Medyo tinatamad na kong umalala at umintindi.
nakakatamad makinig ng making sa mga taong wala nang ibang inisip kundi sarili nila. Yung tipong puro sila, sila sila, yung nararamdaman nila, yung gusto nila. nakakatamad.
nakakatamad intindihin yung mga taong napaka ironic ng sinsabi sa ginagawa. Nakakatamad yung mga ganun. kunyari gusto kausap; eto si ako kumausap ngayon ang respond sakin parang wala lang sa kanya. yung biglang nagiba isip. mga ganun. nakakatamad.
Nakakatamad malaman mga problema ng ibang tao. unang-una, punung puno na ko ng problema. dadagdagan ko pa ba? nakakatamad yung mga taong lagi nalang malungkot. si ako nababagabag tapos pagpinaramdam naman sa kanila yung kelangan nila parang wala lang. qaqu talaga. nakakatamad.
nakakatamad narin makipag-usap sa kahit na kaninong tao. di ko alam. yung iba ok naman pero parang nadamay na sa toxicity ng ibang tao. yung lason nila naabsorb ko ng sobra. nakakatamad nuba.
kapamilya, kaklase, kaibigan. nakakatamad.
sana yung mga taong walang pake sa nararamdaman ko mabasa to at maisip naman na ang immature nila. na nakakatamad na yung drama nila.
nakakatamad narin yung ugali ko. gusto kong umibig pero minsan talaga nakakapuno lang. yung mapapaisip ka kung deserve mo bang maging patient sa mga taong spawn of satan sa sobrang kaartehan.
pero commandment ni Lord. persevere lang. keep on coming mga taong pinanganak para subukin ako. go. live your purpose.
