#loo hui phang

[fidjiefidjie]

Bonne soirée ❤👌❤

Moriarty🎶 Matty Groves

[professeur-stump]

Je n'ai jamais pu regarder correctement, je n'ai jamais bien su ce que je voyais

310.  Panorama, Cédric Manche/Loo Hui Phang (Cédric Manche, Loo Hui Phang, Panorama) (Atrabile, 2004)

[reply]

[downthetubes]

New SelfMadeHero graphic novels announced, Corbyn Comic Book out in October

New SelfMadeHero graphic novels announced, Corbyn Comic Book out in October

Independent UK graphic novel publisher SelfMadeHero continues its tenth anniversary celebrations in 2017 with a varied line-up of books for Autumn 2017. There’s a wide range of biographies, original fiction and fantastical work in translation that takes us from Australian music legends to teenage skaters, from classic ghost stories to western adventures, from mindfulness to Magritte. SEPTEMBER…

View On WordPress

[zonanegativa]

El Olor de los Muchachos Voraces, nominada a Mejor Obra Extranjera del #SalonComicBCN @Astiberri @FICOMIC_salon

[professeur-stump]

La photographie ... c'est du pillage pur et simple

310.  Panorama, Cédric Manche/Loo Hui Phang (Cédric Manche, Loo Hui Phang, Panorama) (Atrabile, 2004)

[siggestript]

Een beeld van een jongen

Loo Hui Phang / Frederik Peeters

Schrijfster Loo Hui Phang schrijft vanalles, variërend van kinderboeken en toneelstukken tot stripverhalen. In Nederland verscheen bij Dupuis in de helaas snel gesmoorde collectie Espresso het album Een tweede huid. Een eigenaardig verhaal over een man die een soort van superheld werd dankzij mos of alg dat op zijn huid groeide. Aan het einde van het album is zijn metamorfose zo ver gevorderd en zijn menselijkheid nog zo minimaal dat hij de maatschappij ontvlucht. Een tof verhaal, maar niet per se erg toegankelijk. Ook Een beeld van een jongen hoef je niet te kopen als je houdt van heldere van-A-naar-B-plots en strak afgeronde ontknopingen.

Drie blanke mannen trekken Texas in, dat op dat moment nog grotendeels onontgonnen gebied is voor de Westerse pioniers. De missie bestaat uit het inventariseren van de bodemschatten, andere natuurlijke rijkdommen en de aanwezige indianenstammen. De leiding is in handen van een excentrieke ranchhouder, zijn rechterhand bestaat uit een voortvluchtige fotograaf en ze worden geholpen door een jonge knecht. Alle drie dragen ze een geheim met zich mee. Een onwaarschijnlijk trio, waarbinnen het van meet af aan knettert van de onderlinge wrijving. In hun kielzog reizen een uitgemergelde premiejager en een oude indiaan mee. De drie hebben daar geen weet van en het blijft ook lang onduidelijk wat hun rol is.

Een beeld van een jongen had een Andreas-verhaal kunnen zijn. De metafysische elementen manifesteren zich aanvankelijk als dromen, maar worden al snel onderdeel van de dagelijkse gebeurtenissen, om uiteindelijk het verhaal helemaal over te nemen. Wat ermee gezegd wordt is mij nog niet helemaal duidelijk en net als bij Andreas vraag ik me af of Loo Hui Phang zelf alles kan duiden, maar intrigerend is het wel. Het is in ieder geval een verhaal dat ik nog wal een keer opnieuw zal lezen en dat niet zou misstaan in de rubriek De commentator van De Stripspeciaalzaak.

Spoilers a plenty

Al krijg ik mijn vinger er nog niet helemaal achter, ik wil toch een bescheiden poging wagen om een en ander te duiden. Misschien heeft iemand er nog wat aan.

De rancher, de fotograaf en het meisje zijn alle drie blank en afkomstig van de oude wereld, de bekende wereld, ofwel het reeds ingerichte en afgebakende leven. Texas is de nieuwe wereld, het onbekende en datgene dat voor ons ligt.

De rancher is een zakenman. Hij denkt in termen van geld, bezit en macht en heeft niets op met minder concrete zaken. Hij staat niet open voor het nieuwe, maar ziet het slechts als het oude in wording. Als een kans tot verdere verrijking, bevolkt door obstakels. Hij twijfelt niet aan zijn eigen gelijk. Wie of wat niet met zijn wereldbeeld strookt, dient te wijken of zelfs te verdwijnen. Zijn haat voor vrouwen en afkeer van voortplanting zijn treffend. Emoties hebben in zijn wereld geen waarde en machtige zaken als liefde en lust dienen best te verdwijnen. Mannen zijn de vanzelfsprekende heersers. Het vrijelijk etaleren van zijn pik is de ultieme expressie daarvan. Het is geen nudisme of perversiteit, maar machtsvertoon. De plasscène in het begin spreekt wat dat betreft boekdelen.

De fotograaf is een kunstenaar. Hij hecht weinig aan concrete zaken, maar zoekt juist het ongrijpbare. Hij staat juist wel open voor het nieuwe en gaat er zelfs naar op zoek. Het fotograferen van 'geesten' was in zijn ogen geen bedrog, maar eerder een dienst. De mensen wilden troost halen uit het mysterieuze en hij gaf ze die kans. Zijn open blik wordt prachtig gesymboliseerd door de camera. Als hij daar doorheen kijkt staat alles op zijn kop. Elke tekenaar weet, dat je in dat geval gedwongen bent te tekenen wat je ziet en niet meer kunt terugvallen op wat je denkt te weten. De fotograaf blijkt niet zozeer te vallen op jongens, maar vooral op jonge mensen, op nieuw en onbevooroordeeld leven. Hij is niet bang om dit te ontdekken, noch om met die kennis verder te leven. (Het lijkt me in ieder geval zeer onwaarschijnlijk dat de schrijfster wil zeggen dat homo's te 'genezen' zijn.)

Het meisje is zeventien jaar, een volwassene in wording. Ze is nog kneedbaar. Alles is nieuw, ook het oude en definitieve keuzes zijn nog niet gemaakt. Dat blijkt ook uit haar androgyne uiterlijk. Ze is nog nergens aan gehecht en gaat haar eigen weg. Ze werd gebrandmerkt als bezit, maar vluchtte en is vrijer van geest dan alle andere personages. Ondanks haar slechte ervaringen met mannen, is ze toch in staat de fotograaf lief te hebben. Gedeeltelijk nog kind, staat ze dicht bij de natuur, de bron van het leven. Haar zintuigen zijn buitengewoon en ze is in staat te praten met paarden.

De paarden zijn een klassiek symbool voor vrijheid en kracht. Ik denk dat we in dit geval kunnen zeggen: voor het leven zelf.

De premiejager is overduidelijk de dood. Zijn uiterlijk als een zombie en zijn behoefte aan bloed laten er weinig twijfel over bestaan.

De indiaan is het goddelijke, in de betekenis van het lot. Het beschouwt, speelt, helpt af en toe een handje mee en soms doet het dat juist niet.

Over de indianen durf ik weinig te zeggen, ik heb geen duidelijk beeld van wat hun rol is. Interessant is in ieder geval dat ze aanvankelijk onbevangen zijn, rijden op en zorgen voor de paarden en dat hun pijlen de enige wapens zijn die de dood kunnen treffen. Misschien zijn zij wel het mystieke, het metafysische. Datgene waarvan we (nog) geen kennis hebben, maar dat wel een rol speelt in het grote geheel.

Wat dit alles betekent voor de verborgen boodschap in het verhaal mag je zelf bepalen. Duidelijk is in ieder geval dat de vastgeroeste, 'blinde' rancher het loodje legt. Vertrappeld door het onstuitbare leven. De fotograaf en het meisje overleven. Het kleurpalet suggereert dat ze dood zijn, maar door ze deze laatste scène te gunnen, op weg naar het onbekende, in adams-/evakostuum en nagekeken door de camera, lijkt Loo Hui Phang te willen zeggen dat de mentaliteit waarvoor zij symbool staan zich niet laat doden.

[psychosulfur]

Loo Hui Phang & Frederik Peeters' upcoming western [source].

[ap-moviesmemories]

Moriarty - 'Matty Groves' - from 'Fugitives' album - Label : Air Rytmo - Written and Directed by Loo Hui Phang - Illustration by Philippe Dupuy - Animation by Antony Huchette