Friends turn into memories, memories turn into dust.
Soms heb je plots van die heldere momenten, dat de wereld ineens lichter lijkt en je precies weet waarom. Laatst had ik zo’n ingeving: Het moment dat ik me realiseerde dat sommige van mijn vrienden geen vrienden meer zijn, maar slechts een illusie van vrienden waar je nog af en toe contact mee houdt. Die mensen die je eigenlijk alleen nog maar inlicht over levensveranderende gebeurtenissen, omdat het moet. Zelfs dat vindt je op een gegeven moment niet heel erg belangrijk meer. Als dat het geval is, dan weet je dat een vriendschap voorbij is.
Aan de ene kant maakte dit me ontzettend verdrietig. Weer een hoofdstuk in je leven voorbij en afgesloten. Herinneringen die vervagen met de tijd, die je later eigenlijk niet eens meer herinnert. Ik zal ze slechts nog af en toe spreken, als we elkaar eens tegenkomen, maar ik zal geen nieuwe herinneringen meer met ze creëren.
Aan de andere kant voel ik me ook gewoon zo intens vrij, want al die tijd zat er gewoon iets niet helemaal goed. Onbewust wist ik dat dit er aan zat te komen, ik wist alleen niet wanneer. Het voelt alsof een last van mijn schouders is gevallen, zoals ik eerder zei of de wereld weer wat lichter is. Ik kan nu gewoon verder met mijn leven. Een schoon nieuw hoofdstuk, met alleen mensen die er toe doen en van wie ik houd. Er zullen zoveel leuke nieuwe dingen in mijn leven komen, zowel als leuke en gezellige mensen. Bij elk verlies in het leven is er ook winst, althans zo zie ik het.
Om het een beetje cru te zeggen, hebben een aantal mensen plaatsgemaakt voor nieuwe, leukere en spannendere dingen. Zo gaat dat nou eenmaal en dat is ook gewoon nodig om jezelf te ontwikkelen en te blijven groeien.
Ach jongens, af en toe is het leven zo kut, maar het kan ook zo ontzettend mooi zijn!
