#official entry

[kok0w0lf]

(~￣▽￣)~ Official entry~

I hope you don’t mind I added the lyrics of the song Beautiful Soul, but the drawings were pretty fitting to it in my opinion >w<

I hope you liked the results ^^

Have a nice day/night!

[doonitedin]

Tamil drama 'Koozhangal' is India's official entry for Oscars 2022

Tamil drama ‘Koozhangal’ is India’s official entry for Oscars 2022

New Delhi: Tamil drama “Koozhangal” (“Pebbles”), directed by filmmaker Vinothraj PS, has been selected as India’s official entry for the 94th Academy Awards. The movie follows an alcoholic abusive husband who, after his long-suffering wife runs off, sets out with his young son to find her and bring her back. “Koozhangal” stars a host of newcomers and is produced by Vignesh Shivan and…

View On WordPress

[salilimngmangga]

Nice meeting you once again, Iligan City!

For someone who is driven by her adventure juices and the need for adrenalin rush, exploring the city that she has been living since birth in different forms of her own little adventure has been more than merely musing over childhood memories, it has been a breath of fresh air and a source of novel adventure.  

Nice meeting you Iligan City – my home, once again.

Iligan City has been endowed and blessed with natural resources. Particularly popular for its wide variety of picturesque waterfalls, it is dubbed as the City of Majestic Waterfalls. Located in northern Mindanao, its waterfalls, especially the Maria Cristina Falls promises travellers not only the beauty capable of filling them with awe but would also make them appreciate just as how much this beauty has been beneficial in terms of providing electricity. It has been utilized to supply electricity for the city and for major parts of Mindanao. As a proud Iliganon even as a child, I always remember how I take great pride whenever our city is featured in our fifth grade Araling Panlipunan books and how this Hydropower plant does its magic!

However, as I have grown in this city, I understood that a city is defined not only in the number of industries and malls that it possesses. More importantly, in every little adventure that I have embarked in Iligan, I discovered that we have the best people! True! Without bias and without doubt, relying on to my own personal so-called little adventures, I have experienced how amiable and welcoming Iliganons are.  And this, I bear out to my own little adventures below.

Adventure 1: Cliff Jump at Tinago Falls! 

My adventure juices are what make me tick. And upon seeing the beauty of Tinago Falls, all the pains of descending the steep 400+ steps are more than worth it. As you watch how the water falls down into a deep blue green basin, you just cannot help but be in one with nature. (Of course, I have to satisfy the adrenalin rush and quickly went for a minor cliff jump!)

This photo is actually taken by a local who we fondly call ‘Manong the expert diver’. He gladly presented himself to take all the group photos for us and even suggested which places are best to take photos. The locals are really accommodating especially those little boys who neither expect nor ask to be paid with money in return for how they guide you to the different parts of the waterfalls. They have truly lived up to being hospitable in all sense of the word. As we went home, beyond the beauty of the waterfalls, a smile lingers in our faces because we cannot believe how good and welcoming they are. 

Adventure 2: Cupcakes at Tedts' Diner!

I know this is not the typical physical adventure, doing all those life and death stunts just to satisfy your adrenalin rush, but once in a while, you also need to treat the adventurer's mouth with a total explosion of tasty cupcakes! 

Photo by: Tedts' Diner https://www.facebook.com/TedtsDiner

Tedts' Diner is located in the heart of the city, just across the city's Post Office. Their cupcakes are such a happifier! Fuel up your Iligan adventure with their cupcakes! :)

Adventure 3: Kalesa Ride

Photo by: glengyl_iligan http://members.virtualtourist.com/m/p/m/2136f9/

Every fiesta season, I would always ride this 'tartanilla' (kalesa) to go to Mugna where all carnival rides are located. The kalesa ride would not only give you a certain wave of nostalgia as these are the kinds of rides that are used before in ancient public transportation but also the kutseros are very friendly! The adventure of this ride is not on its speed but on the conversations I have with the kutseros asking them of the names of their horses. Talk to them! :)

Adventure 4: Traditional Bowling! 

Photo by: Tzaddi Esguerra http://wheresburger.tumblr.com/

With the advent of technology nowadays, this little adventure animal of mine never fails to appreciate how the Bowling lanes in Iligan City are manually operated. The bowling duckpins are positioned back to their places manually and the bowling balls are transported back via simple machine. :) You must experience this! The people who manually place your bowling pins are very patient too! 

Adventure 5: Timoga Swimming Pools

Nothing beats the natural flowing water of the timoga swimming pools! Nothing beats swimming and doing jump shots with friends! 

Photo by: Kemuel Romero

Adventure 6: Cheding's Peanuts!

To wrap up my little adventures, this famous delicacy - the toasted peanuts have been the all-time pasalubong of Iliganons to visitors and tourists. A must-have pasalubong!  

Photo by: DarleneCMF http://members.virtualtourist.com/m/p/m/16d78a/

In my own little home adventures, I stepped into a realization that no matter how naturally beautiful your city is but without the goodness of its people, that same beauty would only serve as futile. After all, beauty is in the goodness of the people. 

Beyond the natural resources that is evidently possessed by Iligan City, there's still a lot more to discover and enjoy even the bits of it that are often overlooked - its wonderful people. This little adventurer takes great pride on her home not only how it has such beautiful waterfalls but also how beautiful Iliganons are despite the circumstances that the city has been through. 

Amidst everything, Iligan City stands strong in the Land of Promise. And this little adventurer hopes Iligan that it continues to fulfill its promise of a city with even more beautiful people enjoying and taking care of our beautiful God-endowed natural resources - of our home.  

Indeed, ILIGANONS ARE THE ORIGINAL ILIGAN'S PRIDE

Nice meeting you my home - Iligan City, once again.

“An official entry to the Iligan Blogging Contest 2012” 

ligan Blogging Contest 2012

[blognilabli]

Kwento ni Marisse

  Pinakamasayang araw para sa mga magulang ko at lahat ng kamag-anakan namin ang araw ng paglabas ng resulta ng LET Board Examination para sa mga nagtapos ng pagtuturo. Natutuwa ako’t nakapasa ako, hindi nga lang kasing saya ng mga magulang ko. Ni minsan hindi ko naman pinangarap maging guro. Gusto kong kumuha ng kurso tungkol sa paggawa ng pelikula dahil yun ang hilig ko kaya lang hindi kaya ng budget nina Nanay. Okay na rin to’ at least nakatapos ako, may degree, mayroong maipagmamalaki. Mabilis akong nakahanap ng trabaho. Nirekomenda kasi ako ng tiyahin kong titser sa eskwelahang pinagtratrabahuan niya. Tinanggap ko ang alok ng tiyahin ko. Sayang naman kung tatambay pa ako ng ilang buwan dito sa bahay bilang palamunin at para na rin makatulong sa gastusin ng pamilya namin.

            Dumating ang araw ng pasukan. Marami-raming estudyante ang nag-aaral sa eskwelahang pinasukan ko. Marami akong nakakasalubong na mga mag-aaral at bumabati ng “Good morning po ma’am”. Masarap din palang matawag ng ganoon, ang buong akala ko’y hindi ko na talaga magugustuhan ang pagtuturo. Dahil nga sa baguhan pa lamang ako, in-assign ako ng faculty sa pinakamababang section. Hindi ako sanay makihalubilo sa mga ganoong estudyante, gusto kong sabihin sa mas nakakataas sa akin. Noong nag-aaral pa kasi ako, madalas nasa section one ako at kinaiinisan ng klase namin ang mga nasa mababang section, bukod kasi sa mga pasaway, suki pa sila ng guidance office. Siyempre bilang baguhan, wala akong karapatang umaangal o mag-inarte man lang.

            Tinanggap ko ang klase na ibinigay sa akin kahit may alinlangan ako kung makakayanan ko ito. Nasa pinakadulo ng kabilang building ang room ng klase ko. Habang papalapit ako ng papalapit sa classroom, patindi ng patindi rin ang kaba ko. Nang makita ko ang mga estudyante ko, nilakasan ko na ang loob ko at pumasok ng sa kanilang kwarto. Ayokong magalit pero hindi ko gusto ang nadatnan ko. Makalat, magulo at maingay ang kwarto. Isinantabi ko na muna ang inis sa mga estudyante ko. Kumuha ako ng chalk at isinulat ko sa blackboard ang pangalan ko. Nagpakilala rin ako sa kanila, tapos nito’y sinabi ko ang mga patakaran ko sa loob ng classroom. Tulad ng inaasahan, hindi sila nakikinig. Nabaling naman ang tingin ko sa isang magandang estudyante nakaupo nang tahimik sa isang gilid.

            Matapos kong magpakilala, hiniling ko naman sa mga estudyante kong magpakilala rin sila sa isa’t isa. Kahit mga pilyo at pilya, nakakatuwa ring pakinggan ang pagpapakilala nila sa sarili. Tinawag ko ang huling estudyante. Siya yung tahimik na estudyante sa isang sulok kanina. Dahan dahan siyang pumunta sa harapan. Hindi ko mainitindihan pero kaiba siya sa lahat ng mga kamag-aral niya. Hindi siya ngumingiti o ni nakikihalubilo sa kanila. Kahit hindi ko siya hinahawakan, ramdam ko ang panginginig ng katawan niya. Gayundin din ang pangingilid ng luha sa mga mata niya. Nag-umpisa siyang magsalita at tumahimik ang buong klase upang mapakinggan ang tinig niya sa unang pagkakataon.

            “Magandang umaga, ako si Marisse Arcella, labing-limang taong gulang... Kakalipat ko pa lang sa lugar ninyo kaya hindi ko kabisado kung saan ako nakatira, transferee din ako sa school na to’.”

            Dahil nga’y maraming pilyo sa klase may isang estudyante akong nagtanong.

            “Marisse pala ang pangalan mo? Pwede bang makuha ang number para textmate tayo?”

Nagtawanan lahat. Maraming nanukso. Mukhang napikon si Marisse kaya nama’y lumabas siya sa kwarto. Pinatigil ko ang mga estudyante kong nang-aasar. Hinabol ko si Marisse pero hindi ko siya nakita. Sabi ng guard ng paaralan umalis na daw ito, umuwi na daw dahil masama ang pakiramdam. Bumalik ako sa room at pinagsabihan ang mga estudyanteng nang-asar kanina. Humingi naman sila ng tawad kaya pinalampas ko na ang kasalanan nila. Naging maganda naman ang unang araw ko ng pagtuturo. Medyo hirap nga lang ako sa advisory class ko, pero ayos lang, nakikita ko naman ang effort nila upang matuto at sumunod sa mga patakaran ko. Naiintriga pa rin ako sa mag-aaral na si Marisse. Gusto kong tanungin kung anong problema niya pero hindi kasi siya nagsasalita.

Sa pangalawang araw ng pagpasok ko, hinanap ko agad si Marisse. Hindi siya pumasok. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko pero sobra akong nag-aalala sa batang iyon. Isang linggo ang lumipas at hindi pa rin pumapasok si Marisse. Ang sabi ng ilan ay baka gusto nang huminto ng bata, pero sa tingin ko’y may pinagdadaanan lamang ito. Dahil sa pag-aalala, hiningi ko ang address ni Marisse sa registration office at pinuntahan ito. Luma ngunit malaki ang kanilang bahay. Mukhang may kaya ang pamilya nila, ang hindi ko lamang maintindihan ay kung bakit sa public school siya nag-aaral. Nagtanong ako sa mga kasamabahay kung nasa loob ba ang estudyante ko. Kinumpirma nga ng isang kasambahay nila na naroon siya. Pinapasok ako sa bahay nila at sinalubong ako ng nanay daw ni Marisse.

Nakausap ko ang magulang ni Marisse. Naikwento nila ang nangyayari din sa anak at doon ko nalamang ampon lamang si Marissse. Galing daw ito sa DSWD. Matalinong bata kaya gusto nilang tulungan subalit hindi pa rin nawawala ang trauma nito. Di nagsasalita at laging takot. Hirap makihalubilo sa iba. Marami ng sinubukang paraan ang mga umapon kay Marisse upang bumalik ito sa dati. Sinali sa iba’t ibang organisasyon, inhingi ng tulong sa mga counsellor, ipinasok sa public school upang mas makahalubilo ang mga kasing edad niya, ngunit wala paring epekto. Hindi ko man nakausap si Marisse pero medyo naliwanagan na ako sa ikinikilos niya. Mahirap nga talagang bumalik ulit sa normal na buhay matapos ang traumang pinagdaanan, pero kung hindi siya matutulungan, mamumuhay na lang siya sa bangungot na iyon.

Matapos ang isang linggo, sa di malamang dahilan pumasok na si Marisse. Tulad parin siya ng dati, di nagsasalita, di rin nakikihalubilo sa iba. Matapos ang klase, sinubukan ko siyang kausapin. Inaya ko muna siyang magmerienda sa malapit na fast-food chain sa school, para gumaan ang loob niya at baka sakaling magkwento siya sa’kin.

“Marisse, anong gusto mo? Burger o spaghetti? Sabihin mo lang, treat ko.”

“Ma’am, bakit ako lang po? Sa dami po ng estudyante niyo, ako lang po yung pinagtutuunan niyo ng pansin?”

“Wala lang, nakikita ko kasi ang sarili ko sa’yo. May problema ka pero natatakot kang sabihin sa iba. O eto notebook, kung di mo kayang sabihin, isulat mo, baka sakaling gumaan ang loob mo.”

Tinanggap ni Marisse ang notebook na ibinigay ko. Natutuwa ako’t simula noo’y madalas na siyang pumasok. Wala pang masyadong pinagbago sa kilos niya, tahimik at di pa rin palakibo pero wala na ang takot sa mga mata niya. Isang araw, lumapit sa akin si Marisse. Kinamusta ko siya. Mukhang mas mabuti na ang kalagayan niya ngayon kesa noon. Ibinalik niya sa akin ang notebook na ibinigay ko. Pag-uwi ko ng bahay, agad kong binasa ang mga naisulat ni Marisse sa notebook na iyon.

Noong nagsasama pa ang tunay na mama at papa ko, laging naglalasing ang papa ko. Kapag nalalasing siya binubugbog niya ang mama ko tapos ako hinahampas niya ng sinturon. Natatakot ako. Lagi siyang sumisigaw, hanggang ngayon naririnig ko pa rin ang sigaw ni papa. Salbahe siya! Galit ako sa kanya! Sinasaktan niya kami ni mama. Minsan umuwi na naman ng lasing si papa. Ako lang ang nadatnan niya sa bahay, wala si mama. Galit na galit si papa, kumuha siya ng sako, sinabit niya ako doon. Kahit ang lakas lakas ng iyak ko walang kapitbahay na tumutulong sa akin, takot din sila kay papa. Nakita ako ni mama sa ganoong sitwasyon, agad niyang hinampas ng bote ng redhorse si papa. Ibinaba ako ni mama. Habang sumasakit ang ulo ni papa, tumakbo kaming palayo ni mama. Yun na ang huling kita ko kay papa. Akala ko okay na ang lahat. Di na kami mahahabol at masasaktan pa ni papa dahil lumayo na kami sa kanya. Labing apat na taong gulang ako ng makilala ni mama si tito Maning. Mabait si tito Maning noong una. Lagi niya akong binibilhan ng mga damit at sapatos. Masayang masaya din sa kanya ang mama ko. Isang araw na lang nag-away sila ni mama. Nagselos siya sa isang kapitbahay namin. Mas nakakatakot siya kesa kay papa. Sinapak niya si mama sa magkabilang pisngi. Nagdugo pa nga yung bibig ni mama. Simula noon, lagi na siyang ganoon. Inutusan niya akong bumili ng alak, hindi ako nakabili kasi sabi sa tindahan bawal daw bumili ang menor de edad. Pag-uwi ko galit na galit si tito Maning, kinuha niya ang thermos na may mainit na tubig at itinapon sa akin. Likod ko lang ang napuruhan dahil nakatakbo agad ako. Para siyang demonyong tumatawa habang takot na takot akong tumatakbo papalayo. Hindi ko iyon sinumbong sa mama ko. Sasaktan daw ulit niya ang mama ko kapag nagsumbong ako. Sabi ko kay mama umalis na lang kami sa poder ni tito Maning. Ayaw ni mama. Mamamatay daw kami sa gutom kapag umalis daw kami. Minsan sinundo ako ni tito Maning sa eskwelahan. Nakita niyang kasama ko si Ernest, kaklase kong lalaki. Galit na galit siya. Inuwi niya ako sa bahay. Sabi niya katulad ko daw si mama na malandi, makati. Hindi ko maintindihan kung bakit nagagalit si tito. Takot na takot na naman ako. Ikinulong niya ako sa banyo. Mabubulok daw ako dun. Kinabukasan nun, pinalabas na niya ako, naging mabait siya sa akin. Nagkunwari akong tulog. Sabi niya kung di daw mapupunta si mama sa kanya ako na lang daw. Nararamdaman kong lumalapit siya sa akin. Ramdam ko ang hininga niya. Hinawakan niya rin ang maseselang parte ng katawan ko pero nagkunwari parin akong tulog. Baka saktan na naman niya ang mama ko. Lagi na niyang ginagawa yun sa akin. Nang minsan ngang naligo ako, pinasok niya ako sa banyo. Sumigaw na ako ng malakas. Parang dati ulit na walang tumutulong. Dumating si mama, kumuha siya ng kutsilyo. Ilang beses niyang sinaksak si tito. Punong puno ako ng dugo noon. Ikinulong nila si mama at pinaampon nila ako sa mommy ko ngayon. Natatakot pa rin ako...Natatakot... Gusto ko na ulit makita si mama…

Hindi ko mapigilang tumulo ang luha ko sa nabasa ko. Grabe ang pinagdaan ni Marisse. Sa akin niya lang ito sinabi. Simula noon lagi ko nang mino-monitor ang kalagayan ni Marisse. Ayoko nang mangyari ang mga masasamang karanasan niya. Nakikita ko naman ang pagbabago sa ugali ni Marisse. May iilan na siyang mga kaibigan. Matataas na ang grades niya. Nagagawa na niyang tabunan lahat ng masasamang karanasan niya. Pakiramdam ko dinala ako ng Diyos sa propesyon na ito para makatulong sa mga estudyante ko. Hindi sapat na nagbibigay lang ako ng impormasyon sa kanila, ang mahalaga nabibigyan ko din sila ng inspirasyon upang mamuhay ng maligaya. Hindi ko man nasunod ang pangarap ko, pero alam ko sa sarili kong masaya ako at kuntento na sa ginagawa ko.

<WAKAS>

This is an official entry to the Salik-Katha Tumblr Awards

[wheresthetardis]

Where's the Tardis Official Entry #100192- Tardis Costume Type 39

Want to wander around dressed as a Tardis?  This outfit would be just the thing!

This is a tardis my daughter and her friends made and it is wearable. They wore it around a close by tiny college town and it just happened to be on the day of graduation...It was great. Graduates were taking pictures with them. They were even pulled over and question by the Longwood police. In the process they educated the public of the awesomeness that is Doctor Who.

Materials:

• 12quot PVC Pipe • 2 Blue King sheets • 1 White King sheet • 1 Black Twin sheet • PVC fittings • PVC glue • pins • staples • thread • Pipe Cutter

[misatolx]

about a year ago I built this TARDIS for my Whovian Blythe Strawberry Fields. please vote!!

[wheresthetardis]

Where's the Tardis Official Entry #100274- Tardis Sand Castle

This is most certainly the first time we've seen a sand castle Tardis, but it's not unthinkable.  We're sure The Doctor would enjoy a beach setting.  How was this Tardis made?  Read below:

We first made a Tardis out of balsa and then made a rubber mold of the Tardis. Using blue colored sand we made a sand castle on the beach in Los Angeles and watched it taken by the waves in the attached movie.

Materials:

• Balsa • Rubber • Sand • Blue Paint

[wheresthetardis]

Tardis Entry #100148- The Tardis Murphy Bed My wife and I decided that the best way to disguise a Murphy bed would be to disguise it as the TARDIS. When closed, it assumes the appearance of the TARDIS. Once opened, it appears to be a bed that is much bigger on the inside! The most amazing attribute is that when I take a nap upon it, I always travel an hour or two into the future before waking up! My interesting place is http://tardisbed.tumblr.com - give her a visit and show her some love!

The idea of traveling with The Doctor in our dreams is quite appealing!