"Dünya kocaman bir yer ve bana alacağım, bir yudum nefes olmalıydı!.."
Kaynak: efillavin

seen from Kazakhstan

seen from United States

seen from Malaysia
seen from United States
seen from Malaysia

seen from Malaysia
seen from Peru

seen from Singapore
seen from United States

seen from Canada

seen from Iceland
seen from China
seen from Malaysia
seen from Latvia
seen from Türkiye
seen from Singapore
seen from Germany

seen from Malaysia
seen from Saudi Arabia
seen from Türkiye
"Dünya kocaman bir yer ve bana alacağım, bir yudum nefes olmalıydı!.."
Kaynak: efillavin
𝐺𝑢̈𝑛 𝑏𝑖𝑡𝑡𝑖.
𝑌𝑎𝑛ı𝑛𝑑𝑎𝑦ı𝑚 𝑑𝑖𝑦𝑒𝑛𝑙𝑒𝑟 𝑔𝑖𝑡𝑡𝑖.
𝐸𝑚𝑒𝑘𝑙𝑒𝑟 𝑐̧𝑜̈𝑝 𝑜𝑙𝑑𝑢.
𝑍𝑎𝑚𝑎𝑛 𝑘𝑎𝑦ı𝑝 𝑔𝑖𝑡𝑡𝑖.
𝐺𝑒𝑟𝑖𝑦𝑒 𝑏𝑖𝑟 𝑜𝑑𝑎𝑛ı𝑛 𝑖𝑐̧𝑖𝑛𝑑𝑒 𝑔𝑜̈𝑧𝑦𝑎𝑠̧𝑙𝑎𝑟ı 𝑣𝑒 𝑠̧𝑎𝑟𝑘ı𝑙𝑎𝑟 𝑘𝑎𝑙𝑑ı.
-Deniz
İnsan herkesi susturur da içindeki sesi susturamaz. İnsan herkese kulağını tıkarda ailesine tıkayamaz.
Kaçacak yerim kalmadı. Nereye gitsem aynı yüzler, aynı sesler, aynı sıkışmışlık. Her gün daha dar bir odada uyanıyor gibiyim. Camlar var ama dışarıyı göstermiyor, kapılar var ama hiçbir yere çıkmıyor. Zaman ağır, üzerime basıyor. Nefes almak bile bir işkenceye dönüşüyor. Kafamın içinde sürekli bir uğultu; sustuğumda bile orada, konuştuğumda daha da büyüyor. İnsanların arasında kayboluyorum ama yalnızlığım hiç dağılmıyor. Yüzler yanımdan geçiyor, sesler üstümden akıp gidiyor, ama bana dokunan hiçbir şey olmuyor. Ben burada, aynı yerde, aynı karanlıkta kalıyorum. Kaçmak istiyorum ama yok. Bir çıkış yok. Karanlığın içindeyim ve bu defa alışmaya bile çalışmıyorum. Çünkü alışmak, zaten tamamen kaybolmak demek...
Bazı yaşanmışlıkların insanı ayakta tutamıyor olması, acının gerçek olduğunun bir kanıtı gibidir...
Nefes yok. Sanki hava, bana küsmüş.Ciğerlerim… taş kesilmiş.Her yutkunuş, boğazıma diken gibi saplanıyor.Sesim yok.Çığlığım yok.Suyun altında, çırpınan bir gölge gibiyim. Boğuluyorum.Ama herkes… bunu sessizlik sanıyor…
Ben bir genç kız olarak son zamanlarda artan kadın cinayetlerini, vahşetlerini, taciz ve tecavüzünü, istismarını artık tepkisiz bir halde izliyor oldum.
Attığım her adım çığlık gibi yankılanıyor kulağımda. Ben artık güvenilir sokaklar ve kadınların özgürce yaşamalarını, haklarını istediği gibi her yerde kullanmalarını istiyorum.
Kadınların ve genç kız olarak bizlerin korkakça değil de daha cesur adım atmalarını istiyorum. Biz vahşileşmiş ve akıl sağlığını yitirmiş erkeklerin arasında nefes almak istemiyoruz. Ailelerin evlatlarına sahip çıkmadığı bu devirde yaşamayı istemiyorum. Adaletin olmadığı bu ülkede hakkımı sonuna kadar kullanamam çünkü yasa diye bir şey yok. Çünkü yasalar uygulanmıyor çünkü yasalar çürüdü. Ve bizler bu akılların içinde büyümeyi bekliyoruz.
Çürümüş bir toplumda kalp yaşayamaz…
Gelmediğini biliyorum…
Sensiz geçen her an, içimde bir boşluk açıyor.
Özlemin içime kök salmış,
Nefes aldıkça seni hatırlıyorum.
Hüznün göğsümü sıkıştırıyor,
Ama alışırım, alışmak zorundayım.
Yalnızlık sarmış dört bir yanımı,
Bu sessizliğe mahkûm yaşayacağım.
Gelmediğini biliyorum…
Hayalin her gün biraz daha siliniyor,
Ama izi kalıyor derinlerde.
Mutluluk, bir serçenin kanat çırpıp
Uçup gitmesi gibi terk ediyor beni.
İstesem de duyamayacak kulaklarım,
O zarif sesini artık.
Gelmediğini biliyorum…
Beni çaresizliğe teslim edeceksin.
Korkularımı sakladığım sokaklarda,
Bir umut kırıntısı arayacağım.
Bir defa yanmak yetmezmiş gibi,
Sen beni her gün yeniden yakacaksın.