#kaaitheater

[tuongyennguyen]

Theaterstuk Oorlog En Terpentijn

Theaterbewerking ‘Oorlog en terpentijn’ van Jan Lauwers: een gesamtkunstwerk

Intense gedramatiseerde vertelling die vanuit een origineel regieconcept vertrekt en door een sterke bezetting gedragen wordt.

Oorlog en terpentijn is van de hand van romancier, dichter en essayist Stefan Hertmans. Hertmans’ grootvader, Urbain Martien, liet zijn kleinzoon vlak voor zijn dood een aantal cahiers na. Drie decennia later liggen die 600 pagina's aan de basis van de bewuste roman. Het familie-epos is er een van armoede, oorlogsgruwel en ongeluk in de liefde. Het hoofdpersonage sublimeert alle tegenslagen door de bescheiden rol aan te nemen van meticuleuze kopiist die berusting vindt in het proberen evenaren van de grote meesters.

Het boek is beter en andere dooddoeners

Dat om het even welke film- en theateradaptatie een op voorhand verloren strijd met het origineel levert, is een aanname die Jan Lauwers naast zich neerlegt. Het vergt enige hubris om aan de slag te gaan met een meesterwerk dat in binnen- en buitenland onder de vorm van nominaties, prijzen en vertalingen de aandacht kreeg dat het verdiende. Om een turf van meer dan 300 pagina's om te zetten naar een twee uur durende genietbare voorstelling is behalve lef ook heel wat metier nodig. Daaraan ontbreekt het Lauwers allerminst.

Triumviraat

Lauwers maakte van zijn Oorlog en terpentijn een gesamtkunstwerk waarvoor hij drie bronnen aanboorde: woord, muziek en dans. Aanvankelijk zijn dat drie kabbelende beekjes, maar in de loop van de voorstelling vloeien ze samen tot één krachtige maalstroom. Binnen de kortste keren vergeet je dat er op scène een monoloog gebracht wordt.

Een gimmick is de aanwezigheid van tekenaar Benoît Gob, die in de luwte van dit alles houtskooltekeningen maakt en in die zwijgzame rol de altijd aanwezige grootvader verbeeldt.

Hoewel verbeelding en abstrahering de hele voorstelling door vrij spel krijgen, zijn er heel wat scènes ontnuchterend realistisch. De doodsstrijd van de geliefde Maria Amelia is zo een expliciete scène.

Schaduwkant aan Oorlog en terpentijn is het bijwijlen chaotische karakter en de langdradigheid die binnensluipt omdat te lang op hetzelfde wordt doorgegaan.

(Uit: https://www.demorgen.be/podium/theaterbewerking-oorlog-en-terpentijn-van-jan-lauwers-een-gesamtkunstwerk-be6b2a79/)

Op 30 maart 2018 zijn @thibaultdegreef, @brittbardijnesthetica en ik gaan kijken naar de theatervoorstelling “Oorlog en Terpentijn”, geschreven door Jan Lauwers en Needcompany.

Om eerlijk te zijn, vond ik de voorstelling echt niet goed. In het begin wist ik nog niet wat ik moest verwachten. Na ongeveer 20 minuten was ik de draad al helemaal kwijt en volgde ik het verhaal niet meer. Ik dacht dat ik na een tijdje weer mee zou zijn, maar dat was niet het geval, hoewel ik erg mijn best deed. Ik denk dat dit vooral te wijten is aan de chaos op het podium waar het steeds maar drukker en drukker werd. Hierdoor vergat ik vaak te luisteren naar wat de vertelster, Viviane De Muynck, allemaal aan het vertellen was. Ik wist niet goed naar wie of wat ik moest kijken. De vertelster bleef maar praten terwijl er aan de rechterkant van het podium een tekenaar, Benoît Gob, houtskooltekeningen aan het maken was. Dit vond ik heel mooi en waarschijnlijk ook het beste van al. Na een tijdje ging het doek achter de vertelster constant op en neer waardoor andere acteurs en muzikanten in beeld kwamen. Zij begonnen dan te dansen, van de ene kant naar de andere te lopen en lawaai te maken. Jammer genoeg begon ik dit op den duur erg storend te vinden. De recensent schrijft: “Woord, muziek en dans. Aanvankelijk zijn dat drie kabbelende beekjes, maar in de loop van de voorstelling vloeien ze samen tot één krachtige maalstroom.” Ik vond dat deze drie elementen helemaal niet samenvloeiden tot één krachtige maalstroom. Ook vindt hij ”Binnen de kortste keren vergeet je dat er op scène een monoloog gebracht wordt” hiermee ga ik letterlijk akkoord: zoals ik al zei, vergat ik de vertelster en hoorde haar zelfs niet meer doordat ik steeds afgeleid werd door andere dingen.

Helemaal bovenaan het podium was er een scherm waarop de vertaling van wat Vivaine De Muynck allemaal vertelde, werd geprojecteerd. In het begin vond ik dit een fantastisch idee, maar nadat ik de vertaling een tijdje aan het meevolgen was, realiseerde ik me dat ik niets zag van wat er allemaal op het podium zelf aan het gebeuren was. Maar hier bewonderde ik de vertelster eerlijk gezegd wel: ze kende haar tekst perfect vanbuiten. Haar tekst kwam helemaal overeen met wat er bovenaan het podium verscheen, in de exacte volgorde. Op bepaalde momenten bleven de acteurs maar op voorwerpen slaan om superveel lawaai te maken om de chaotische oorlog te weergeven, dit vond ik echt niet aangenaam. Het was wel goed gevonden, maar te overdreven. De livemuziek vond ik wel heel goed en passend bij het stuk. Daarbij was het tof dat de muzikanten ook mee op het podium mochten en een rol in het verhaal hadden.

[moddsblog]

@kaaitheater #newseason by @anais_boileau #kaaitheater https://www.instagram.com/p/CQt3s2BrQak/?utm_medium=tumblr

[brittbardijnesthetica]

Oorlog en Terpentijn, een toneelstuk dat er (misschien) mag zijn.

Al eventjes op voorhand hadden we ticketjes geboekt voor het theaterstuk ‘Oorlog en terpentijn”. Het leek mij een interessant theaterstuk omdat het over de Eerste Wereldoorlog ging en de verhalen van een frontsoldaat van toen. We wisten toen nog niet dat dit verhaal gebaseerd was op het boek ‘Oorlog en terpentijn”. Voor dat de voorstelling begon gingen @thibaultdegreef en ik nog eventjes iets drinken. Daar kwamen we mevrouw Christiaens tegen die ons vertelde dat het theaterstuk is gebaseerd op het boek. Blijkbaar was zij dus beter op de hoogte dan wij waren... Oeps. Toen de deuren bijna open gingen, kwam @tuongyennguyen om ons te vergezellen bij het theaterstuk. We hadden best goede plaatsen en hadden een goed zicht op het podium waar al een schilderskamertje en een living waren klaargezet. In het midden stond er ook een stoel met een tafeltje en een tapijt. Op dit tafeltje lagen 2 ‘boeken’ waaruit de hoofdrolspeelster Viviane De Muynck zou uit voorlezen tijdens het theaterstuk.  (alinea 1: “ Ze liggen al klaar op een tafeltje, de twee cahiers waarin Urbain Martien op zijn oude dag zijn levensverhaal neerpende.”) De hele voorstelling, althans het gepraat in het theaterstuk, bestond uit De Muynck die het verhaal vertelt, de verpleegster die de hele tijd vreemd zit te doen op de achtergrond en de schilder, waarvan je pas tegen het einde doorhebt dat deze Urbain Martien zelf voorstelt. Het verhaal gaat dus over Urbain Martin, die zijn leven beschreef in een paar cahiers. Voor zijn dood gaf hij die aan zijn kleinzoon. De kleinzoon Stefan Hertmans maakte van deze cahiers een boek en dit boek wordt nu gebruikt als bron voor een theaterstuk van Jan Lauwers. Voor Viviane De Muynck, die onlangs nog de prijs won van ‘Ultima voor Algemene Culturele Verdienste 2017′, had ik echt bewondering. Alhoewel ze af en toe voorlas uit de boeken die op het tafeltje lagen, vertelde ze toch zeer veel vanuit haar hart. Het is ongelooflijk hoe ze al die moeilijke woorden in een complexe woordvolgorde zo naturel vertelt. (alinea 3: “De Muynck is trouwens de enige persoon die praat in dit twee uur durende theaterstuk.”) Het moeilijke aan de rol van Viviane was dat je niet wist uit welk standpunt ze vertelde. In het begin vertelde ze in 3e persoon en dan sprong ze over naar de grootmoeder, een echtgenote en de zus van deze echtgenote. Dit zorgde voor veel verwarring waardoor ik een groot deel in het begin niet begreep. (alinea 9: “Plots stapt De Muynck uit haar neutrale vertelstandpunt. Ze blijkt in wezen Gabrielle te zijn, de grootmoeder van Stefan Hertmans en de echtgenote van Urbain Martien. Maar ook: de zus van Maria Emelia, de vroeg gestorven liefde van Urbain die hij nooit te boven kwam en die hij in zijn gedachten en schilderijen altijd zou blijven begeren.”) De verpleegster, gespeeld door Grace Ellen Barkey, had een zeer vreemde rol. Deze sleepte het hele theaterstuk lang haar been voort, gooide mariabeeldjes doorheen de zaal en sleurde met een metalen emmer rond. Deze rol was één van de redenen waarom ik de voorstelling ‘vreemd’ vond. Hoewel ze zeer goed haar rol speelde, vond ik toch dat deze rol ‘overbodig’ was. (alinea 8:  De enige die pendelt tussen het voorplan, bij De Muynck en Gob, en de voortwoedende oorlog achteraan, is Grace Ellen Barkey. ...”) De schilder, die Urbain Martien voorstelde en werd gespeeld door Benoît Gob, maakte van het begin tot voor het einde, schilderijen van meisjes, boeket bloemen en een doodskop. Deze waren wondermooi en gaven zeker een meerwaarde aan het theaterstuk. In het laatste stuk begon de schilder mee te acteren in het verhaal. Het verhaal dat Viviane vertelde, werd uitgebeeld door een hele groep dansers, de vreemde verpleegster, de schilder en ook de muzikanten (die speelden op een beweegbaar platform dat ervoor zorgde dat ze mee in het theaterstuk zaten) kwamen soms van achter hun instrumenten en acteerden mee. (alinea 6: “Soms belanden muzikanten Alain Franco (piano), Simon Lenski (cello) en George van Dam (viool) zelfs mee als soldaat in het strijdgewoel,...”) Vooral de oorlog werd het beste uitgebeeld met het vele kabaal (soms te veel) en de dansers die tot het uiterste gingen om uit te beelden hoe erg de oorlog wel was. (alinea 5: “De gechoreografeerde knokpartijen zien er heftig en pijnlijk uit. Het geweld maakt indruk,...) Pas op het einde wist ik het stuk te appreciëren omdat ik dan pas begreep over wat het theaterstuk eigenlijk ging en wat al de scènes waren. Viviane De Muynck kreeg op het einde een enorm applaus en het theaterstuk werd door het grootste deel van de zaal enorm geapprecieerd. We spraken nog wat over de voorstelling met mevrouw Christiaens en gingen dan naar huis. Je moet het theaterstuk gezien hebben om te weten hoe bizar het was en ik zou het zeker aanraden aan mensen die wat ouder zijn dan ons en het boek hebben gelezen.

[klerkzgovartz]

Zinnebir - 40 years Kaaitheater  

[performatik17daily-blog]

La sensibilité de l’Homme face à la nature.

L’espèce humaine construit, détruit, invente et se réinvente. Elle s’extase devant ce qui l’entoure et puis oublie. Ensuite elle se souvient. Que tout est nature et que rien ne peut être sans elle. Alors elle se sent touchée, émue et vulnérable, petite face à l’horizon et émerveillée par sa grandeur. Et se dit que c’est beau. Que ce qui fait de nous un grain de poussière, c’est peut-être aussi ça qui nous grandit. Que la construction et déconstruction de matières, de soi et des autres, c’est peut-être nécessaire.

Sentiment ressenti après la pièce de PHILIPPE QUESNE & MÜNCHNER KAMMERSPIELE, “Caspar Western Friedrich”.

26.03.2017

Billet par Lucie Pousset

[performatik17daily-blog]

31.03.2017

TRAJAL HARRELL 

CAEN AMOUR

[performatik17daily-blog]

27/03

ALIOUM MOUSSA & MAARTEN VANDEN EYNDE 

IN_DEPENDENCE

---Little things around the caravane----

[performatik17daily-blog]

Visit Original Link

26.03.2017 au Centrale for contemporary art