#mabinaldo fic

[peanut0w0]

BRO I NEVER THOUGHT GOOGLE WOULD BE SO DETAILED. LMFAO THE DIGITAL FOOTPRINT— SEARCHING THE FIC ITSELF IT GAVE A LOT OF INFO.

They definitely even tracked my art account on Facebook 😭🙏

Imagine some director or producer actual saw the potential— AKJDKS I'M IN MY DELUSIONSHIP—

@ano-po

[crejapasta]

Wedding Night

Title: Wedding Night ft. Mabinaldo

Just a Mabinaldo Modern AU drabble. This somehow fits in my modern domestic AU. This is SFW despite its title.  NO NSFW COZ IT’S NOT SINDAY

@shuerrleshirley Ikaw may kasalanan nito for sending me the link. Charot. Peace! 

It was said that nothing else can beat the high one feels on the day of one’s wedding.

For Miong, it was just one of those absurd things that love-struck people often say just to justify the fact that weddings are important and that one’s marriage should be as grand as possible. Looking back, the Kawit representative realized how bitter he must’ve seemed considering that now…

Well, he’s been grinning like a maniac since he woke up this morning.

The spouses’ table was located on top of the platform facing the wedding guests, each minding their own business now that speeches from the best men from both side of the spouses (Andres for Pole, and Mariano for Miong) as well as from members of the family (and no, Miong absolutely did not shed a tear when his and Pole’s mothers congratulated them and welcomed the two of them in their respective families) were done. There was a brief pause in the program as it was time for the early dinner as scheduled.

Miong took the wine glass in front of him and sipped, wondering why everything feels oh so perfect at the moment.

Beside him, Pole, who was eating their wedding cake which Miong took the first slice of (and fed him with, earning the teasing cheers of their guests), paused and gave an amused look at the man who was smiling by himself. “Care to share what’s on your mind?” he asked.

His response was a wider grin which greatly emphasized his dimples, a sparkle in his eyes that was quite unlike Pole has seen before, and a very emotional, “I love you.”

“Don’t tell me you’ve already had too much to drink, Miong. Don’t get drunk on me now.” The lawyer’s eye roll was without malice, and his tone was full of humor.

“If I am drunk, it is because of your love, not because of this wine.”

Pole raised an eyebrow, a challenging smirk on his lips. “Really now?” He gestured to Miong to come closer, to which the latter obeyed, close enough to feel Pole’s hot breath on his ears. “Prove to me that you’re not too drunk on the wine tonight then.”

An involuntary shudder escaped Miong’s being as he heard the words, his head suddenly filled with unholy thoughts.

When he withdrew from Pole to sit straight, he could still see the wicked grin Pole is sending his way.

Miong decided that it was best to cross his legs.

“Allow me to carry you.”

“Just don’t drop me because I will never forgive you if you do.”

An arm behind Pole’s shoulders and another under the frail legs for support, Miong picked Pole up from his wheelchair, leaving it behind not far from the door of their suite, carrying his husband towards the large oval bed which would soon bear witness to their first lovemaking as a married couple.

He nearly threw Pole on the mattress in his eagerness.

Thankfully, Pole merely rolled his eyes at his husband’s lack of subtlety. Dragging himself by the elbows, he moved up from the center of the bed  to rest his head on the pillows, eyeing Miong who was already removing his barong and slacks carelessly throwing the expensive fabric away, the look on his face both feral and excited.

The man wasted no time in positioning himself on top of Pole with his knees on either side of the man’s hips, his mouth on Pole’s lips devouring the other like some deprived animal, while one of his hands moved under Pole’s own barong, feeling the stomach of the other through the fabric of his camisa de chino, moving under to Pole’s pants, ready to free the—

“What the fuck?!”

Miong paused his ministrations, moving his face away from that of Pole’s and continued to feel the bulging coldness that was supposed to be where the button and the zipper was.

He completely pulled away from Pole to see what the hell that was, and found himself nearly crying in frustration when he saw a goddamn fucking padlock on center of Pole’s hips.

“Pole, what–?”

For someone who whose eyes were glassy with lust and lips swollen with the intensity of Miong’s kisses, only Pole could answer with a calm, “I did warn you.” He then eyed a small box on top of the drawer beside the bed, a silver key sticking out of it.

Miong’s eyes followed Pole’s, and merely reached over with one hand to the side of the bed where the key was, his excitement returning anew, realizing that Pole too, wanted this to be special, so he had to spice things up. Miong promised himself that he would not disappoint Pole.

Pulling out the key from the box he noticed a thread wrapped around it and, when he pulled it farther from the box, a rattling sound could be heard. There was a momentary confusion until he finally pulled the entire thread from the box, and he dreaded what he saw.

More keys.

Miong’s jaw dropped in shock, giving Pole a pleading look. The other man merely shrugged his shoulders. “Solve the puzzle and I’m yours,” he said simply.

“There’s a fucking puzzle?!”

“Almost all of the keys are paired. Find one that isn’t like the other and you’d get—“

“Fuck that!”

Randomly choosing the key(s) to Pole’s (dick) padlock, Miong did his best to control his impatience. Barely had he gotten to a quarter of it (though he was must have used the same key more than once), before he threw the damned things away, uncaring where it landed.

Getting off the bed with teeth gritting he said, “I’ll be back,” before leaving the room, off to the bathroom.

When Miong returned with a set of pliers, Pole willed himself not to laugh. He failed. “Dios Mio, Miong. You can’t be serious.”

But too engrossed was Miong with his attempt to take the damned thing off because it was his wedding night goddamn it he wants to have sex with his husband and this contraption will not stop him from getting what he wants. So desperate that it actually went to the point that he started to bite the thick metal, although to no avail (obviously).

Pole for his part can’t stop snickering. “I told you to use the keys—“

“Oh I’ve got something even better.”

There was a certain expression on Miong’s face when he said that, his mouth a dangerous smirk, his eyes a hungry stare—a mad look of a desperate man.

Pole watched in amusement as Miong ran off somewhere once more, only for his amusement turn to confusion and surprise when his husband returned with a power-saw—

“I call bullshit on that one.”

Miong paused drinking his beer, giving the general beside him a glare. Seeing this, the Antonio explained, “There’s no way you could have found a saw in a goddamned five star hotel!”

Miong took a long sip of the beer before answering “But I did.” He placed the beer down on the table in front of them and took some peanuts. “If you don’t believe me then don’t. Ask Pole if you want proof.”

Opposite the two, Andoy scoffed. “I wouldn’t put it past Pole to use a padlock and a puzzle.” He took a mouthful of peanuts. “Though even if you did use a power-saw, it must be truly be a testament.”

“A testament of what?”

“Of how stupid you are with puzzles.”

Miong threw a peanut at the other man’s face, hitting the laughing man square on the mouth.

NOBODY SAW it coming. Yes they’re drinking buddies. Mariano isn’t here because he’s off somewhere. Did the padlock scene really happen? We may never know. What we do know is that this did happen, where this drabble was based on.

[crejapasta]

Spirit of the Coin pt. 3 of 4

Title: Sirit of the Coin pt. 3 of 4

Parte Uno Dos

Warning: Medyo gory na description kay Andres. Medyo lang. Other than that, same warnings apply. Super slight Mabini/upuan. Paalala na ito po’y crack!fic na AU ulit. Also more on kalokohan kaysa sa ships except Mabinaldo obvs haha.

UPDATE: Edited some parts. Slight lang walang natutulong sa non-existent plot. Haha.

Nanlaki ang mga mata ni Emilio nang unti-unting naging malinaw kung sino ang mga natawag ng mga bata.

Hindi lamang si Pole ang nandirito.

Pati na rin si Andres Bonifacio.

“Tangina buy one take one ata ‘to.”

“Pre may kaluluwa rin pala yung mga rattan na upuan?”

Pendejo

“Aguigago!” malakas at galit na galit na sigaw ng isa sa mga kaluluwa na walang iba kundi si Andres Bonifacio.

Kung apat kanina ay nagkumpulan kanina dahil nakakakita sila ng multo, ngayon naman ay nagkumpulan sila dahil para silang nakakakitang crossbreed ng multo at zombie. Tadtad ng marka tama ng saksak sa iba’t-ibang parte ng katawan. Mayroong isang mahaba mula sa balikat papunta sa tiya, marami sa gilid ng tig-isang braso, sa mga hita, at siyempre, sa tiyan at sa dibdib. Mukha na rin ngang matatanggaln ang isa sa mga braso niya. Buti na lang wala sa fez.

“Andoy, magtigil ka. May mga kabataan.”

Kung ano namang lakas ng sigaw ni Andres ay siya namang tahimik na pagsaway ni Apolinario Mabini. Hindi rin gaya ni Andres ay kahit papaano ay maayos-ayos ang dating nitong si Mabini. Naka-suit, clean-cut yung dating, mayroon pa ngang lampin sa kandungan. At gaya nga ng nasabi ni Jose kanina, siya’y naka-upo sa isang ratan na upuan na sobrang puti rin.

May kaluluwa rin pala ang mga upuan.

Tumingin si Andres kay Emilio at pagkatapos ay tumingin sa apat na kanina pa nakatago sa likuran nito.

Kaniya-kaniyang silang pabebe wave.

“Hi idol.” Bati ni Rusca na may kaunting kindat at labas dila pa. Ala Lola NiDora.

Panandaliang parang nawala si Andres sa sarili at kahit halatang nagulat ay napakaway rin ng dahan-dahan na may mukhang naguguluhan.

Nang nakita niyang distracted and Dakilang Supremo ay humarap si Aguinaldo kay Mabini. “Pole,” mahinang tawag nito.

Tiningnan siya ni Mabini, mula ulo hanggang paa, at bumalik sa ulo. Specifically doon sa buhok. Pagkatapos ay umiwas ng tingin palayo sa kaniya.

“Hashtag ignored.” Komento ni Jose.

Ignored din siya ni Emilio. “Pole,” ulit nito at nag-one step forward. Nang humarang si Andres ay biglang napa two steps backward.

“Ako ang kausapin mo, gago.” Sabi niya.

“Hindi ako pumapatol sa mga kagaya mo.”

Sarkastiko ang pagngisi ni Andres. “Talaga? Kaya mo ako pinapatay?”

“Oooooooh.” Sabi ni Rusca na muling nakakuha ng isang ensaymada. Habang nagbabangayan ang dalawang Presidente ay gumapang na parang baby ang tropa. Sayang kasi kung manonood sila sa drama ng dalawa tapos walang food and drinks.

Napatigil sa kinatatayuan si Emilio. “Wala kang pruweba.”

“Hindi ko na kailangan. Sino pa ba ang gagawa nito, ‘di ba Pole?” Sa parteng ito ay umakbay si Andres kay Apolinario na kanina pa umiiwas ng tingin kay Emilio.

Hinampas ng malakas ni Jose kay Rusca sa braso ng paulit-ulit. “Shet! Shet! Tangina! Hashtag paselos moves amputa!”

Hinila ni Rusca ang braso paalis sa malalakas sa palo ni Jose. “Tangina wagas kung makahampas a!”

Ngunit dahan-dahang inalis ni Apolinario ang kamay ni Andres na matatanggal na. “Kayong dalawa ang siyang nag-uusap, huwag niyo akong dinamay.” sabi niya at naglakad papunta sa apat na binata at umupo sa isa sa mga sofa. “Mas malambot nga ito kaysa sa naisip ko kanina.”

Teka, ano?!

Waring nakakita ng isang milagro, sumunod ang ulo nina Andres at Emilio sa direksiyon ni Pole habang nakanganga ang mga bibig. Ganoon din ang naging reaksiyon ng mga binata. Si Goyong nga natapon na lang sa damit ang dapat na iinumin na beer.

“Naglalakad si POLE?!” gulat na sabi ng dalawang kaluluwa.

Masama ang tingin sa kanila ni Apolinario na napataas ng kilay at nakasimangot. “Huwag niyo sabihing hindi niyo man lang naisip na dahil tayo’y kaluluwa na, lahat ng karamdaman natin noong tayo’y nabubuhay pa’y mawawala na rin.”

“Ngunit bakit mo pa isinama ang iyong upuan?” nagtatakang tanong ni Andres.

“Dahil ito’y maaasahan. Hindi gaya ng iba diyan.”

“Ooooooooooooooooooh.” Sabay-sabay na sabi ng apat na liban na lang kay Joven ay napatayo at napatakip ng bibig.

“Tangina burn!” sabi ni Goyong na may pasuntok-suntok pa sa ere.

Hindi nagkomento si Aguinaldo. Si Andres naman ay napatawa ng kaunti. “Putang ina nga talaga.” Sabi nito.

Hindi man nainis sa reaksiyon ng mga binata, siya namang pagkainis niya sa reaksiyon ng Dakilang Supremo. O baka talaga lang na naiinis siya kay Andres kaya’t hindi niya napigilang masabi ang, “Puñeta, kanina ka pa. Hinahamon kita sa isang suntukan.”

“Gago, ‘di kita aatrasan! Matagal ko na itong hinihintay!”

Kaniya-kaniyang fighting stance ang dalawang kaluluwa.

Lumapit ng kaunti si Goyong kay Emilio at pumuwesto sa likod nito. “Hawakan mo nga sa tainga, hawakan mo nga.” Udyok nito.

Kay Andres naman ang punta ni Rusca. “Tangina unahan mo na yang matandang flat tops na ‘yan.”

Muli, napatayo si Mabini. “Magsitigil kayo, para kayong mga bata.” Saway niya.

Siya namang pagsunod ni Joven. “Oo nga. Guys, hindi kayo nakakatulong.” Sabi nito sa dalawang kabarkadang kaniya-kaniyang udyok sa dalawang bayani.

“Atapang atao hindi atakbo!” sigaw ni Rusca.

“Tangina hawakan mo sa ilong!” ang kasing-lakas na pag-udyok ni Goyong.

Lumapit si Mabini upang panggitnaan sana ang dalawang nag-aaway nang biglang inunahan ni Andres si Emilio ng suntok sa mukha—

Na siya namang tumagos lamang dito.

“Tangina!”

Mabilis na hinila papaalis ni Andres ang kamay sa gulat na pagmumukha ni Emilio at pinahid sa damit na waring nandidiri. Nagkatitigan sa gulat ang dalawang magkatunggali pati na rin ang dakilang mga panggulo sa kanilang mga likuran.

“Puta ang corny naman nito.” ani ni Rusca na kumagat na lang ng ensaymada.

Napasimangot rin si Goyong “Oo nga pre, kala ko may action na.”

“Tangina iba atang action ang hanap mo e,” pabirong sabi ni Rusca

Na siyang pabulong na sinagot ni Goyong. “Basta ikaw ka-action e,”

“Ano sabi mo brad?”

“Wala!”

Waring gurong nagagagalit sa katangahan ng estudyante ang tingin sa kanila ni Mabini. “Sila’y mga kaluluwa na. Ano pang inyong inaasahan?” sabi nito na muling umupo sa kaniyang ratan na trono.

“E naki-inom nga ho ng beer yang si Emilio kanina.” sabi ni Jose na hindi pa rin maka-get over na naki-inom si Emilio ‘di naman siya kasi nagbayad.

“Bale ang ibig sabihin ho nito ay hindi ho pwede magkahawakan or di kaya’y magkasakitan ang mga yumao?” tanong ni Joven.

Napa-iling ng ulo si Mabini. “Hindi rin ako sigurado sa paghahawakan, hijo.” Sabi niya. “Pero sigurado akong may mga nananakit.”

Halatang nag-flinch si Emilio na tinawanan ni Andres. “Tangina!”

“Tarantado kanina ka pa.” Muling nagbalik ang galit ni Emilio. “Hindi man kita masusuntok pero–

“Pero ano magtatawag ka ng iba upang suntukin ako?”

“Hindi ba kayo talagang matigil dalawa?” Muling saway ni Apolinario sa dalawa, na napakahalatang naiinis na. Tiningnan nito si Joven na waring nanghihingi ng tulong pigilan hindi lamang ang dalawang kaluluwa, kundi maging na rin ang dalawang panggulo sa likuran nila.

“Tangina mo gago hindi aatras si Andres!”

“Pakyu ka gago!”

Ngunit hindi na kailangan pang gumalaw ni Joven dahil biglang tumalon si Jose sa gitna. “Katahimikan! Katihimikan!” sigaw niya.

Bahagyang nag-relax ang dalawang magkatunggali at napabuntong hininga si Mabini sa relief.

Pero bigla siyang nagpatugtog mula sa smartphone ng unang mga berso ng ‘Hari ng Tondo’ ni Gloc 9. “Sa aking kaliwa ang nag-iisang Dakilang Supremo! Si Andres Bonifacio!”

“Tangina yun yun e!” Sigaw ni Rusca.

Bumulong si Andres kay Rusca. “Anong ginagawa ng kaibigan mo?”

“Fliptop po!” tuwang-tuwang sagot ng binata. “Ibig sabihin kung mag-aaway po kayo hindi niyo na kailangan magsapakan. Trashtalk este, magsabihan kayo ng mga kinaiinisan niyo sa isa’t-isa pero kailangan parang tula at mas masakit mas maganda!”

Tumango si Andres. Nakita niyang bumulong rin si Aguinaldo kay Goyong, kaya’t malamang ito rin ang ginawa ng kalaban.

“At sa aking gawing kanan, ang Flat Tops ng Kawit si Emilio Aguinaldo!” Pinatugtog niya ang koro ng Lord Patawad ni Bassilyo, sakto sa parteng ‘Loooooord Patawad! Pagka’t ako’y makasalanan. Makasalanang nilalalang!’

Masama ang tingin ni Emilio sa binata ngunit nginitiang pang-asar lamang siya nito.

Samantala, si Mabini naman ay napa-facepalm at napasandal sa kinauupuan. “Dios Mio,” sabi niya. “Hindi ko akalaing ito ang aking madadatnan sa aking pagbalik sa mundong ito.”

“Pasensiya na ho,” pang-ilang beses na ni Joveng manghingi ng tawag ngayong gabi ay hindi siya nakakasigurado. Inabutan niya ng basong may lamang tubig at pagmumukha ni Doraemon ang  kaluluwa. “Alam ko hong walang magagawa ito pero sana’y makatulong sa pagtanggal ng… uh… stress?”

Ngumiti ng kaunti si Mabini at kinuha ang inalok na baso. “Huwag kang mag-alala, hijo. Nakakaintindi ako ng Ingles.” Inilapit niya ito sa kaniyang mga labi at ininom. Oo nga’t walang magagawa ang tubig pagka’t hindi na niya kailangan ng pagkain, ngunit ang pamilyar na pagdaloy sa kaniyang mga labi at lalamunan ay natulong magpakalma sa kaniya. “Salamat.”

Tumango si Joven. “Mukhang hindi na ho natin sila mapipigilan.” Sabi niya at umupo ng cross-legged sa tabi ng upuan ni Mabini.

Sa pagkarinig nito ay napalingon sina Rusca at Jose at sabay sabi ng, “Kami ang pabebe boys at walang makakapigil sa amin! At wala kayong pakialam kung–”

“Puñeta!” Sigaw ni Goyong. “Pabebe o Fliptop! Mamili kayo!”

At bumalik sa kaninag position ang dalawa.

NR sa kanila sina Joven at Mabini. “Sa ngayo’y ang magagawa na lang natin ay hintaying mapagod ang isa sa kanila, o hindi kaya’y isa sa mga makulit mong kaibigan.” ani ni Mabini, at muli siyang uminom. “Patawad sa asal ng aking mga… kasamahan.”

“Ayos lang ho, mas maloko nga ho yung akin. Sa totoo lang po, kami po yung dapat manghingi ng tawad. Kami po yung nanggulo sa inyo ngayong undas.”

Ngumiti si Mabini, isang malungkot na ngiti. “Hayaan mo na hijo, sigurado ako’y mayroong dahilan kung bakit kami ay nandirito.”

Samantala (uli) sa mga nagfi-fliptopan ay masyadong nage-enjoy si Andres. “Gago, tuwang-tuwa ka sa iyong sarili? Nakakagulat na pagtingin sa salamin ang salamin mo’y di sa iyo nandidiri! Paano ba naman kasi iyang buhok mo! Mukha na ngang walis ka-amoy pa ng aking ihi!”

Pansamantalang natigil si Rusca sa kaniyang pang-asar na ‘Mean Look’ naka-direkta kay Goyong at tiningnan si Jose. “Teka lang, palagay mo kaya alam ni Andres ang lasa ng—“

“Tangina ka talaga Rusca pag tinuloy mo ‘yan.”

Sa kampo naman ni Emilio, halatang hindi siya magpapatalo. “ Dakilang Supremo? Iyan ang tawag sa’yo? Hindi kaya’y mas bagay na tawagin Dakilang Bobo! Wala kang karapatan na ako’y angas-angasan dahil ‘di gaya mo’y ako’y may pinag-aralan!”

“Talaga, sige nga? Paaralan ang iyong basehan? Aba’y mukhang nakakalimutan mo’y ika’y di mismo nakatapos ng kolehiyo sa Letran! Oo nga’y ako di nakapagtapos, pero di kagaya mo’y ako’y hindi nambabastos at nanggagamit ng iba para lang makuha ang nais kahit na ang kapalit ay hindi kanais-nais!”

“Gaya ng sinabi ko kanina nasaan ang iyong pruweba? Pero gaya ng utak mo na wala ay wala ka sa aking maipresenta! Iwan mo ang politika sa aming marurunong, at sumama ka sa kaibigan mong dukha na kumain ng tutong.”

“Tangina heto na! Talaga’y tama ako! Pati si pareng Tonio na kagaya nga nina Buencamino! Talagang wala kang pakialam sa iyong mga kababayan kaya’t hindi ako nagulat na si Mabini’y ika’y iniwan!”

“Ooooooooooooohhhhh!” nagkatitingan si Jose at Rusca, waring pareho ang iniisip.

“Tangina low blow pre! Very low! Below the belt blow!” komento ni Goyong sa likuran ni Emilio na napatigil.

Kung kanina’y sunod-sunod ang paglabas ng mararahas na salita kay Andres, ngayo’y wala na siyang masabi. Lahat dahil lamang sa mga huling sinabi ng kalaban.

Nakangisi ito. Alam niyang siya’y nanalo.

Kung pwede lang ay talagang kanina niya pang tinanggal ang maangas na pangmumukha nito.

“Aba’t bakit nadamay ang pangalan ko diyan?” iritableng pagkakasabi ni Pole na sa wakas ay lumapit kasama ng ratan na upuan nito.

“Tangina naging hovercraft yung upuan?!” di makapaniwalang sabi ni Rusca.

“Gusto ko rin niyan!” sigaw ni Goyong.

“Puta nakita ko na yata lahat ngayon gabing ‘to.” Napailing si Jose. “Tangina kahit makita ko si Jose Rizal ngayon di ako magugulat.”

Tumigil sa pagtitig si Andres sa hover-chairTM ni Mabini at nag-perk up ng pagkasabi ng pangalan ng iniidolo. “Pepe?”

“Hoy! Isa-isa lang tangina ang dami niyo na sa bahay.” Lumayo sa grupo at lumapit sa cofee table upang makalaklak muli ng beer si Jose. “Tangina bahala na nga kayo diyan magfo-forever kami ng Empe dito.”

“Walang forever!” Banat ni Goyong pero sinamahan ang kaibigan sa pag-inom.

Sina Andres, Joven at Rusca naman ay nanatiling nanonood sa pagsisimula ng drama ng dalawa. Silang tatlo’y nakaupo sa sofa, kumakain ng mani, liban kay Andres na oo, kahit na galit na galit kay Emilio at panandaliang napawi ito dahil sa pagkapanalo niya sa kaniyang fliptop. Mamaya mag-iisip siya ng paraan para inisin uli si Emilio.

Si Emilio naman, kahit anong pag-uusap ang ginagawa ng kaniyang nasa paligid, nakatuon lamang ang kaniyang atensyon kay Apolinario. “Pole,” muli niyang sabi.

Sa pagkakataong ito ay tiningnan na siya ni Apolinario. “Señor Presidente, ano hong maipaglilingkod ko sa inyo?” sabi niya na walang emosyon.

“Tanginga Presidente-zoned.” Komento ni Rusca.

Nag-scoff si Goyong at bumulong sa sarili. “Mas mabuti kaysa sa O-zoned.”

Kahit medyo malayo na, ang sabi ni Rusca ay, “Oh? May sinasabi ka?”

“Tangina wala! Nag-iimagine amputa.”

Kumibit-balikat si Rusca at gustong ihampas ni Goyong ang sariling pagmumukha sa sahig.

Lumuhod si Emilio sa harapan ni Apolinario.

“Yun oh! May paawa effect pa o!” pang-aasar ni Rusca.

“Silencio!” saway ni Andres. “Gusto kong makita ang pagdurusa niya sa kamay ni Pole.”

Ngunit mukhang walang naririnig ang dalawa.

“Pole, napakarami kong gustong sabihin sa’yo.”

“Simulan mo na, sayang ang oras ko.”

“Pole naman,”

“Tik tak tik tak.”

“Oh heto, Timezoned naman amputa!” sabi ni Jose na pumunta na rin ng sofa, nakikisiksik para mas maganda yung view. Sumunod sa kaniya si Goyong na pinilit talaga ang sarili sa gitna nina Andres at Rusca.

Sumimangot si Emilio. “Kung iyan ang nais mo, o sige, heto na.” Siya’y bumuntong hininga. “Mahal kita.”

“Tangina ang bilis mo!”

“Breezy moves pre, wag ganiyan!”

“Mas magaling pa si Pepe sa’yo!”

“Tangina kanina ka pa Pepe ng Pepe diyan.”

Tiningnan lang ni Mabini si Emilio. “Aba’y magaling.”

Kumunot ang noo ni Emilio. “Magaling?”

“Oo, magaling na nalaman kong marunong ka pala magmahal.”

“Hashtag hugot si Koya.” Ani ni Rusca sabay kagat sa ensaymada.

Parang isang balang dumaan sa kaniyang puso ang sinabi ni Mabini. “Pole, anong…?”

“Aba’y may lakas ka pa ng loob magmaang-maangan diyan?” mariin ang pagkapit ni Pole sa hawakan ng silya de lipadTM. “Sino ang pilit mong niloloko, Miong? Ako o ang sarili mo?”

“Pole ang pag-ibig ko sayo’y totoo—“

“Ni walang halong biro~” kanta ni Jose na siyang finull force batok ni Goyon kahit na nasa dulo pa ito ng sofa.

“—at alam mo naman ang dahilan kung bakit ko ginawa ang kailangan kong ginawa!”

“Ang iwan ako at—“

“Iwan?!” Biglang tumayo si Emilio. “Pole, sino sa atin ang nang-iwan? Sino sa atin ang nagpipilit na magbitiw sa tabi ko? Sino sa atin ang pilit na lumayo?”

“Oo ako ang unang pisikal na lumayo!” hinampas ni Mabini ang armrest. “Ngunit huwag mong isisi lahat sa akin dahil ikaw ang mas naunang dumistansiya.”

“Teka wait lang, akala ko ba walang nangyari sa kanila?” Sabi ni Goyong. “Tangina naman nitong Flat Tops na ‘to sinungaling.”

Tiningnan ni Andres ng masama ang katabi. “Paulit-ulit ko ba kailangang sabihing silencio? Manood na lang tayo.”

Muling lumuhod sa iisang paa si Emilio sa harapan ni Mabini. “Ginawa ko ‘yun upang protektahan ka!” mukha na siyang iiyak. “Hindi ko nais na may masamang mangyari sa ‘yo. Kung alam ko lamang na ikaw pa rin ay mahuhuli ng mga Amerikano at mag-isang mamamatay ay sana’y… sana’y…”

Sabi ni Jose ay akala niya ay nakita niya na ang lahat, pero nagulaat pa rin siyang makakita ng luha mula sa mukha ng isang kaluluwa ng matagal nang namayapa na.

(Sorry kung bitin. At mas maikli rin, patawad. Pero last part na yung next mga kapatid. Oo nandoon na si Rizal. Tapos may double battle na mangyayari hahaha. Charot. Joke lang wala. Ewan. Secret, walang clue!)

[crejapasta]

Spirit of the Coin pt. 2 of 4

Title: Spirit of the coin ft. Mabinaldo, Bonizal and Gresca.

  Part 1

Medyo naging  Grusca-centric ang part na’to haha. Whelp. Same warnings apply. Usapang lasing at kalokohan. Nadagdagan ng usapang hashtag hugot. Also, wag kalilimutan na ito po’y  isang crack!fic utang na loob. Haha.

“Patunayan mo!” dagdag ni Goyong na napatayo na rin. “Kung ikaw nga si Aguinaldo, sabihan mo kami ng isang bagay na hindi alam ng kahit sino.”Inirolyo ni Emilio-kuno ang kaniyang mga mata. “Hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko sa inyo.” Sabi nito na sumandal na sa upuan at napapatong ng ulo sa palad ng kaniyang kamay na nakapatong sa armrest. “Ang kailangan ko lang gawin ayon sa batas ng kabilang mundo ay lumabas kapag tinawag at hintayin at umasang pabalikin ninyo ng maayos. Hindi niyo nga ako natawag ng maayos, ang pagbalik pa kaya?” Muli, siya’y nagbuntong hininga. “Ano nanaman ba itong napasukan ko.”

Hinayaan ng apat na mag-emote sa kinauupuang monobloc si Emilio-kuno at muling nagkumpulan.

“Mga pre, sigurado ba talagang si Emilio Aguinaldo yan?” bulong ni Jose, sumisilip ng kaunti sa multong kinakausap ang sarili.

“Mukhang kamukha naman niya.” Sagot ni Joven.

Nag-scoff si Rusca. “Porke’t kamukha siya na agad? Baka double-ganger.”

“Bobo, doppelganger ‘dun.” Saway ni Goyong. Gaya ni Jose, sumisilip-silip din ito kay Emilio-kuno. “Pero paano naman tayo makakasigurado kung ayaw rin naman magkuwento ng Flat Tops ‘to.”

Walang nagsalita sa kanila, pinanood lamang nila kung paano minamasahe ng multo ang kaniyang noo. Mukhang hindi lang siya stressed. Stressed na stressed.

Hindi siya masisisi ni Joven dahil napapaisip rin siya kung ano ang magiging reaksiyon ng kahit sino kung bigla ka na lang napatawag mula sa kung saang lugar ng mga taong hindi ka kilala. Naawa tuloy siya.

“Manong,” magalang at medyo mahinhing pagtawag ni Joven. Napatingin ang mga kabarkada (“Bruh WTF?”) at ang kaluluwa sa kaniya. “Huwag na po kayong magalit, hindi ho namin sinasadya na guluhin kayo.”

Bahagyang ngumiti si EMULTO Aguinaldo. “Mabait ka, hijo, gusto kita.”

Mabilis na pumrotesta si Jose. “Psst Oy! Wag kang dumamoves diyan patay ka na!”

Dumagdag pa si Goyong. “Tangina, di lang patay. Patay na patay.”

“Putang ina iba yung dating ng pagkasabi mo Goyong, ang puta.” Sabi ni Rusca habang siniko si Goyong ng malakas.

“Ay puta oo nga, shet.”

Hindi pinansin ng multo ang tatlo. “Ngunit gaya ng sabi ko kanina, natawag niyo na ako at ang hinihintay ko na lang ngayon ay ang pagbalik ninyong tatlo sa akin sa Kabilang Mundo.”

Tumango si Goyong at inistroke ang baba na feeling may mahabang bigote. “Ah, so kapag wala kaming gagawin, nganga ka lang diyan?”  

“… Hindi ko alam kung ano ang ibig sabihing ng nganga pero sa palagay ko’y ang ibig sabihin noon at tutunganga na lang ako.”

Pumalakpak si Rusca “Nahuli mo! Bigyan ng jacket!”

“Uy may tagabantay na kami ng bahay!” tuwang-tuwa na sabi ni Jose. “Ayos! At least di ka na namin pakakainin  at papaliguin kaysa sa bumili kami ng aso.”

“Puñetang mga batang ito.” Muling nag-face palm si Emultong Aguinaldo. “Ano bang nagawa ko noong ako’y nabubuhay pa ako upang mangyari ito sa akin? Ito na nga ba ang karma?”

Muli, naawa si Joven sa multo. Pero dahil sa pagsabi nito noong mga ginawa niya noong nabubuhay pa siya ay bigla siyang may naisip. “Manong,” sabi niya. “Maaari ho bang malaman kung ano po ang inyong mga ginagawa noong kayo po’y nabubuhay pa?”

“Kailangan talaga deep yung pagta-Tagalog, ‘Ven?” komento ni Jose.

Kumunot bahagya ang noo ni Emilio-kuno. “Paano ko maiku-kuwento ang aking buhay kung kayo mismo ay hindi naniniwala na ako ang pinaka-unang Presidente ng Pilipinas?”

Mabilis na nagreact si Rusca. “Ay puta si Emilio Aguinaldo nga ‘to.” Tinuro niya si Emilio-kuno. “Masiyado kang feeler. Tangina may mas nauna pa sa’yo!”

Bahagyang nanigas ang kaluluwa, mukhang nagulat. “May nauna pa?” sabi nito. “Sino?”

“Si UNAndres Bonifacio!”

Kinuha ni Jose ang natitirang medyas sa paa at ipinaamoy kay Rusca. “Puta ka Rusca lumayas ka sa bahay ko!”

Hiniyaan lang nina Goyong at Joven ang dalawa. “Pero seryoso iyon a,” sabi ni Goyong na tumingin kay Emilio-kuno. “Maraming nagpe-petition na gawin siyang unang Presidente ng Pilipinas. Kung ikaw nga si Emilio e di malamang alam mo kung bakit.”

Dahan-dahang pagtango ang ginawa ng kaluluwa. “Ang Supremo ng Katipunan,” sabi nito.

“Bigyan ulit ng jacket!” sabi ni Rusca na lumaklak na kakatapos lang lumaklak ng beer isang shot ng Emperador dahil sa baho ng medyas ni Jose. “Ay ‘wag sampung piso na lang.”

“Bakit sampung piso?” tanong ni Joven na bumalik na sa pagnguya ng mani.

“E kasi nandoon si Andres e. May bonus pang Mabini.”

“Mabini?” Biglang napatayo si Emilio sa pagkasabi ni Goyong ng Mabini na ikinagulat at ipinagtaka ng mga binata. Nang mapansin niya ang tingin sa kaniya ng apat ay muli siyang umupo, kunwari walang nangyari (“’Ven, pwede bang mag-blush ang multo?” “Bakit ako ang lagi mong tinatanong, Jose? Hindi ko alam!”). Nagkunwari itong umubo at hindi tumingin sa mga binata nang nagsalita. “Ang Mabini bang sinasabi ninyo ay si Apolinario Mabini?”

“Opo,” sagot ni Joven. “Kung hindi po ako nagkakamali siya po ay iyong…”

Nag-tense ang katawan ni Emilio at nanlaki ang mga mata ng bahagya habang hinihintay ang sunod na sasabihin ni Joven. “Ang aking…?”

“Nobyo! Aiyeeee~” pabirong pang-aasar ni Rusca, na muling gumawa ng hugis puso sa kaniyang mga kamay.

Ngunit hindi ito naging biro para kay Aguinaldo. Sa katunayan nga’y mukhang mas namutla at natakot pa ito. “Ano’ng sabi mo?”

Siniko ni Goyong ang kaibigan upang matigil. “Gago, alam mo namang bawal yung mga ganoon dati.”

“May mga ganun nga sa Greece dati diba?”

“Tangina kalian pa ba naging Greece ang Pilipinas?”

“Ang ibig sabihin po ni Rusca ay Punong Ministro ninyo noong kayo’y Presidente.” Mabilis na singit ni Joven nang nakita niyang hindi na nagiging komportable ang matandang kaluluwa.

Bahagyang nawala ang nawala ang tensyon sa asta at sa pagmumukha ni Emilio. “Mabuti naman kung ganoon.” Sabi nito.

Bahagyang lumapit si Rusca sa kaluluwa at ngumiti. Isang pang-asar na ngiti na hindi tinatago ang kalokohan. “Bakit parang bigla kang kinabahan?” Pumuwesto siya sa sahig, nakaharap ang dibdib sa mga tiles at nakapatong sa pisngi sa dalawang palad. “Baka naman may nangyari sa inyong dalawa.”

“Walang nangyari sa aming dalawa.”  Madiing sabi ni Emilio, na tingnan ng masama ang mapang-asar na binata.

“Wala nga ba?” dagdag ni Jose.

“Puñeta, wala nga.”

Biglang nag-snap ng mga daliri si Goyong at nanlaki ang kaniyang mga mata sa gulat at napasabi ng, “Hoooooooooly sheeeeet! E gusto mo magkaroon ng mangyayari sa inyo ‘di ba? Kaso wala! Walang nangyari!” Ini-straight nito ang natitira niyang San Mig.  “Ganiyan naman sa pag-ibig diba? Ibibigay mo ang lahat—ang pera at panahon mo sa kaniya! Gagawin mo rin ang lahat para lang mapahulog ang loob niya gaya ng pagkahulog ng loob mo sa kaniya kaya! Pero anong makukuha mo kapalit? Ang sakit sa puso dahil napakamanhid niya at sakit sa tiyan dahil hindi mo masabayan ang trip niyang kainan ang lahat ng kainan sa Tomas Morato at MoA!”

Sa huling parte ng kaniyang hashtag hugot na speech ay hiningal si Goyong at ang apat na taong (yung isa, dating tao) nakatingin sa kaniya ay may kaniya-kaniyang ekspresyon. Ang mga mukha nina Joven at Jose ay ang mukha ng mga taong naaawa sa pinagdaanan pagka’t alam niya kung sinong tinutukoy ni Goyong; si Aguinaldo rin ay naaawa dahil alam na alam niya ang pinaguhugutan ng binata; si Rusca naman…

“Tangina pre sino nanaman bang chicks na ‘yan? Bakit di mo man lang kinuwento sa’kin? Sana naman natulungan kita dumamoves.”

Napahandusay si Goyong sa sahig, ibinaon ang mukha sa napakalamig na tiles at humagulgol. Maririnig sa kaniya ang “Manhid”, “Rusca” at “MANHIDUARDO Rusca”.

Kumibit-balikat lang ang lalaking tinutukoy at kumagat ng ensaymada. “’Ge pre, kausapin mo na lang ko ‘pag tapos ka ng umiyak diyan.”

Mas lumakas ang paghagulgol ni Goyong.

Samantala, sa isang dako ng sala ay napailing ang kaluluwa ng dating Presidente. “Oo na, nabisto niyo na ako.” Dahan-dahan itong tumayo at naglakad papunta sa mga alak (“’Wag kang iinom ‘di ka naki-ambag diyan!” Saway ni Jose) at nagbuhos ng Emperador sa isang basong may pagmumukha ni Elsa. “Hindi ko masasabing parehas tayo ng sitwasyon, bata, dahil hindi gaya mo, hindi manhid si Pole.” Inilapit nito ang baso sa bibig. “Puñeta wala naman itong epekto.”

“E kasi multo na nga kayo ‘di ba? Bakit pa kayo iinom?” Gusto ring umiyak ni Jose. “Sayang yung Empe…”

“Kahit na. Dapat may tama ito ng kahit kaunti man lang.”

“Tama?!” Mula sa pagkahandusay ay mabilisang napa sit-up si Goyong. “Bakit ganoon ang pag-ibig? Isang tao lang ang tinatamaan? Hindi ba puwedeng kayong dalawa ang sabay na matamaan ni Kupido?”

Sa tabi niya, napakurap si Rusca. “May pinapatamaan ka ba?”

“Obvious ba?” sarkastikong sagot ni Goyong.

Kumibit-balikat si Rusca. “Malay,” sabi nito at pagkatapos ay uminom ng San Mig. “Basta ‘pag tapos ka na magmukmok kwento mo sa’kin kung sino yang chicks na nagpaiyak sa’yo.”

Bumalik sa pagyakap ng sahig si Goyong.

“Ganiyan ba talaga malasing ang inyong kaibigan?” tanong ni Aguinaldo na tinuloy pa rin ang pag-inom kahit wa-epek ang alak.

“Pagpasiyensiyahan niyo po.” Sabi ni Joven. “Medyo bigo lang din po sa pag-ibig gaya niyo.”

“Hindi ako bigo sa pag-ibig.” Giit ng multo, nakasimangot.

“E kala ko nabasted—este, walang nangyari sa inyo ni Mabini?” bumalik ang pang-asar na mukha ni Rusca. “Baka meron ‘di mo lang alam.”

“Pendejo, kung mayroon lang ay siguradong walang-wala na ito ng pagbibitiw niya sa tabi ko.” malungkot na sabi ni Aguinaldo na muling bumalik sa upuan.

“Mahal mo talaga ‘no? Tangina ilang taon na ang nakalipas ng nangyari yon.” Sabi ni Rusca na naglabas ng smartphone at nag-browse. “Teka kailan siya namatay…”

“Ika labingtatlo ng Mayo taong isang libo siyam na daan at tatlo”

“Hanep, memorize. Tapos ikaw—Tangina sobrang tanda mo na!”

“Bakit, ilang taon na siya?” tanong ni Jose.

“Punyeta ninety-four!” iniscroll down ni Rusca ang Wiki article na binabasa. “Gago pano ka bigo sa pag-ibig tangina may asawa’t anak ka na! Dalawa pa!”

Napa-gasp si Jose ng intense at napatakip ng bibig. “ODK parang My Husband’s Lover ang peg.”

Biglang tumayo si Goyong na ikinagulat ni Rusca sa tabi kaya’t muntik na mahulog ang smartphone na madaling ibinalik sa bulsa pero inirapan si Goyong habang ginagawa ito. “Anong pake ninyo?! Umiibig ‘yung tao tangina may choice ba tayo kung sino ang mamahalin natin? ‘Di ba ganoon naman talaga? Tangina ‘di naman natin kayang diktahan ang puso natin kung sino ang dapat at hindi dapat mahalin!”

“Tangina hugot ka nanaman e.” Hinila ni Rusca ang t-shirt ni Goyong at napa-upo ito sa tabi ng binata. “Kanina ka pa a gusto mo bang saksakan ko ng ensaymada yang bunganga mo?”

“Basta galing sa’yo, bakit hindi?”

“Sabi mo e.” At sinaksak nga ni Rusca ang ensaymadang kakakagat niya sa bibig ni Rusca. Doon pa talaga sa parte na kinagatan niya. Para intense.

“Akala ko ba’y manhid ang isang ito?” tanong ni Emilio kay Joven.

“Ganiyan lang po silang dalawa.” Sagot ng binata habang inaayos ang salamin. “Pero mabalik ho tayo sa inyo, manong. Base po sa pagkakasabi niyo parang hinahanap niyo si Apolinario Mabini. Hindi po ba kayo nagkita sa Kabilang Mundo?”

Ang mga mata ng matanda ay naging mas malungkot, at mas lalong tumanda siya’ng tingnan. Napapikit ito at dahan-dahang bumuntong hininga. “Kay gandang bagay kung mangyayari iyon.” Sabi nito ng tahimik, mas malakas ng kaunti sa bulong. “Napakaraming bagay ang nais kong sabihin sa kaniya. Sa kakahintay ko ng tamang panahon ay nagulat na lamang ako dahil isang araw ay naging huli na ang lahat. Hindi ko na man lang sabi sa kaniya kung gaano siya kahalaga sa akin.” Mukha na itong iiyak. “Pole…”

“Tangina problema ba yan.” Sabi ni Rusca na nakangisi.

Mula sa pagkalungkot ay naging pagtataka ang mukha ni Emilio. “Anong ibig mong sabihin?”

“Puta ikaw nga natawag namin sa limang piso si Mabini pa kaya!” Lumingon-lingon si Rusca kina Joven, Goyong, at Jose. “Mga brad, sinong may sampung piso?”

Kinapa ni Jose ang bulsa sa shorts. “Dalawang lima meron ako.”

“Tangina, ginagago mo ba ako. Magiging dalawa ang Aguinaldo dito sa bahay mo. Pag-aagawan nila yung Apolinario na matatawag natin.”

“Ay oo puta. Kalaban ang sarili.”

“Pero pre threesome.” Sabi ni Goyong na dinadahandahan ang pagkain ng ensaymada ni Rusca his labs.

“Pag nakipag-sex ka ba sa sarili masturbation pa rin ba tawag doon?”

“Pendejo! Anong pinagsasabi niyong mga bata kayo?!” Muling napamasahe ng ulo si Emilio Aguinaldo. “Kahit hindi ko na dapat ito nararamdaman ay pakiramdam ko’y sumasakit ang ulo ko sa inyo.”

Muli, si Joven ang dakilang mediator. “Pagbigyan niyo na ho.” Sabi niya na humahalungkat sa coin purse. “Ganiyan lang po talaga sila—ay meron akong sampung pisong buo!”

“Ayos!” Kinuha ni Rusca ang baryang iniabot ni Joven at muling nagkumpulan ang apat sa illustration board at inipwesto ang mga sarili kagaya ng kaninang ritual, pati na rin ng candlelight app na nakabukas pa rin. Ang limang pisong pinanggalingan naman ay hinayaan nila sa gilid ng illustration board, sa parteng walang nakasulat.

Sumunod ang kaluluwa ni Emilio Aguinaldo sa kanila pero nanatili itong nakatayo, nakataas ang isang kilay habang pinapanood ang apat sa kanilang gagawin.

Pagkatapos patungin ang kani-kanilang mga daliri sa barya ay nagsalita si Joven. “Teka, gagawin talaga natin kung ano yung nangyari kanina?” Lumingon siya kay Emilio. “Manong, ano po yung nagawa namin kanina na naging dahilan ng pagdating niyo sa aming mundo?”

“… hindi ko alam.” Pag-amin ni Emilio. “Hindi ko gamay ang batas ng mga Kabilang Mundo at ng Mundong ito. Ang alam ko lamang ay ako ay inyong tinawag upang magtanong. Ngunit ng pagdating ko dito ay hindi klaro kung ano ang nais niyong malaman kaya’t nagdesisyon akong magpakita.”

Nagtinginan ang apat sa isa’t-isa.  

“Okay, sinong gustong inisin si Mabini?” sabi ni Rusca. “Jose, gawa ka nga ng korni na joke.”

“Gago bakit ako. Akala ko ba si Goyong yung korni.”

Kinain ni Goyong ang huling parte ng kinakaing ensaymada at nagsabing, “E pano pag tanungin natin siya ng lovelife niya.”

Nagsalita si Joven. “Pero paano magkakaroon ng lovelife ang taong matagal na patay na?”

“…”

“…”

“…”

“Nagjoke si Joven! Bigyan ng jacket!”

“… grabe kayo.” Bumuntong hininga ang pinakabata sa kanila. “Paano kaya kung tawagin na lang natin si Apolinario Mabini?”

“Tawagan? May cellphone ba sa Kabilang Mundo?” Pagtataka ni Rusca.

Binatukan siya ni Goyong. “Tangina korni mo pasalamat ka gusto kita.”

“Pasalamat ka gusto kita hindi kahit sino lang ang pwedeng mambatok sa ‘kin.”

“Ano ba talagang status niyo? Tangina pabebe amputa.” Halatang napapagod na si Jose sa dalawa. Mukhang gustong-gusto niyang paghampasin ang mukha nila at sabihan ng ‘NOW KISS!’

Hinayaan lang ni Joven ang tatlo, gaya ng naunag ritwal ay itinuon ang pansin sa kanilang make-shift board. Inisip nito kung ano ang nangyari kanina sa kanilang pakipag-usap sa kaluluwa. Pinikit niya ang mga mata. Sapat na ito para tumigil sina Rusca, Jose at Goyong at mag-concentrate sa sampung piso. “Tabi-tabi po, maari ho ba naming makausap si Ginoong Apolinario Mabini?”

Walang nagsalita, lahat nag-aabang sa magiging reaksiyon ng barya. Lalong-lalo na si Emilio.

“Baka busy?”

“O baka kulang yung pangtawag.”

“Paano magiging kulang e sa limang piso nga nagawa natin.”

“Malay mo iba yung rate kasi mas malayo si Mabini. Alam niyo naman ngayon wala ng mura.”

“Oo, lahat ay mahal na. Para ng isa diyan, lahat minamahal—“

“Tangina mixed signals ka.”

“Mamaya na kayo magbangayan, gumagalaw ang pera.” Saway ni Emilio na siyang kinatahimik ng mga binata.

Pinanonood nilang lima ang paggalaw nito sa mga titik sa board  kasama ng mga daliri nila.

Q… U… E…

“Ay puta baka si Quezon ‘to.” Bulong ni Jose.

“Pwede rin Quezo.” Sabi ni Rusca, pabulong din.

“Tangina walang laman yang ulo mo kundi pagkain no?”

“Que sera sera?” dagdag ni Joven.

“Hindi,” sabi ni Emilio na lumuhod sa isang paa upang matingnan ng maigi ang nangyayari. “Que, ibig sabihin ay ‘Ano’ o hindi kaya’y ‘Bakit’,” bahagyang napangiti ito ng kaunti, ngunit ito’y isang malungkot na ngiti. “Mahilig itong sabihin ni Pole, dahil bago niyang pag-isipan ang isang bagay ay mahilig niya munang tanungin kung ano ang puno’t dulo ng mga bagay-bagay.”

“Tangina smitten si Koya!”

Hindi nagkumento ang kaluluwa sa kung ano man ang sinabi ni Rusca dahil itinuon nito ang pansin upang pakiramdaman ang paligid. Kaninag pagdating sa mundong ito ay alam niyang siya lang ang kaluluwa sa lugar, ngunit ngayon… “Nandito siya,” hinga niya. Nais niyang lumundag sa tuwa dahil nandito si Pole, natawag ng mga lasinggerong kabataan si Pole—

Biglang nanginig ang barya.

Sa gulat ay napabitaw ng halos sabay-sabay ang apat na mga binata sa sampung piso.

Naging mas biyolente ang pagnginig ng barya at may mga usok na lumabas mula dito, na nagkumpulan sa isang parte ng sala hindi nalalayo sa puwesto ng lima. Dahan-dahang nahati ang makapal na usok upong mahulma ang dalawang imahen ng dalawang tao.

Nanlaki ang mga mata ni Emilio nang unti-unting naging malinaw kung sino ang mga natawag ng mga bata.

Hindi lamang si Pole ang nandirito.

Pati na rin si Andres Bonifacio.

“Tangina buy one take one ata ‘to.”

“Pre may kaluluwa rin pala yung mga rattan na upuan?”

Pendejo

((Bukas ulit!))

[crejapasta]

Spirit of the Coin pt. 1 of 4

Title: Spirit of the Coin ft. Mabinaldo, Gresca & Bonizal 

Part 2

Halloween na daw kasi. Mandatory katatakutan/kalokohan fic. Anyways, inspired sa mga kalokohan sa chat room doon sa may chatzy ng Hen Luna fandom dati pa. 

Wala talagang established AU itong fic na ‘to. Basta Modern AU. Isipin niyo na lang na para siyang skit sa Bubble Gang o kagaya sa Ilustrado problems para masaya. Obvious naman siguro na medyo crack-fic ‘to siguro? Anyways, pagkatapos nito babalik nako sa mga fics kong iba.

WARNING: May mga usapang lasing kaya may mga part na puro mura at kalokohan

Sabi nila ang mga lasing daw ang may mga pinakamagagandang ideya. Ang Roman Coliseum, ang mga brief at panty, pati na rin ang pag-inom ng gatas mula sa mga kalabaw ay ang mga halimbawa ng mga ideya ng isang taong nakasobra na ng alak sa katawan.

At least, iyon ang sabi ni Rusca sa mga kapwa kainuman.

“Kasi naman pre, sino bang matinong tao ang iinom sa dede ng kalabaw?” sabi ni Rusca na pulang-pula ang pagmumukha.

“’Tangina, malay mo nauhaw siya.” Sagot ni Jose na tinaas pa ang hawak na beer na akala mo’y nagle-lecture na propesor.

Kamuntikan na ni Goyong mabuga ang nainom na beer. Lumingon siya kay Jose at napasabi ng, “Puñeta pag nauhaw ka ba dedede ka sa pinakamalapit na hayop na makikita mo?! Tangina pano may uod yan”

“E puta may dede ba ang uod?”

Nakisingit si Rusca. “Putang Ina pwede namang iba!”

Muling nagsalita si Goyong. “Ano iinumin ko, ihi ko?! Tangina kadiri!”

Hindi man uminom si Joven ay pakiramdam nito ay parang nalasing na rin siya sa sobrang tawa na nagawa sa pakikinig lamang sa mga nalasing na mga kabarkada.

Bilang selebrasyon sa katatapos lang ng kanilang semester ay napagdesisyunan nila na mag-inuman sa bahay nina Jose Bernal. Ang kanilang unang plano ay ang maga-outing sila sa Kawit ngunit dahil sa iba-ibang mga dahilan (“Next time na mga pre, may date ako e,” “Wait guys sumali ako sa Ensaymada Eating Contest ang sakit ng tiyan ko. ’Tangina talaga ‘pag di pa ako nanalo ng Guinness World Record sa pinakamaraming nakaing ensaymada sa loob ng isang minuto nito.” “Brads wag ngayon tinago nanaman ni Kuya wallet ko para di raw ako gumastos ng marami.”) kaya’t ngayo’y nakaupo sa sahig sa harapan ng TV at ng coffee table at nagpapakasaya sa ligaya na dala ng alak.

Base sa takbo ng usapan ay talaga namang walang magsasabing hindi sila nage-enjoy.

Habang pinipilit na tinatanggal ni Jose ang hindi kanais-nais na imahe sa paglalaklak ng isang bote ng San Mig at si Goyong naman ay tumatawang malakas, kumagat si Rusca ng ensaymadang dinalang pangpulutan (na wala namang kumakain kundi siya), tahimik, na waring biglang may naisip. Tiningnan nito si Joven na pumapapak ng mga mani (ang tunay na pulutan). “’Ven ‘me tanong ako.”

“Anong lasa ng ihi?”

“Putang ina Rusca!” malakas na sigaw ni Jose.

“E tangina kayo nag-open nun!” depensa ni Rusca na humarap sa mga kaibigan sitting straight pa habang si Goyong ay mukhang mapapahiga sa sahig sa tawa.

Napapa-iling si Joven habang tumatawa habang pinapahid ang mga luha sa kaniyang mga mata, at hindi sinasadyang mapunta ang atensyon sa Hello Kitty na orasang nakasabit sa dingding. Maga-alas dose na, ang sabi nito.

Biglang nagkaroon ng ideya si Joven. “May alam din akong nago-open pag alas dose na.”

Pulang-pula man ang mukha ay nagawa ni Goyong na magmukhang seryoso… medyo. “Joven kung iniisip mong dadalhin ka naming sa strip club—“

Namula rin ang pagmumukha ni Joven, ngunit hindi dahil sa pagkalasing. “H-hindi ‘yun!” Itinuro nito ang orasan. “Tingnan niyo alas dose na. Sabi nila’y pag alas dose raw ay nagbubukas ang daluyan ng Kabilang Mundo lalo na’t hindi nalalayo ang undas.”

Tatlong pare-parehong naguguluhan na pagmumukha ang naging kaharap niya.

“Tangina biglang naging deep yung pagta-Tagalog mo a.” kumento ni Rusca at kinagat muli ang ensaymada.

Tiningnan ni Jose si Rusca. “Pre, Journ yan. Nangyayari talaga yan sa kanila. Magugulat ka na lang mamaya magsasalita ‘kala mo si Rizal yung kausap.”

“Undas na pala?” Kinamot ni Goyong ang likuran ng kaniyang ulo na hawak hawak pa yung beer kaya’t may mga natapong likido sa sahig. “’Di ko feel.”

Kumuha ng isang pirasong mani at inihagis sa ulo ni Goyong at lumanding sa buhok nito at din a bumaba. “E ‘pano pag sinabi ni Undas na ‘di ka rin niya feel?”

“Tangina chix ni Undas a. Sa gwapo kong ‘to.”

Napailing na lang uli si Joven at tinuon na lang muli ang atensyon sa mani, nang biglang tumayo si Jose at pumunta sa may gawing kwarto nito banda, at ang tatlong naiwang nakaupo ay nagkatinginan, pare-parehong naguguluhan. Hindi rin naman nagtagal dahil bumalik din agad ang kanilang kaibigan na may bitbit pang Illustration board at Pink na highlighter.

Iniabot ni Jose ang binitbit kay Joven at muling umupo sa kaninang puwesto nito, sa gitna ng TV at ng coffee table. “’Ven pasulat naman.”

Ipinatong ni Joven ang illustration board sa kaniyang naka-cross na mga binti at binuksan ang kulay pink na highlighter. “Anong isusulat ko?”

“Love letter daw para sa kaniya,” sambit ni Rusca na may pataas-taas kilay pa at gumawa ng munting puso gamit ang dalawang kamay. “Aldub you~”

“Tangina iba na lang ‘wag ako.” Hinila ni Jose ang medyas na dalawang araw na niyang sinusuot at hinagis sa mukha ni Rusca na saktong tumama sa bibig ng tumatawang kaibigan, pagkatapos ay humarap kay Joven. “Magsulat ka ng pang weegee board.”

“Ha?”

“Yung may one to ten tapos may alphabet tapos Yes or No. Yung ginagamit pang kausap sa mga patay.”

“Gago Ouija board tawag don.” Sabi ni Goyong sabay batok kay Jose. “Ba’t mo naman naisipang mag-Ouija board?”

“Eh sabi ni Joven na open daw minded daw siya e.”

“T-teka! Wala akong sinabing ganiyan!” Protesta ni Joven, ngunit tapos na niyang isulat ang mga kinakailangan para sa isang kunwari Ouija board, ang 12345678910, abcdefghijklmnñngopqrstuvwyz, at ang YES NO nito, may mga kaunting palinyang design pa nga sa gilid. “Ang sabi ko lang ay bukas ang daanan sa Kabilang Mundo. ‘Di ko sinabing tumawag tayo ng patay!”

“Ayos, tara tawag tayo ng namatay sa pag-inom ng ihi nila.” Tuwang-tuwang sabi ni Rusca na kinuha ang kunwaring Ouija board kay Joven at ipinuwesto ito ng malayo kaunti sa coffee table na pinaglalagyan ng kanilang pagkain at pulutan.

“Tang ina Rusca di ka talaga titigil diyan sa ihi mo?!” muling reklamo ni Jose, pero lumipat na rin sa tabi ni Rusca habang si Goyong naman ay gumoyong (gumulong) papunta sa nilipatang pwesto (siguro masyado nang lasing para magkaroon ng pake) at si Joven naman ay no choice kaya sumunod na rin at naging puwesto nila ay ang tig-iisang side ng illustration board.

“Pa’no natin ‘to gagawin?” Tanong ni Rusca at tiningnan isa-isa ang mga kaibigan.

“Sigurado talaga tayong gagawin ito?” ani ni Joven, at gaya ng inaasahan, ang sagot ng tatlong nakainom at isang mukhang nagtataka. Nagbuntong hininga ito. “Pwede natin gawing spirit of the glass.”

“’Wag yun, isa lang baso naming glass. Shot glass pa.” Angal ni Jose. “Baka kunin ng multo yung mga isha-shot natin. Nagsaboy na nga tayo nung kabubukas lang natin.”

“Baka ‘di counted yun kasi sa mukha ni Rusca natin sinaboy?” sabi ni Goyong.

Nag-suggest uli si Joven. “Pwede ring Spirit of the Coin.”

“Uy sakto!” mula sa bulsa ng kaniyang shorts ay dumukot si Rusca. Paglabas niya ng kamay niya ay hinagis ang nakuhang isang limang piso sa gitna ng board. “Pambibili ko sana yan ng Coke Sakto.”

“Wala na kayang Coke Sakto.” Mabilis na kontra ni Goyong. “‘Loko mo naman kami.”

“Ako ang nangloloko? Nagsalita yung nang-Indian nung dalawang babae—“

Pinagsisiko ni  Jose ang dalawa. “Huy mamaya na kayo maghashtag hugutan. Kailangan bang madilim dito?”

“Siguro,” sagot ni Joven. “Yun yung nakikita ko sa TV. Pero may mga kandila naman sila, kasi.”

“’Wag na lang patayin tapos… teka, pwede na ba yung candlelight app sa phone?” Inilabas ni Goyong ang kaniyang smartphone at binuksan ang nasabing app. Inilapag niya ito sa harapan niya.

“Ayos, okay na ‘yan!” Excited na sabi ni Rusca. “Okay pa’no ba natin sisimulan ‘to? Maghoholding hands? Magdadasal? Magsasakripisyo ng virgin—sino sa inyo mas virgin, si Jose o si Joven?”

Itinaas ni Jose ang gitnang daliri kay Rusca, na tinawanan lang ito. Si Joven naman ay iniayos ang barya sa gitna ng board at ipinatong ang dalawang daliri sa pera, at di nagtagal ay sumunod na rin ang tatlo.

Tahimik ang kapaligiran, liban sa ingay ng electric fan at ang mga pusang nag-aanuhan sa labas.

Huminga ng malalim si Joven at isa-isang tiningnan ang mga kaibigan. “Kung hindi ako nagkakamali ang una nating itatanong ay may espirito sa paligid natin.”

“Counted ba yung mga beer at Emperador?” sabi ni Rusca.

Mabilis itong binara ni Goyong. “Gago, corny mo.”

Itinuon ni Joven ang atensyon sa board. “Tabi-tabi po—“

“Akala ko espirito yung kakausapin natin, ‘di engkanto.”

“May espirito ho bang umaaligid sa paligid namin?”

Sabay-sabay nilang tiningnan ang kanilang mga daliri na nakapatong sa barya.

Naghintay sila ng may mangyari. Nagbilang sila ng mga segundo. Isa… Dalawa… Tatlo…

“Baka counterfeit ‘tong limang piso.” Bulong ni Rusca.

“’May made in China bang limang piso?” pasagot rin na bulong ni Jose.

“Porket counterfeit made in China agad. Pre, racist!”

“Shhhh!” saway ni Goyong.

Umabot ng sampung segundo (nagbilang si Joven!) bago nagkaroon ng pagbabago.

Ang limang pisong magaang pinatungan ng kanilang mga daliri ay gumalaw, dahan-dahan…

“Tangina sinong gumagalaw niyan?!”

“Puñeta ka Rusca ‘pag ikaw ‘to.”

“Putang Ina bakit ako? Baka si Joven!”

“Hindi ah!”

… patungo sa titik O.

“… ‘di ba answerable by Yes or No yung tanong mo?” bulong ni Jose kay Rusca.

“Baka ayaw niya lang mag-English?” suggest ni Goyong.

“O sige ako naman! Nakitim ka na ba ng i—“

“Punyeta ka Rusca ‘pag tinanong mo yan.”

“Tangina ano tatanong ko? Kamusta lovelife mo bebe ko?” Ni-rolyo ni Rusca ang mga mata niya. “E ikaw kaya mag-isip ng tanong.”

“O sige.” Panandaliang napatahimik si Goyong habang kinakagat ang labi. “O sige heto, ‘Ikaw na ba si Mr. Right--?”

“Tangina mas corny ka talaga sa’kin.”

“E kung ako kaya magtanong?” sabi ni Jose. “Total bahay ni Kuya ‘to.”

“Hindi,” umiling si Rusca. “Dapat si Joven kasi siyang pasimuno nito.”

Mabilis na namula muli ang pagmumukha ng pinakabata sa tropa. “Teka bakit ako? Kayo na lang.”

Nagkaroon ng munting bangayan ang mga magkakaibigan. Bangayang pabulong, ngunit bangayan pa rin.

Masyadong nakatuon ang pansin nila sa kung ano ang tatanungin kaya’t hindi na napansin ng apat ang usok na lumalabas mula sa barya. Ang usok ay gumagapang na parang ahas sa sahig nagpupunta sa iba’t ibang direksyon, iniiwasan ang mga katawan ng mga binata, hanggang sa ito’y nagkumpulan sa likuran ni Joven, unti-unting kumakapal, dumadami, tumataas, at nagkakaroon ng porma. Porma ng isang tao, kundi lang dahil sa napakaputi nitong histura. Isang matandang lalaki, nakasuot ng puting suit na may napaka-cool na itim na bowtie. At mukhang galit na galit ito.

“Pendejo! Mag desisyon nga kayong mga bata kayo!”

“TANGINAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!”

“KUYA MANNY!”

“…meep.”

Halos sabay-sabay na nagsitanggal ng mga daliri sa barya ang apat at mabilisang nagsikumpulan sa pinakasulok ng sala, kung saan nakalagay si Joven sa pinakalikod habang nagyayakapan ang tatlong lasing, na mukhang biglang nawala ag kalasingan.

Masama ang tingin ng lalaking nakaputi sa apat, na hindi nalalayo sa pagmumukha ng isang matandang ginising mo sa kaniyang siyesta.

“Ano ba kayong apat? Tatawag-tawag kayo ng kaluluwa hindi niyo man lang gagawin ng maayos.” Napa-iling ito ng  ulo at tinalikuran ang apat na parteng natatakot, at parteng nagtataka kung epekto ba ito ng kalasingan (si Joven na hindi uminom ay napapaisip kung nakakahawa ba ang pagkalasing). Nilapitan ng kaluluwa ang coffee table na puno ng alak, mani, at ensaymada. Sumimangot ito. “Mga lasinggero ang tumawag sa kaluluwa ko, puñeta.”

“Tangina choosy pa.” biglang nasabi ni Rusca, na biglang nawala ang takot ang pagkagulat at napalitan ng inis. Inis dahil nagmukha siyang weak sa lakas ng tili niya kanina at dahil sa masama na tingin nito sa mga ensaymada niya sa mesa. Kaya’t tingingnan niya rin ng masama ang parang walis na pinlantsang buhok nito.

Bahagyang nanlaki ang mga mata ng kaluluwa, at kung hindi lamang sa pagkaputla ng kaniyang balat ay masasabing namula ito sa galit. Tinuro nito si Rusca. “Mag-ingat ka bata, hindi mo kilala ang kinakausap mo.” Ang boses nito’y malamig, nagbabanta.

“E ikaw ba, kilala mo kausap mo?” singit ni Goyong na kahit na natatakot dahil tangina may multo sa harapan nila ay nagalit pati dahil sa pagbabantang ginawa nito sa crush, este, kaibigan niya.

Hindi sumagot ang kaluluwa at nagbuntong hininga (“’Ven, ‘di ba patay na ‘yan, bakit huminga siya?” “’Di ko rin alam Jose.”). “Talagang mahirap makipag-usap sa mga lasing.” Mukhang nawala na ang galit niya. “Sigurado kayong hindi niyo nakikilala ang pagmumukhang ito?”

“’Me hawig ng kaunti kay Mon Confiado pag pinatanda.” Komento ni Jose, medyo kalmado na ng kaunti.

“K-kaunti lang.” dagdag ni Joven, hindi na takot, curious pa nga, sa totoo lang. “Lamang lang si Mon ng dimples.”

Nag-facepalm ang multo at. “Ang mukha ko’y nasa baryang ginamit niyo, ‘wag niyo sabihing ‘di niyo ako kilala.”

Nagkatinginan ang apat. Isa lang ibig sabihin noon siya’y…

“Personification ng Bangko Sentral ng Pilipinas?!”

“Uh, si Emilio Aguinaldo yan.”

Nang nasabi ni Joven ang pangalan ay napangiti ang kaluluwa, lumakad papunta sa isang upuan na may Winnie the Pooh na punda at umupo ng direcho. “Oo, ako ang dating Presidenteng Emilio Aguinaldo y Famy.”

Sa pagdeklarang ito ay nagkaroon ng katahimikan, hindi lang sa loob ng bahay, kundi na rin sa labas. Mukhang tapos na mag-anuhan ang mga pusa.

“… E di wow.”

“Ano?”

Dahan-dahang tumayo si Rusca at kumibit-balikat. “E ‘di wow.” Ulit niya at nilapitan ang mesa para kumuha ng ensaymada at kinagatan ito. “Ikaw si Emilio Aguinaldo e di wow.” Nawala na rin ang galit niya, pero hindi pa rin nito gusto ang buhok ng nagpapanggap na ang lumang president kuno. “Kahit sinong multo mapunta sa ‘min tapos si Aguinaldo pa? Tangina e di wow.”

“Aba’y kay bastos—“

“Patunayan mo!” dagdag ni Goyong na napatayo na rin. “Kung ikaw nga si Aguinaldo, sabihan mo kami ng isang bagay na hindi alam ng kahit sino.”

Inirolyo ni Emilio-kuno ang kaniyang mga mata. “Hindi ko kailangang patunayan ang sarili ko sa inyo.” Sabi nito na sumandal na sa upuan at napapatong ng ulo sa palad ng kaniyang kamay na nakapatong sa armrest. “Ang kailangan ko lang gawin ayon sa batas ng kabilang mundo ay lumabas kapag tinawag at hintayin at umasang pabalikin ninyo ng maayos. Hindi niyo nga ako natawag ng maayos, ang pagbalik pa kaya?” Muli, siya’y nagbuntong hininga. “Ano nanaman ba itong napasukan ko.”

(Cut kasi mahaba. Upload ko yung susunod bukas ng gabi rin. Inaantok na ako. )

[crejapasta]

KID FIC BA KAMO??? HERE, HAVE bb goyong on emilio's lap insistently poking his face nd emilio smiling cos aww cute and goyong giggles happy amused bout something but then he looks at mabini and climbs out of emilio's lap and climbs on to mabini's nd pokes his face. but when mabini smiles goyong doesn't laugh and he has this pouty face on & he's just repeatedly poking his papa's face until mabini takes his little hand and ask "goyong, ano'ng sa tingin mo ang ma papala mo diyan?" and goyong just--

–goes “ba’t nabubutas ko yung mukha ni tatay pero sa inyo ho hindi ko nabubutas??” “… ha?” “si tatay po. kapag pino-poke ko siya nabubutas po yung mukha niya kapag ngumingiti siya ba’t sa inyo hindi???” it took them a while, but then they realised goyong was talking about emilio’s dimples (i seriously have the uncontrollable urge to poke mon confido’s dimples it’s a difficult life)

—–

Title: Dimples ft. Domestic Mabinaldo and bby Goyong.

Weakness ko talaga yang mga bby at mga kid fics. Ito talaga yung mga gusto ko kahit nadidistract ako sa klase. Kung sino ka man Anon, agree ako sa'yo. Ang cute ng dimples ni M(i)on(g).

Napakaganda talaga ng makabagong teknolohiya. Isipin mo sa isang pindot lamang ay ang mga magagandang ala-ala ay hindi na nawawala at kailanman din ay hindi rin mawawala.

Kagaya ng nangyayari ngayon sa harap ni Apolinario.

Ang kaniyang kinakasama na si Emilio at ang anak na si Goyong, na nakikipaglaro sa isa’t-isa habang si Goyong ay nakakandong at pinaglalaruan ang pagmumukha ng kaniyang Itay. Halata sa malalakas na tawa nito habang tinutusok-tusok nito ang kaniyang mga pisngi.

Hindi mapigilan ni Apolinario ang pagngiti habang kinukuhaan ang eksena ng dalawa sa kaniyang smartphone.

“Mukhang masyado kang natutuwa diyan sa pagkuha ng video naming dalawa,” komento ni Miong habang nakangiting nakatingin sa camera.

“Papa!” Biglang sigaw ni Goyong, sabay talon sa pagkakaupo sa mga hita ng kaniyang Itay.

Itinigil ni Pole ang pagkuha ng video at iniabot sa smartphone sa nag-aabang na mga kamay ni Miong bago kinuha si Goyong na nakataas ang mga braso habang nagsasabing, “Pabuhat po~”

Dahil sanay na sa pagbuhat sa bata, hindi na kinailangan pa ni Pole ang tulong ni Miong sa pagkandong kay Goyong.

Pagkaupong-pagka upo niya ay biglang hinawakan ni Goyong ang pagmumukha ni Pole na siyang napangiti. Sino ba namang hindi matutuwa kapag naglalaro sa kanilang anak?

Ngunit imbes na tumawa gaya noong sa paglalaro nila ni Miong ay biglang sumimangot ang anak.

Napatingin ang mga mata ni Pole kay Miong na siya naman ding kumukuha ng video na waring nagtataka sa mga kaganapan.

Nabigla si Pole sa biglang pagbago ng ekspresyon ng pagmumukha ng ni Goyong, ngunit hinayaan lamang nito hawakan ang kaniyang mukha at ang pagsundot sa kaniyang mga pisngi, hanggang sa hindi na niya mapigil ang kaniyang kuryosidad.

“Goyong, anak.” Sabi ni Pole. Kinuha nito ang isa sa mga maliliit na kamay nito. “Anong sa ginagawa mo sa mga pisngi ni Papa?”

Kahit na nakasimangot ay dahil matataba ang pisngi ng bata ay hindi maipagkakaila ang pagka-cute nito sa pagsasabing, “Kasi Papa ba’t nabubutas ko yung mukha ni Tatay tapos yung sa inyo hindi?”

Napakurap si Pole. “Ha?”

“Si Itay po. Kapag sinusundot ko po yung mukha nabubutas, lalo na po pag ngumingiti. Bakit yung sa'yo po Papa, hindi?”

Nagkatinginan ang dalawang matanda. Maging si Miong hindi rin naintindihan ang pinagsasabi ng anak, na kumibit balikat na lamang at ngumiti–

Ay. Teka.

Tumawa ng malakas si Pole na siyang naging dahilan sa pagtingin sa kaniya na waring naguguluhan ni Miong. Na siya rin namang halos kuhang-kuha ni Goyong.

“Dimples.” Ani niya nang natigil siya sa ka tatawa. Tumingin siya muli kay Goyong ay mahinang kinurot ang matataba ng pisngi nito. “Ang tawag sa mga butas ng pisngi ng Itay mo ay ‘dimples’.”

“Ahhhhhh.” Ani ng bata at tumango pa.

Sa harapan ng dalawa ang lalaking pinag-uusapan nila at siya na mismo ang mukhang mas nakatoon ang pansin sa pagkuha ng video sa kanila.

Biglang sumigaw ni Goyong. “Okay lang yun na wala kang pimples Papa!”

“Dimples, anak. May salita talagang pimples at magkaiba iyon.”

“Dimples po, basta.” Muling hinawakan ng mga maliliit at matatambok nitong kamay ang mukha ni Pole. “Mas matulis naman po yung mukha niyo kaysa kay Itay!”

Tumawa ng malakas si Miong. Mas malakas pa sa tawa ni Pole kanina.

Aba itong bata nga naman.

—-

Hankyuuuuut talaga nung prompt sa totoo lang mga kapatid. Paulit-ulit ko bang sasabihin yan? Haha.

[crejapasta]

so.. may part 3 pa ba ang lawyer-client/politics mabinaldo au niyo po? :'o

Nabitin ka ba Anon? Haha. Sorry di ko pa siya naa-upload kasi di ko alam kung ipu-push ko yung ending nung una ko siyang naisip o yung kung saan mas matutuwa ako.

Anyway, HC pa lang naman siya at hindi pa naman talaga fic so baka malamang pag na-isip ko na kung aling ending ako masasa-satisfy ay e di doon ako. Haha. Sorry pa rin!

[crejapasta]

bby goyong telling mabini he wants "papa's hair" and mabini nearly fainting from lack of air bc he's laughing so much but goyong is making that pouty face so mabini just lets it happen and that's the story of how goyong had that "plantsa hair" phase in preschool (emilio didn't see what was wrong with it. mabini didn't say anything na lang, and instead just laid a book on his partner's hair to prove his point)

Title: Picture taking ft. modern Mabinaldo and preschool!Goyong

When Emilio came home to Apolinario’s uncharacteristically wild laughter, he immediately sense that something was up.“O, anong meron?” He asked as soon as he passed through the front door, the sound of which making the most important important persons in his life turn to his direction. He noted the different looks they gave him. Goyong was looking at him with obvious excitement, one that a hyperactive preschooler could only give, and Pole… Well, Pole’s greeted him with a smile at first, before his eyes turned upwards to somewhere above his forehead before once again bursting into laughter, attempting to cover his face with one of Goyong’s schoolbook. It failed of course as this time, the laughter was so hard that the man seemed to be going to fall out of his wheelchair anytime. The politician merely raised an eyebrow at the lawyer.Before he could inquire upon the matter however, Goyong rushed to his side, shouting “‘Tay! ‘Tay! ‘Tay!” As he did so.Emilio knelt on one foot. “Anong meron, Goyong?” He repeated as he playfully ruffled his son’s hair, bemused at the behavior of his adopted son and partner.“'Tay, picture taking ho namin bukas!” Goyong informed him, beaming wildly.  "Tapos sabi po ni Teacher Joven mag-ayos daw po kami!“ But then, those chubby cheeks puffed, the smile turning into a pout. “E kaso ayaw po ni Papa.”Emilio’s eyebrow creased. “Ayaw ni Papa na mag-ayos ka?”“Hindi po. Ayaw po ni Papa na magpagupit po ako.”“Hindi ba’t kakapagupit lang natin noong isang araw?”“E ‘Tay masyado pa ‘hong mahaba ‘tong buhok ko! Ayaw ko ng ganito.” He pointed at Emilio’s hair. “Gusto ko 'ho ng parang sa'yo 'Tay! Yung mukhang plantsa!”Apolinario, who managed to be silent the whole time as he listened to their conversation, burst out in laughter once more, to the point of wiping tears in his eyes. And still Emilio doesn’t understand what’s so funny.As if to prove a point that wasn’t there, Apolinario moved his wheelchair closer to the baffled man and placed Goyong’s book on top of his head. “Huh, bagay,” was what he said before rolling away, laughing to himself still.xxx xxx xxxThe next day…When it was time for Apolinario to fetch Goyong from school, he wasn’t surprised to see Paco Roman and Manuel Bernal at the usual waiting are for parents and fetchers. What he was surprised to see was the disgruntled look on both of their faces.“Paco, Manuel, mukha yatang may problema.” Said Mabini as he rolled his wheelchair closer to the two.The two shared a look, and a silent agreement seemed to have been as Paco chose to speak for the two of them. “Ano kasi, Apolinario. Alam mo bang, picture taking ngayon ng mga bata?”Mabini smiled, of course he can. He’s had enough pictures on his phone to remind him of Goyong’s desire to look like his Itay. He nodded. “Oo naman, pero bakit naman…”Barely had Apolinario finished his question as Manuel pointed his finger over to three preschool boys… Who all seemed to share the same grand idea for the picture taking.Goyong, his precious little Goyong, looked like the mini-me of his Itay. Gone is his son’s locks that Apolinario used to be so fond to ruffle and replaced with, well, one that’s flat and short. He seemed to be pretty happy about it though.The same thing could be said for the younger Bernal brother. The difference with his new hairstyle and that of Goyong’s is that at least Goyong has hair. Jose seemed to idolize his Kuya to the point that he went off and had it all shaved.As for Rusca though…“Nanghiram ho siya kagabi ng pentel pen sa bahay ho ng mga Luna. Pagbalik niya po sa amin ay may bigote na. Proud na proud pa ho siya'ng nagpatulong raw siya kay Ginang Laureana.” Paco explained, as if following Mabini’s train of thought.Ah, kids. What can you do?

BONUS:

Paterno Jr. (di siya informed na wacky pala lahat ng pics), Emilio Jr. Goyong, Antonio Jr. Rusca, Manuel Jr. Jose Bernal and Teacher Joven