Yalnızlığı hissediyorum iliklerime kadar... öyle bir boşluktayım ki bitmiyor, dolduramıyorum hiçbir gidenin yerini. Kimse dönsün istemiyorken, istemsizce birileri yanımda olsun istiyorum. Hayatımın hiçbir döneminde bu kadar yalnız kalmamıştım. Tek başıma ayağa kalkmak istiyorum. Elbet bir gün elimden tutacak birileri. Yaptıklarımda bana destek olan yok, yaptıklarım kimine göre yanlış ama kendi doğrularımla ilerliyorum. Bazen bazı şeyleri sırf zorunda olduğumuz için yapıyoruz zaten. Yalnız uyuyup yalnız uyanıyorum. Bir kedim vardı iki gün sonra o da gidiyor. Ek tercihleri bekliyorum eğer onlar da olmazsa ve üniversiteye yerleşemezsem bundan sonra tek başıma ayakta durucam. Çay içmek veya bir kahve ayıltmıyor beni. Kimseyle mutlu değilim ve buraya ait değilim, hislerim kuvvetli, derinden... kurtulmam gerekiyor. Çıkış yolları getirecektir elbet Tanrı karşıma. İnancım bitmiyor. Güzel günler görür mü bu gözler bilmiyorum ama bu bedenle karanlığa doğru gidip duruyorum. Elbet bir gün yüzüm gülecek. Elbet bir gün uyanmak için sebep bulabileceğim. Her şey netleştiğinde iyi de olsa kötü de olsa mutlu olacağım... çok yakında. İyi geceler. Birileri elimizden sıkı sıkı tutacak, sabredin. “Allah sabredenlerle beraberdir.”