφέσου πάλι

και σε μια μελαγχολία δίχως πάλη».

Η. Κρούσος/ Ανθολόγιο

[iliaskrousos]

«Κτύπα Νέε»

«Ζύγωσέ με έρωτα νέε, γερά κτύπα,

θαρραλέα στέκομαι όρθιος στη μάχη».

Αυτά ήτανε όλα τα λόγια που είπα,

όπως εκείνη κ’εγώ μείναμε μονάχοι

μ’έναν θρίαμβο στα χείλη λυτρωμένοι,

μέσα σε χορό μιας εποχής παλιάς,άλλης

κ’ένα χέρι μες στο χέρι φωλιάζει, μένει,

κομμάτια ελλιπή του πάθους και της ζάλης.

Κάθε παύση, κάθε λέξη αυτών των στίχων

μάτια μου, μπλέκουν το σονέτο με παιάνα,

συνθέτουν με χάρη στ’απόλυτο των ήχων

πάντα στο τέλος τ’όνομά σου Ιωάννα.

Πάρε την καρδιά μου,όση κι αν παίρνεις,έχω!

Τις λύπες της γης αυτής μαζί σου θ’αντέχω.

Η. Κρούσος/ Ανθολόγιο