⏰ Betekenis : Door vroeg te beginnen kan men meer werk verrichten. / Vroeg opstaan is profijtelijk.
⏰ Oude spelling : in den ...
⏰ Engels; English : The early bird catches the worm. / The early bird gets the worm. / Early to bed, early to rise, makes a man healthy, wealthy and wise.
⏰ Frans; français : Le monde appartient à ceux qui se lèvent tôt. / L'avenir appartient à ceux qui se lèvent tôt.
⏰ Duits; Deutsch : Morgenstund hat Gold im Mund.
⏰ Italiaans; italiano : Il mattino ha l'oro in bocca.
⏰ Portugees; português : Quem cedo madruga / Deus o ajuda.
👉 Doctissimo : De morgenstond heeft goud in de mond
👉 Pinterest : De morgenstond heeft goud in de mond
⏰ Betekenis : Door vroeg te beginnen kan men meer werk verrichten. / Vroeg opstaan is profijtelijk.
⏰ Oude spelling : in den ...
⏰ Engels; English : The early bird catches the worm. / The early bird gets the worm. / Early to bed, early to rise, makes a man healthy, wealthy and wise.
⏰ Frans; français : Le monde appartient à ceux qui se lèvent tôt. / L'avenir appartient à ceux qui se lèvent tôt.
⏰ Duits; Deutsch : Morgenstund hat Gold im Mund.
⏰ Italiaans; italiano : Il mattino ha l'oro in bocca.
⏰ Portugees; português : Quem cedo madruga / Deus o ajuda.
👉 Doctissimo : De morgenstond heeft goud in de mond
👉 Pinterest : De morgenstond heeft goud in de mond
Ergens is er een ruimte waar een stoel in staat. De muren gaan het bevattingsvermogen van gewone mensen te boven en de stoel is nog oneindig veel keer ingewikkelder. Het simpelste in de ruimte is de engel die op de stoel zit. Telkens hij inademt neemt hij heel de ruimte in, elke keer hij uitademt lijkt de ruimte even groot voor hem als het gehele universum voor een mens. De muren van de ruimte zijn voor hem even onverstaanbaar als voor ons, maar de stoel waar hij op zit kan hij vreemd genoeg wel begrijpen. Hij ademt in en uit in een poging de muren om hem heen te kunnen bevatten.
In. Uit.
Zijn vleugels zijn het enige deel van hemzelf dat ooit de muren heeft aangeraakt. Als hij uitademt zijn de muren te ver. Zijn vleugels zijn te groot als hij inademt. Ze wikkelen zich rond hem en worden in absurde hoeken gewrongen door de muren.
In. Uit.
De muren lijken het omgekeerde van zijn vleugels. “Omgekeerd?” Een hele reeks synoniemen en gerelateerde woorden komen in hem op. Tegenovergesteld, tegengesteld en haaks. Verkeerd, gedraaid en averechts. Averechts is een goed woord voor de muur. Het brengt hem niet zichtbaar dichter bij het bevatten van de muur maar het helpt hem wel in zijn besluit de muur als slecht te labelen. Zijn vleugels voelen juist aan, iets wat het omgekeerde is van zijn vleugels moet dus wel fout zijn. Averechts.
In. Uit.
Hij is ervan overtuigd dat als hij de muren kan aanraken met iets anders dan zijn vleugels dat hij de muren kan doorbreken. De muren en zijn vleugels stoten elkaar af, versterken elkaar. Iets anders dan zijn vleugels zou die reactie niet mogen hebben. Het is geen zekerheid maar een besluit. Zoals de averechtse muren een besluit zijn.
In. Uit.
De stoel biedt geen oplossing voor zijn probleem. Hij wil zich niet van de stoel verwijderen, het enige wat hij echt begrijpt in de ruimte. Misschien moet hij eerst meer elementen in de ruimte verstaan voor hij aan de muren begint. De stoel is gemaakt van doelbewustheid en bloedverwantschappen, en wordt samen gehouden door een beetje maatregel.
In. Uit.
Zijn kern is bliksem, sterrenstof en liefde. Om zijn kern cirkelen taal en oprechtheid. Zijn gedachten zijn gevormd uit verlies en vuur. De vleugels die hij zo vaak tegen de muren geduwd heeft bestaan uit wanhoop, ontzag, zonnestralen en constellaties.
In. Uit.
De muren zijn gemaakt uit begeerte, afkeuring, melancholie en sterren. De muren zijn meer dan dat, maar meer zal hij nooit kunnen bevatten. De andere delen zijn te klein om door hem te worden waargenomen.
In. Uit.
Constellaties zijn groter dan sterren. Sterrenstof is kleiner. De hypothese dat hij de muur moet aanraken met iets anders dan zijn vleugels om te ontsnappen wordt waarschijnlijker en kan worden aangevuld met zijn kern.
In. Uit.
De stoel staat te allen tijde in het midden van de ruimte, dat is een deel van de maatregel die hem tezamen houdt. Hem verplaatsen is dus geen optie. Maar zolang de engel zich in het midden van de ruimte bevindt kan hij de hypothese van zijn kern en de muren niet testen.
In. Uit.
De stoel. De muur. De stoel. De muur. Stoel. Muur. Stoel. Muur. Muur. De muur is averechts. De muur is fout. De stoel zal altijd in het midden van de ruimte blijven. Hij zal de stoel later wel nog terugvinden.
In. Uit.
Hij probeert heel hard om niet in te ademen. Als hij inademt zullen zijn vleugels weer tussen hem en de muur komen. Hij staart angstvallig naar de muur. Wat als de muur aanraken pijn doet? Wat als hij gewond raakt? Zal hij wel genezen? Genezen is afhankelijk van tijd, dat weet hij, maar er is geen tijd in de ruimte tussen de muren.
In. Uit.
Hij moet opnieuw een van de muren zoeken.
Uit.
Hij trekt zijn vleugels zo ver mogelijk in.
Uit.
Hij houdt zijn vleugels strak tegen zijn lichaam en duwt langzaam zijn kern tegen de muur.
In.
Zijn vleugels duwen tegen de muren.
In.
De muren geven moeizaam mee.
In.
Barsten, scheuren en dan niets van weerstand meer.
In.
Hij strekt zijn vleugels verder uit dan de ruimte hem ooit toeliet. Hij is niet langer gedwongen om ze in ongemakkelijke hoeken te wringen. De vleugels kreunen en bieden weerstand aan hun plotselinge vrijheid, gewend als ze zijn aan de beperkte ruimte. Hij slaat zijn vleugels uitbundig om hem heen, ondanks de pijn. Constellaties scheuren los uit zijn vleugels en laten zwarte gaten achter. Zonnestralen bloeden door de wonden en branden patronen op zijn vleugels.
Uit.
Hij trekt zijn vleugels in voor ook wanhoop en ontzag aan hem ontsnappen. Zijn vleugels bestaan nu uit wanhoop, ontzag, brandende woorden en zwarte gaten. Hij kijkt vol verwondering naar de enkele zonnestralen en constellaties die nog in zijn vleugels zitten. Haast te klein om door hem gezien te worden.
In.
Hij houdt zijn vleugels zo dicht als hij kan zonder hemzelf volledig te omwikkelen. Hij zet zich neer op een scherf van de muur en drapeert zijn vleugels erover. De nieuwe ruimte is zoals de muur, hij bestaat uit te veel deeltjes om te kunnen bevatten. De nieuwe ruimte is niet zoals de muur want hij verandert constant.
Uit.
De scherven van de muur liggen dicht rondom hem, alsof ze na het breken terplekke zijn neergestort. De constellaties die hij is verloren liggen weider verspreid, hij ziet delen ervan nog rondvliegen. De zonnestralen hebben ook in de nieuwe ruimte patronen gebrand.
In.
De verandering heet tijd. Hij herinnert zich tijd, hij herinnert zich zeven dagen. Hij slaat zijn vleugels woest uit wanneer hij beseft dat de ruimte tussen de muren een eeuwigheid was. Zijn laatste constellaties scheuren los.
Uit.
Voorzichtig zodat hij niet ook zijn laatste zonnestralen verliest legt hij zijn vleugels weer neer. Vol verwondering kijkt hij naar de tijd die verandert. De tijd in deze ruimt is als een klok. De wijzers gaan eeuwig rond. Waar delen van zijn vleugels zijn neergestort worden klokken zandlopers.
In.
De laatste zonnestralen verlaten hem. De brandende woorden die achterblijven op zijn vleugels spreken van onrechtmatige straffen en onnodig wrede maatregelen. De zandlopers lopen leeg. Ze tellen langzaam af totdat deze ruimte een nieuwe eeuwigheid zal worden.
Uit.
Hij herinnert zich waarom eeuwigheid zijn straf was. De mensen. De onbeduidende deeltjes die uit zo veel bestaan dat ze niets anders genoemd konden worden dan nietig. Heel veel niets dat waren mensen. Ze zien er bijna exact hetzelfde uit als toen hij naar de eeuwigheid werd verbannen. Het is moeilijk om ze te zien. Ze zijn met veel. Ze zijn te veel.
In.
De mensen die door zijn constellaties waren geraakt toen hij voor het eerst zijn vleugels uitsloeg gedragen zich anders. Hij kan ze makkelijker benoemen dan de anderen, ze bestaan uit zoveel minder. Hun delen zijn zoveel groter. Woorden, vrees en spoed. Drie duidelijke delen.
Uit.
Zijn zonnestralen hebben een ingewikkelder effect. Hij kan zien dat die mensen bestaan uit smart, zelfbewustzijn en doel maar ze gedragen zich niet zo. Onder een mom van nietigheid begeven ze zich onder de niet geraakte mensen.
In.
Misschien zou hij moeten proberen meer mensen te raken. Ze zijn veel beter zo. Sommigen behouden meer delen, anderen minder maar allen zijn ze veel groter. Er is misschien geen tijd genoeg om hen allemaal te helpen maar binnenkort heeft hij weer een eeuwigheid.
Uit.
Hij gaat recht gaan staan op zijn stuk muur. Zijn vleugels trillen van anticipatie. Heel even sluit hij zich af van de wereld. Hij is zich alleen bewust van hemzelf. Van zijn wanhoop en ontzag, de brandende woorden en de zwarte gaten, taal en oprechtheid, verlies en vuur. Hij kropt het allemaal op, duwt het tegen zijn kern. Bliksem en sterrenstof wikkelen zich rond zijn andere delen. Hij begint te beven met zijn opgekropte kracht. Zijn liefde houdt hij dicht bij zich. Hij weet nog waarom hij werd verbannen. Zijn liefde zal hij nooit meer doelbewust loslaten waar anderen het zouden kunnen zien.
In.
Hij gooit zijn hele wezen tegen de wereld die hij niet begrijpt. Alles doet verschrikkelijk veel pijn.
In.
Hij kan alleen nog maar schreeuwen met de brandende woorden die zijn vleugels bedekken.
In.
Ook de zwarte gaten weigeren hem te verlaten.
In.
Net als toen hij zijn constellaties en zonnestralen verloor, laten de weggescheurde deeltjes echo’s van zichzelf achter: strijdlust en identiteit; daden en eenvoud; vastberadenheid en vloeibare stikstof; adempauzes en ijlte.
Uit.
Hij kijkt naar de wereld rond hem. Die nu zoveel minder, en dus zoveel meer, is. De mensen zijn nu zijn kinderen geworden en hij zal beter voor hen zorgen dan zijn vader ooit voor hem heeft gezorgd. Vaag beseft hij dat de zandlopers leeg zijn. Het is niet erg. Hij zal een eeuwigheid nodig hebben om voor zijn kinderen te zorgen.
