Her sabah gözlerini açmadan göğsü sıkışıyor ve onsuz bir dünyada yaşadığını hatırlamak zorunda kalıyordu.
seen from United States
seen from Argentina
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Netherlands

seen from United States
seen from China
seen from United States
seen from Tajikistan
seen from United States
seen from China

seen from United States
seen from Türkiye

seen from Mexico
seen from Austria

seen from United States

seen from Argentina
Her sabah gözlerini açmadan göğsü sıkışıyor ve onsuz bir dünyada yaşadığını hatırlamak zorunda kalıyordu.
Artık yeniden yabancıyız,ama bu sefer anılarla birlikte...
Sevib sevilmək necə hissdir bilmirəm. Amma düşünürəm ki, insanın yanında özünü yormadan rahat hiss etməsidir sevgi. Susanda belə anlaşılmaq, yorulanda qaçıb gedilməmək, ən zəif halında belə dəyişmədən qəbul olunmaq. Bəlkə də sevgi insanın içindəki bütün qorxulara baxmayaraq özünü güvəndə hiss etməsidir. Mən o hissi tam tanımıram, amma yoxluğu belə bəzən insanın içində böyük boşluq kimi qalır. Çünki insan bəzən heç yaşamadığı bir hiss üçün belə darıxa bilir. Ətrafında insanlar olur, söhbətlər olur, zaman keçir, amma qəlbin bir tərəfində tamamlanmayan bir boşluq qalır. Sanki ruhun bir gün gələcəyinə inandığı bir hissi gözləyir. Bəlkə də buna görə bəzi insanlar çox güclü görünür, çünki öyrəşiblər hər şeyi tək daşımağa. Amma insan nə qədər güclü olsa da, içində bir yerdə sadəcə sevilmək, anlaşılmaq və kiminsə yanında yorulmadan qala bilmək istəyir.
Bəzən insanlar arasında özünü yad hiss edirsən. Heç kim səni tam başa düşmür kimi. Danışmaq istəmirsən, izah etmək çətindir,dinləmək istəmirsən. Bax,o zaman bir kitab açırsan. Səssiz amma anlayan bir dost kimi qarşılayır səni. Nə soruşur,nə də mühakimə edir. Sadəcə yanındadır. Oxuduqca,içində bir səs deyir: “Mən də belə hiss etmişdim.” Kitablar sanki ruhunla pıçıldaşır. Bir obrazın yaşadıqlarında öz izlərini tapmaq belə çox mükəmməl hissdir. Bəzən bir cümlə çoxdan axtardığın cavab olur. Bəzən bir paraqraf – sənə bir yol göstərir. Kitab oxuduqca,sakitləşirsən. Dünya sənin içində bir az da olsa gözəlləşir. Kitab oxumaq təkcə məlumat almaq deyil. Daxilindəki səsi dinləməkdir. Bəzən keçmişinə qayıtmaq,bəzən gələcəyini qurmaqdır. Bəzən bir kitabdan sonra sən də dəyişirsən – daha anlayışlı,daha həssas, daha canlı olursan. Və hər dəfə bir kitab bitəndə, bir dostunu vidalaşırmışsan kimi hiss edirsən. Amma bilirsən ki, istədiyin zaman geri qayıda bilərsən. Onlar səni heç vaxt unutmaz. Tək qalanda belə hər zaman kitabların var olduğunu bilirsən,tək olmadığını bilirsən. Kitablar bizi bizə qaytaran aynalardır. Və bu aynalara baxdıqca, insan daha da aydınlaşır..🦋
"Kainatda tesadüf yoktur tevafuk vardır.
Tevafuk Hakk'ın iradesiyle denk gelmektir. Ve bu denk gelişten sonra her şey değişir, benlik değişir, dünya değişir...
Toprağın kokusu,suyun tadı, havanın kokusu değişir."
"Elif gibi sevmek" kitabından