#motormuis

[ecoers]

#swag #jaren80 #eighties #motormuis #meerblauwopstraat #opendeurdag #politiedenhaag (bij Malieveld) https://www.instagram.com/p/CEPZysOBM6AmQSJnD_7Lh0FQAcVDmzihpo1psk0/?igshid=13otr5aw1sfco

[sammieschrijft]

Motormuis, gebarentaal en heel veel AUW

Ik ging laat slapen. Mijn medicijnen innemen duurde anderhalf uur terwijl mijn haren nat en ongekamt waren.

Ik was heel de dag alleen geweest en was blij dat er eindelijk iemand bij me was tegen wie ik aan kon praten. Ik was even een eindeloze stroom aan woorden zonder logica of me te houden aan de wetten van de taal.

Door de ontsteking in mijn rug was ik erg spacy en door de endorfine die mijn lichaam aanmaakte.

De dag erop werd ik om half acht wakker gedreund door een grote machine die alle tegels in het leegstaande huis eraf aan het beuken was. Om tien over half acht zat ik verdwaasd op de bank bij mijn moeder met mijn pyama nog aan en vol gifstoffen die die nacht nog niet door mijn lichaam waren afgebroken.

Met veel moeite deed ik mijn kleren aan, at wat en ging liggen op de bank als een vampier in een doodskist. Paracetamol was mijn vriendje die dag.

Bij de fysio was het niet leuk. Ik moest regelmatig verwisselen van houding omdat de pijn niet te harden was. Ze duwde tegen mijn voet aan, maakte een bepaalde beweging en ik schoot twee meter omhoog terwijl ik op haar behandeltafel lag. ‘Fietsen kun je voorlopig vergeten’, zei ze. Ik trilde over heel mijn lichaam van de pijn. Ze zei dat we het hier bij moesten laten voor vandaag. Ik was het grondig met haar eens. Ze legde haar handen op mijn schouders terwijl ik op de rand van het bed zat. Ik vond dat zo lief! Ik werd er rustiger van.

In de auto ging ik voorin zitten. Dat heb ik drie jaar niet gedurfd, maar ik had zo'n pijn dat ik alles deed voor wat verlichting. Ik moest nog steeds trillen en kreeg mijn gordel niet zelf aan.

Ondertussen ging de herrie bij de buren onverminderd door. Het geluid was zo doordringend dat ik geen muziek, tv of film kon kijken of een normaal gesprek kon voeren. Ik wachtte op Petra, de woonbegeleider in de tuin. Toen ik een kwartier aan het wachten was belde ze me op dat ze wat later kwam. Dat vond ik heel vervelend, want als ik dat had geweten had ik even op bed kunnen gaan liggen.

Ik zat in de tuin de pijn te negeren, toen ik een motor aan hoorde komen. Ik zei tegen mezelf dat Petra dit niet kon zijn, omdat ze een auto heeft en focuste me op mijn telefoon. ik hoorde iemand de stoep op lopen en wie kwam daar aan? Petra! Hahaha Ik dacht dat ik niet meer bijkwam. Stoere motorkleding aan, een helm en handschoenen in haar hand. Ik zei tegen haar: ‘En jij hebt een motor en dat weet ik nu pas?? Hoe stoer! Vet gaaf!‘ Ze blijft me verrassen.

We maakten een korte wandeling. Daarna gingen we een beetje kletsen in mijn huis. Met op de achtergrond de herrie. We moesten hard praten om elkaar te verstaan, maar ik had een missie en wilde die graag voltooien. Ik zei dat ik boos op haar was om hoe ze vorige week deed. Ik zei: ‘Ik dacht bij mezelf: Nou dan kom je toch lekker niet meer!‘

Ze pakte het heel goed op. Ze zei dat zij kon leren om wat langer na te denken voordat ze wat zei en om niet zo cru uit de hoek te komen en dat ik misschien kan leren om te beseffen dat wat ik zeg niet altijd is zoals het is. Ik zei: ‘Ja, ik wil ook leren. Ik sta daar wel voor open.’

Petra zei dat ze zich vrij voelde om mij ook feedback te geven en dat dat niet bij iedereen zo is. ‘Fijn dat je het direct met mij bespreekt en niet eerst gaat mopperen bij anderen.’

Tof dat ze dat merkte.

Ik had expres niks gezegd in de email toen mijn behandelaar erin vroeg hoe het met me ging, want dan gaat ze het rapporteren en dan wordt het zo’n groot ding. Daar had ik geen zin in.

‘Hoe voel je je nu?’, vroeg ze na een paar minuten. ‘Goed’, zei ik. ‘Ik ben niet meer boos. Ik vind dat je de feedback goed oppakt en dat je de juiste dingen zegt.’

Petra en ik hebben verder gepraat over gebarentaal en ze vroeg of ik de gebaren voor wilde doen die ik kende. Ik weet niet waarom ze dat vroeg. Het bleken dezelfde gebaren die zij ook kende. Ze vroeg of ik ook fonetische gebarentaal kende. Ik zat heel hard na te denken wat fonetische gebarentaal ook alweer betekende. Ik zei dat ik die gebarentaal absoluut niet kende.

Petra deed een paar letters na en ik maakte met mijn hand de rest van het alfabet af. Ik was vergeten dat ik de gebarentaal best goed kende, omdat ik dat ooit geleerd heb van een vriendinnetje toen ik tien was. Tijdens onbewaakte momenten spel ik sinds die tijd mijn gedachten met de fonetische gebarentaal als ik alleen ben of zie de gebaren voor me in mijn hoofd.

Weer had ik iets gezegd wat achteraf anders bleek te zijn. Maar ik denk echt op zo’n moment dat ik absoluut geen fonetische gebarentaal ken, terwijl ik het heel mijn leven al (zij het zeer prive en enkel voor eigen gebruik) gebruik.

De herrie was zo hard en de pijn in mijn rug zo sterk, dat ik voorstelde om er een eindje aan te breien. Ik wilde naar de rust en platliggen. Dat vond ze prima.

Nooit een saai moment in het leven van Sammie Eck. Ook thuis dus in gebarentaal en fonetische gebarentaal.