Isabella di Morra
«εγώ που σ’ έναν τόπο ψυχρό κι επώδυνο
δίχως κανείς να μ’ επαινεί ξοδεύω τη ζωή μου»
Στο Φάβαλε νύχτα υπάρχω εκείνη,
διαπερνώντας τη σάρκα το μαχαίρι,
πλάι των άκαρδων αδερφών χαίρει
καθώς το σκοτάδι με δίχως σελήνη,
όσο η ζωή στον θάνατο θα δίνει,
σ’έναν ποταμό πάνω απ’το ποτάμι,
τα δύο μάτια μου λάμνοντα τα κάμει
σε μελάνι ερυθρό και μαύρη δίνη.
Σ’έναν φίλο γράφω:«Φύλλο μονήρες
θα κατοικώ εδώ πάντα στους τοίχους,
να τρέμουν οι δολοφόνοι τους ήχους
της λεπίδας αναγνώστη που εξήρες».
Το σονέτο μου δυστυχώς καταλήγει,
διστιχία πικρή, άτυχη και λίγη.
Η. Κρούσος/ Antonello di Messina
-Ο κατά φαντασίαν ποιητής-












