#marlinde

[marl1nde]

Minisha rises

This is my water dragon OC Minisha/Maeris. Yes, she has two names! Either name is fine, haha. Ocean dragons in my lore are a peculiar species as they don’t breed in the oceans themselves.

[hetluchtigeleven]

#Luchtig Leven

De natuur in de Jordaan

[hetluchtigeleven]

#Luchtig Leven

Wolk en Lijnen Landschap

[hetluchtigeleven]

#LuchtigLeven

1 wolkje aan de hemel

[hetluchtigeleven]

Luchtig Leven #84

Hondje in de lucht boven de weg.

[hetluchtigeleven]

De Jongen van bijna 60 jaar

“Een hele goedemiddag!” zegt een lachende man.

“Goedemiddag, ik zoek een leuk bosje bloemen”

“Zoiets doen?” hij wijst op een vrolijk bosje oranje rozen.

Terwijl hij naar achter loopt, komt de heerlijke bloemengeur op mij af. In het winkeltje staat nog een man bloemen te schikken.

“Zijn jullie nou altijd blij, als je zo omringd bent met deze geuren?”

“Jazeker. En al helemaal als er een leuke dame binnenstapt” zegt hij.

 “Raad eens hoe lang ik dit werk al doe?”

“Uhm.. 20 jaar?”

“Meer.. ik doe dit werk al 42 jaar. Vroeger dacht ik ook altijd ‘wow mijn pa is al 60 jaar’, en nu ben ik het zelf en het voelt helemaal normaal, ik ben nog steeds dezelfde persoon”

“Van binnen blijven we altijd een jongen en meisje” zeg ik.

“Ja precies!” zegt de man enthousiast.

Met een grote lach, maar met een serieuze ondertoon, vertelt hij verder.

“Het leven is een feestje. Echt waar je mag genieten elke dag! Dat je er bent gewoon. Want ook jonge mensen hebben wel handicaps of zijn soms ziek, vergis je niet!”

Ik knik. Terwijl ik mijn bloemen afreken, vertelt de andere man.

“Wij werken al 32 jaar samen. Bijna broers te noemen. We zijn het wel eens niet eens met elkaar, maar we hebben nooit echte ruzie”.

“En anders geef ik hem een roos haha!” zegt de andere man.

We lachen en wensen elkaar een fijne dag. 

[hetluchtigeleven]

Luchtig Leven #73

Treinwolkenlandschap

[hetluchtigeleven]

2017: Anderhalf jaar zonder Whatsapp

Dit jaar, 2017, staat in het teken van The Joy of Missing Out. In plaats van the Fear of missing out, waarbij je juist van alles op de hoogte wil zijn, gaat het nu over het plezier van het juist niet weten.

“Vreselijk is het!” zegt een collega van mij.

Hij scrolt op het internet door tips om de afleiding van zijn telefoon te verminderen. Daar zijn al honderden, zo niet duizenden blogs over geschreven. Ik vertel hem dat ik anderhalf jaar geleden mijn whatsapp verwijderde.

“In een vriendins telefoon heet ik nu Marlinde zonder whatsapp” vertel ik lachend.

Ik denk terug aan de zomer van 2015. Het leek het meest belachelijke idee ooit: Whatsapp verwijderen. Ik bracht iedereen op de hoogte met een berichtje. Ongeveer de helft verklaarde me voor gek en sommigen werden boos. De andere helft bewonderde het.

“Het is wel heerlijk! Voor mij werkt het heel goed.”

“Ik zit in zoveel groepen” vertelt de collega, “als ik mijn telefoon even weg leg dan heb ik zo 60 gemiste appjes uit mijn voetbalteam. Ja, en dan ben ik toch geneigd te kijken, of ik niet iets mis.”

“Is het nou fijn om geen Whatsapp te hebben?”

“Voor mij werkt het heel goed. Ik ben geneigd met iedereen contact te onderhouden, en vind dat ook leuk om dingen te sturen. Maar ik merkte dat ik het ‘echte’ contact miste. Live of via de telefoon, iemand echt te spreken. En zo te weten te komen met wie je dan echt contact onderhoudt en visa versa.”

“Hoe is het nu na anderhalf jaar?” vraagt hij aan mij.

“Nog steeds ben ik blij dat ik Whatsapp heb verwijderd. Het enige waar ik het soms voor mis, is om foto’s gemakkelijk door te kunnen sturen. Van al mijn andere apps, denk aan mail, Facebookchat, nu.nl, heb ik alle meldingen uit staan. Geen geluidjes, pushberichtjes of rode bolletjes met het aantal ongelezen berichten.”

Diezelfde dag hoor ik mijn vriend aan de telefoon praten met een collega:

“Ik heb geen Facebook of Linkedin app meer op mijn telefoon, dat werkt super goed. Moet je ook echt doen”.

Ik denk aan hoe we een jaar geleden de ‘demetricator’ gingen uitproberen op Facebook. Nooit van gehoord? Het is een manier waardoor je geen cijfertjes meer ziet. Cijfers van hoeveel meldingen er zijn, cijfers van hoeveel likes mensen geven en hoeveel mensen überhaupt posts liken. Je tijdlijn wordt door Facebook zo ingericht dat je zoveel mogelijk interactie hebt en zoveel mogelijk tijd doorbrengt op hun website. 

“Elke keer dat je scrolt door Facebook, een like krijgt of appjes leest, krijg je een beetje dopamine. Een stofje in je hersenen dat je lekker doet voelen”, legt mijn vriend uit.

De volgende dag heb ik het hierover met de collega.

“Ik heb gelezen dat als je doorwerkt, aan bijvoorbeeld een stuk dat je af wil maken, dat véél meer voldoening geeft. Veel meer dan die kleine beetjes dopamine die Facebook oplevert.”

Ik praat een paar dagen later verder met een collega:

“Het fijnste positieve eraan vind ik dat ik minder miscommunicaties heb. Ook loopt werk en privé niet meer door elkaar in de avonduren. Ik merk dat het per persoon verschillend is in hoeverre het je afleidt. Maar stiekem weet je zelf altijd wat het beste voor jezelf is. En daar kan je zelf een verschil in maken.”

En dan zie ik ineens een mooie quote, die onderschrijft waar ik mij helemaal in kan vinden:

“Our devices hold out the false promise that there is something more important, more urgent, more interesting than our present-moment.”

Leven in het nu.