Zwangerschap
De generaties voor me, die waren toch niet meer dan grondstof? Die mengden zich toch met één doel, om mij, de jongste god?
En ik zou toch een steen zijn, een vorm en de reden in één? Gewoon, ík, slotakkoord van de tijd?
Maar plotseling ben ik zo groot. Het rammelt in mij en het groeit. Er komen nieuwe ruimten bij.
Soms ben ik bang. Ik begrijp het niet goed. Hoe volmaakt is een god die veranderen moet?
- Esther Jansma











