Balik Tanaw: Emo Era, Rakista, at mga Millennial
May paraan ang nostalgia na sumabay sa tibok ng puso. Sa amin na lumaki sa pagitan ng analog at internet age, nagsisimula ito sa simpleng eksena. Magbukas ka ng Friendster profile at may tumutugtog na kanta sa background. Pinili iyon ng kaibigan mo o mismong track na nagsisilbing mood ng araw. Sa MySpace naman, mas maingat ang pagbuo ng sarili. Profile picture, Top 8 friends, at playlist na parang diary ng emosyon. Sa madilim na gig halls o sa sulok ng kwarto habang nakikinig ng 128kbps MP3s, malinaw na ang emo ay hindi lang genre. Isa itong estado ng isip, social signal, at araw araw na ritwal. Naka black ang damit, nakasulat ang lyrics sa notebook, at pilit inuunawa ang sarili habang unti unting tumatanda.
Sa international scene, ang MySpace age ay pinangungunahan ng mga bandang naghahalo ng melody at chaos. Saosin, Senses Fail, Silverstein, Eyes Set to Kill. Sila ang soundtrack ng sleepless nights at heartbreak na parang sabay sabay nararanasan sa iba ibang sulok ng mundo. Kapag tumama ang kanta sa tamang sandali, parang sumasabay ang emosyon sa lakas ng tunog. May pakiramdam na ang pagsigaw ng lyrics sa loob ng kwarto ay lehitimong paraan ng paghinga.
Sa Pilipinas, may sariling anyo ang eksena. Ang rakista culture ay humalo sa tunog ng Typecast, Chicosci, Urbandub, Saydie, at Valley of Chrome. Hindi lang simpleng tugtugan ang dating nila. Parang personal na sulat ang bawat riff at bawat linya ng kanta. Ang emo at post hardcore wave ay sumanib sa lokal na rock scene. Malakas ang enerhiya, diretso ang emosyon, at may rawness na parang ang bawat gig ay lihim na pagtitipon ng kabataan.
Hindi lang ito tungkol sa musika. Isa itong kolektibong identity. Nakikilala mo ang tribe mo sa band shirts at worn out na Converse. Sa playlists na pinapasa sa forums. Sa mga debate kung Silverstein o Thursday ang tunay na soundtrack ng high school mo. Ang MySpace profile ay nagsilbing diary, curator ng taste, at maliit na social experiment. Mahalaga ang bawat detalye. Gig posters sa dingding, burned CDs at mixtapes na ginawa para sa crush o kaibigan, playlists na paulit ulit pinaandar, blog entries sa Angelfire at Xanga, Sasuke haircut experiments, black eyeliner bago ang gig, midnight MSN chats tungkol sa banda o heartbreak, at concert tickets na hindi mo kayang itapon.
Para sa maraming Pinoy millennials, formative ang panahong ito. Hindi mo lang pinapakinggan ang musika. Bahagi ito ng paraan mo ng pamumuhay. Nandoon ang urgency ng pagiging bata, frustrated, at hopeful sa mundong tila masyadong mabilis gumalaw. Kahit instant na ang internet ngayon, may kakaibang charm noon sa paghihintay. Hinihintay ang bagong album release. Nadidiskubre ang banda sa CD ng kaibigan. Tinitingnan ang Top 8 ng mga kakilala. Paulit ulit na chine check ang band pages sa MySpace, PureVolume, o Last.fm.
May humor din kapag binalikan. Nakakatawa ang ilan sa mga desisyon namin noon. Sobrang seryosong usapan tungkol sa screamo at post hardcore. Ang maingat na pag curate ng blog page. Ang Sasuke haircut na halos pare pareho sa buong tropa. Pero totoo ang lahat ng iyon. Bahagi iyon ng paghubog sa amin. Hindi perpekto ang eksena. May mga banda na isang EP lang ang inilabas at nawala. May lyrics na minsan walang malinaw na kahulugan. Minsan sobra rin ang drama. Pero para sa amin, iyon ang totoong mundo.
Bawat banda ay may sariling soundtrack ng sleepless nights, gig posters, black eyeliner sessions, Sasuke haircut memories, burned CDs at mixtapes, obsessive lyric copying, Angelfire at Xanga blogs, midnight MSN chats, concert tickets, at playlists na paulit ulit pinaandar. Isang panahon ng nostalgia, identity, at paghahanap ng sariling tribe, parang snapshot ng MySpace at emo era na sabay sabay naming naranasan.
Kapag inaalala ngayon ang Friendster at MySpace era at ang rakista bands ng 2000s-2010s, hindi lang ito simpleng nostalgia. Paalala ito kung paano hinanap ng isang henerasyon ang sarili sa tunog ng gitara at ingay ng crowd. Natutunan namin na minsan ang pinakamalakas na boses ay hindi galing sa entablado kundi sa tahimik na kwarto kasama ang mga taong nakakaintindi.
It's not a phase. It's a lifestyle.
