#mitoslar

[mantikutayr]

‘’dinler tarihinde semboller, bir inancın dışa yansımasını ve aynı zamanda dini canlılığı sağlamakta, aynı zamanda dinin içselleştirilmesine katkıda bulunmaktadır. çünkü toplumsal yapılar kırılgandır. kırılgan olduğu için de bunun dini ritüeller ve 'yedi uyurlar'da olduğu gibi dini sembollerle canlı tutulması gerekmektedir. dolayısıyla ashab-ı kehf gibi mitoslar kendi kültürümüzden farklı öğeler taşımasına rağmen partikülaristik bir eylemden ziyade birer entegrasyon mekanizmalarıdır.’’ 

‘’zaman içerisinde toplumlar tanrı'yı unutmuş, metafizik güçler, ruhsal varlıklar, tabiat kuvvetleri vb. gibi güçlere tapmaya başlamışlardır.’’ 

‘’vaişnava geleneğinin en popüler yaradılış mitinde, tanrı vişnu’nun, 4.320.000.000  yıl süren bilinçsizlik uykusundan uyanışı konu edilir. mahabharata destanı’nda yedi kişinin peşlerinde bir de köpek olduğu halde riyazet hayatı için krallığa ve dünya hayatına yüz çevirdikleri nakledilir.’‘ 

‘’süryani tarihçiler ashab-ı kehf’in uyumasının 249-251 yılları arasında hüküm süren kral dakyanus döneminde, uyanmalarının ise kral küçük theodosius zamanında (450) olduğunu söylerler. mar yakub esseruci (521) yazdığı kasidesinde “kral dakyanus, krallığına bağlı köyleri ve şehirleri gezmek için yola çıkar ve efsus şehrine gelir. o şehirde bulunan zeus, apollon ve artemis’e tören yapar. halk onun emirlerine uyar ancak onlardan birkaç asil genç onun emirlerine uymayarak putlara tapmayı kabul etmezler.” diyerek yedilerden bahseder.’’ 

‘’başka bir anlayışa göre de onlar, mehdi gelinceye kadar ölmeyeceklerdir.’’  

'’yedi uyurların isimlerini manalı bulan insanlar o isimlerin feyz ve bereket getireceğine inanmıştır.‘’ 

‘’yedi uyurlar mitosunun özü paganist anlayışa karşı çıkmaktır. gençler dakyanus’u tanrı kabul etmenin yanlış olduğunu görür ve şehirden kaçmaya karar verir. oysa uyandıklarında tüm kurumlarıyla hristiyanlığın formal hale geldiğini görürler. tevhid anlayışına sahip yediler efsanesi ruhunun hristiyanlık teslis inancıyla çeliştiği görülmektedir. dolayısıyla kur’an’da geçen bu olayın hz. musa’dan önce yaşayan bir kavme ait olması muhtemel gözükmektedir. ‘’ 

[yeterinceiyilesmistim]

Bir Miktar Kitap Daha

Rüya nedir? Neden rüya görürüz? Rüyalar bize ne anlatır? benzeri kadim soruları yirminci yüzyıl itibariyle ileri sürülen cevaplarıyla birlikte irdeleyip toparlayan, finalde de kendi fikirlerini anlatan ufuk açıcı bir kitap. Ufuk açıcı çünkü rüyalar denince ilk akla gelen isim olan Freud'un rüya görüşlerine dahi bir eleştiri niteliğinde; onun teorisini tümden reddetmiyor olsa da, tam tersi bir düşüncenin de pekala mümkün olduğu anlatıyor. Yani rüyalarımız bilinçaltımızın olduğu kadar bilinçüstümüzün de mesajları olabilir diyor. Kendisi tam olarak bu kavramı kullanmamıştı ama benim çıkarımım bu oldu. Mesela şu fikir bana çok orijinal geldi, Fromm diyor ki, uyanıkken çevremizin etkisini o kadar yoğun olarak yaşarız ki, bu bir gürültü oluşturur ve asıl düşüncelerimizi duymamızı engeller, rüyalarda ise bu gürültü ortadan kalktığı için daha isabetli tahminlerde bulunup, daha iyi kararlar verebiliriz, bu da bize gelecekten haber veren rüyaların nasıl olduğunu açıklar.

Bunun yanında insanlığın üretmiş olduğu tek ortak dilin semboller aracılığıyla olduğunu, bu sembollerin mitlere, masallara nasıl işlendiğini öğrenmek benim hoşuma gitti. Özellikle Kırmızı Başlıklı Kız masalına getirdiği analiz oldukça enteresandı. Bahsettiğim konular ilginizi çektiyse daha fazlasını bulacağınız bir kitap.

Belki de şimdiye kadar gördüğüm en özgür, en doğal, en yaratıcı, en sıra dışı şeyleri bu kitap sayesinde keşfettim, 'fanzinleri'. Yazar, "Kimseden izin almadan, kimseye hesap vermeden, hiçbir ekonomik kaygı gütmeden, hepsinden önemlisi, adını öne çıkartarak popüler olmaya çalışmadan, aksine, adını gündeme bile getirmeden oluşturulan bir çatışma ortamı da diyebiliriz fanzin için. O yüzden, 'Okur bunu istiyor' gibi klişe bir anlayışla hareket etmeleri gerekmiyor. İşin en can alıcı noktasına, yani yazarın bireysel serüvenine baktığımızda, özgürlüğün getirdiği sınırsız olanaklarla karşılaşıyoruz. Fanzinlerdeki yazıların çoğunda yazarın ismi bile yok. Ya da takma isim kullanılıyor. Zaten gerçek ismini kullansa da, yazar, edebiyat kariyeri gibi bir kaygı taşımıyor. O yüzden, zorlama üslup arayışlarıyla kolay kolay karşılaşmıyoruz fanzinlerde. Hatta yazarın, yazarlık dışındaki diğer sosyal rollerinde gösteremediği içtenliği, fanzin yazılarında bulabiliyoruz. Ne de olsa insan toplumsal bir varlıktır ve kendini en özgür hissettiği anda bile içinde yaşadığı toplum tarafından belirlenmiştir. Oysa fanzinlerde, bilinçaltının derinliklerinde yer alan en ilkel, en karanlık düşünceleri yansıtacak alanlar bulmak bile mümkün. Hem de hiçbir korku, hiçbir kaygı gütmeden!" diye anlatıyor fanzinleri. Hiçbir otoritenin olmadığı bir evrende fanzinler medyanın tek tipleştirici etkisine karşı bir ilaç. Bu kitap da yazarın peşine düştüğü fanzinlerin bir kataloğu adeta, en iyilerini birer cümle ile tanıtıyor, bazılarından ilginç alıntılar yapıyor, kısacası okura yepyeni bir dünyanın kapılarını aralıyor, içeri girip bu dünyayı keşfetmek ise size kalıyor; çünkü sadece bir merak uyandıracak kadar anlatıyor.

Şimdi soruyorum, 'fanzinler yapılmaya günümüzde de devam ediyor mu?', ediyorsa 'neredeler?', yoksa 'biçim değiştirip başka mecralara mı taşındılar?'. Hala böyle şeyler yapılıyorsa takip etmeyi çok isterim, zaten kitaptakilerin bir listesini çıkardım denk geldikçe almak için, hatta benden size kıyak bu gönderimden sonraki iki gönderide bu listeyi paylaşıyor olacağım, hadi yine iyisiniz, ben baya uğraştım bu liste için. Keyifli okumalar.