#oreimo 2

[thefigureresource]

Kirino Kousaka : Bunny ver [Oreimo 2] 1/4 scale from FREEing coming October 2024.

[rejord]

[rejord]

[doublesama]

Oreimo 2 Anime Series & OVA Specials Review | DoubleSama

Oreimo 2 is the second season of My Little Sister Can't Be This Cute. In this review, I rank the girls and discuss the end.

[piosenkabeztekstu]

Recenzja nr 17: Ore no Imouto ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai 1+2

Ore no Imotou ga Konna ni Kawaii Wake ga Nai, czyli po prostu w skrócie Oreimo od początku budziło moje obawy. Bo gdyby ktoś powiedział Wam, że ogląda anime, w którym brat dowiaduje się, że jego nienawidząca go, młodsza trzy lata siostra jest zapaloną miłośniczką gier nieco erotycznych, zabrzmiałoby to źle. Gdy dodamy, że są to gry zgłębiające relacje miłosne brat-młodsza siostra, brzmi to już wręcz tragicznie. Z tego też powodu, patrząc już na sam tytuł (w wolnym tłumaczeniu: Moja młodsza siostra nie może być tak urocza), rodziły się we mnie wątpliwości. Coś jednak popchnęło mnie do obejrzenie obu sezonów serii. I początkowo poczułem pewną ulgę - anime nie przyjęło niezdrowego podejścia do relacji siostrzano-bracianych. Do czasu...

Właściwie większość kontekstu fabularnego nakreśliłem już we wstępie, ale to oczywiście nie wszystko. Cała afera zaczyna się pewnego pięknego dnia, gdy Kirino, młodsza siostra głównego bohatera (o imieniu Kyousuke), jest zmuszona do wyjawienia mu swojej słodkiej tajemnicy. Ku jej zdziwieniu, on nie tylko nie potępia jej, lecz postanawia pomóc w ukrywaniu hobby przed niepożądanymi personami, jak również dalszym kolekcjonowaniu gier i mang, czy też znalezieniu kogoś, z kim mogłaby się dzielić pasją. Z czasem tworzy się niewielka grupa otaku, a Kirino musi uporać się nie tylko z nowymi koleżankami, ale też starymi przyjaźniami, a przede wszystkim - odbudową relacji z bratem.

Fabuła, jak fabuła - ani dobra, ani zła. Kluczowe więc będą postaci, których mamy kilka i wypadają one całkiem nieźle, na czele z głównym bohaterem. Kyousuke to przeciętny licealista, wyważony i co się okazuje, całkiem odpowiedzialny. Może na nim polegać zarówno młodsza siostra, dla której gotów jest zrobić prawie wszystko, ale i często służy radą i pomocą jej, a szybko także i jego, koleżankom. Z odpowiednim dystansem, nie dając się łatwo wyprowadzić z równowagi, a czasem rzucając nieco sarkastycznym komentarzem sytuacji - stanowi mocny punkt obsady i wokół niego budowany jest cały charakter serii.

Obok niego postawione zostało kompletne przeciwieństwo w postaci siostry. Kirino mimo swojego młodego wieku jest niezwykle utalentowana i utytułowana. Nie wiem, czego ona nie robiła, a we wszystkim, za co się złapała, odnosiła sukcesy. Wysportowana biegaczka; zarabiająca niezłe pieniądze, nastoletnia modelka; lubiana w szkole nie tylko za świetne wyniki w nauce ale i uprzejmość; raz nawet dla przyjemności napisała książkę, która z miejsca stała się hitem. Ogólnie cud-miód-i-orzeszki. Istnieje jednak jej druga strona - Kirino jest kompletnie nieznośna w swojej prawdziwej wersji, kiedy mowa o jej pasji, relacjach z bratem i otakowymi przyjaciółkami. Kapryśna, władcza, agresywna... Nie wiem, czy tak wyglądają młodsze siostry, bo takowej nie mam, ale tak chyba nie zachowuje się żadna siostra na świecie... No dobra, można by jej to wybaczyć i uznać za dobry start do rozwoju postaci, gdyby chociaż wraz z kontynuacją fabuły jakiś rozwój występował. A tu guzik. Dziwi bardzo, że teoretycznie tak obyta w świecie i obracająca się w dość poważnym towarzystwie dziewczyna czasami całkiem odlatuje, nie tylko wśród przyjaciół, ale też obcych, dorosłych ludzi. Przede wszystkim jednak jej problemem jest to, że mimo wszelkiej dobroci i poświęcenia ze strony brata, Kirino jak była wredna, tak zostaje przez całe anime i poza kilkoma pojedynczymi scenami, gdzie nieco się rozckliwia i cichym, złamanym głosem dziękuje za pomoc, nie zmienia w sobie nic.

Na szczęście jest kilka innych postaci dziewczęcych, które dają trochę wytchnienia od naszej księżniczki. Tak więc mamy niewysoką dziewczynkę miłującą gotycki styl, o pseudonimie Kuroneko, przeważnie cichą, acz może trochę wyniosłą. Poza wtrącaniem książkowo-telewizyjnych kwestii i ciągłymi kłótniami z Kirino o to, który gatunek wiedzie prym w świecie anime, odgrywa ona całkiem sporą rolę w późniejszej części pierwszego, jak i drugim sezonie. Jest Saori, nieco ekscentryczna miłośniczka kultury otaku, która organizuje i spaja całą grupę. Jest całkiem nietypową i ciekawą postacią, o kompleksowej konstrukcji, którą poznajemy dobrze, jak na postać drugoplanową, a to za sprawą wdzięcznych retrospekcji. W klasyczną rolę przyjaciółki z dzieciństwa wciela się Manami, uczęszczająca do tej samej szkoły, co Kyousuke. O dziwo nie jest tak irytująca i bezbarwna, jak znakomita większość tego typu bohaterek. Poza kilkoma typowymi cechami ma swój charakterek i generalnie nie staje pomiędzy głównym bohaterem a innymi dziewczętami serii, aczkolwiek zawsze służy radą i pomocą. Gdzieś tam czasami plącze się jeszcze Ayase - przyjaciółka z klasy Kirino, poznana na początku jej pracy z modą. Nie akceptuje ona nowo-odkrytego hobby swojej koleżanki i przez długi czas upiera się, że prawdziwa jest ta Kirino, którą do tej pory znała, ale z czasem zaczyna tolerować też jej nową stronę.

Powiedzmy jeszcze parę słów na temat fabuły i wybiegnijmy nieco do przodu - do drugiego sezonu Oreimo, który niestety powstał. Generalnie akcja pierwszej odsłony anime krążyła wokół kiepskich relacji brata z siostrą i ukazania ich stopniowej odbudowy, po drodze zahaczając o wątki komediowa, a chwilami i romantyczne związane z kółkiem otaku i otoczeniem szkolnym dwójki głównych bohaterów. Można było też dostrzec próbę przedstawienia tego, jak funkcjonuje kultura otaku i jak jest odbierana przez społeczeństwo. I to wszystko było ok, można by nawet powiedzieć, że było dobre. I poza kilkoma epizodami, które nie do końca trzymały się kupy, póki taka była konwencja, wszystko szło nieźle. Ale coś stopniowo zaczynało się psuć i było to widać już pod koniec pierwszej serii, a rozwinęło się dramatycznie w niemal całości drugiej, o czym zaraz.

Dość poważnym błędem twórców było skupienie się na haremowym charakterze anime. Owszem, od początku zaczął on się zawiązywać, jednak w akceptowalny, nieinwazyjny sposób. Ale z czasem wymknął się spod kontroli. W drugiej odsłonie w głównym bohaterze kochały się już chyba wszystkie przedstawicielki płci przeciwnej, może poza jego własną matką. A to wszystko wbrew swoim charakterom i wcześniejszym wydarzeniom. Nienawiść i uprzedzenie przerodziło się w fascynację; mocna przyjaźń w skrywane od dawna, głębsze uczucia... Litości! Nawet postać bardzo poboczna, która z samym Kyousuke rozmawiała może kilka razy, nagle wyznaje miłość na swoim koncercie, przy pełnej sali gapiów! Jedyną może zakochaną, która jest w miarę umotywowana i której uczucie rodzi się stopniowo jest Kuroneko i trzeba przyznać, że wątek jej związku z Kyousuke był rozegrany przyzwoicie. Nie wiem, może reszta panien też miała swoje powody. Może. Ale w momencie, gdy nie mamy przedstawionego żadnego rozwoju sytuacji, a tylko rozwiązanie w postaci wyznania, można zgłupieć totalnie.

Ale pal licho te wszystkie wyznania. Prawdziwym problemem stają się główni bohaterowie. Bo jeśli sam Kyousuke traci swoją osobowość, to już coś jest nie tak. Jego zachowania nie są już tak umotywowane i nie można ich wyjaśnić zwykłym przywiązaniem do młodszego rodzeństwa. Odrzuca wszystkie zaloty po kolei, bezlitośnie, jedne po drugich. I to nie dlatego, by odłożyć decyzję, uregulować relacje z siostrą i dokładne przemyśleć propozycję, co miało miejsce w pierwszej części anime i co wydawało się sensowne. Co to, to nie! Owszem, odrzuca te wszystkie dziewczyny dla Kirino, ale w zupełnie innym znaczeniu. A i ona jakaś taka bardziej na brata chętna... Prowadzi to do totalnej klapy fabularnej, jeśli chodzi o finał tego dwu-sezonowego anime (na szczęście tylko tyle...). Zakończenie jest zwyczajnie nielogiczne i... głupie. I nie, fabuły nie ratują retrospekcje, tłumaczące konflikt rodzeństwa, nie ratuje jej Kuroneko. W międzyczasie gubią się dodatkowo wątki tak dobrze realizowane wcześniej, jak kultura otaku, czy choćby kółko gier w szkole Kyousuke...

Graficznie seria nie wypada wcale najgorzej. Różnorodność projektów postaci jest dość imponująca, mamy okazję zobaczyć również sporo różnych strojów, a ewentualny brak ich zmian jest elementem charakterystycznym bohaterki, który jest uzasadniony fabularnie. Tła przeważnie są żywe i dopracowane. A przynajmniej tak było w pierwszej serii, bowiem druga była jakby nieco niskobudżetowa. O wiele bardziej raziły w oczy statyczne tła i sceny, gdzie bohaterowie potrafili rozmawiać przez dobre 10 sekund w tym samym kadrze, a w tle nie poruszył się żaden człowiek (choć teoretycznie byli ustawieni jak gdyby w ruchu). Coraz częstsze zdarzały się długie zbliżenia i ogólnie grafika traciła jakiekolwiek fajerwerki. Co do muzyki nie będę się rozwodzić, nie przeszkadzała jakoś, ani też nie wpadała wyjątkowo w ucho. Openingi i endingi na przyzwoitym poziomie.

Tego, czego zabrakło w tym anime, to konsekwencja. Sezon pierwszy ocenić można bowiem na dobry, natomiast drugi (swoją drogą nie był on wcale nikomu do szczęścia potrzebny) wyraźnie stracił na jakości i charakterze. Nic nie przypominało tam pierwszej odsłony i to właśnie przyczyniło się do jego klęski. Całości zatem nie polecam wcale, natomiast co do Oreimo 1... Jeśli ktoś jest zdecydowany i zaciekawiony - może się spodoba. Ale zdecydowanie nie ma powodu, by się zmuszać.

[bravosuperblog]

Anime Review: Oreimo(Ore no Imouto ga Konnani Kawaii Wake ga Nai ) & Oreimo 2 (Ore no Imouto ga Konnani Kawaii Wake ga Nai 2 ) : A full guide to tsundere otome imoutos, harems, cat fights and really difficult relationships

I want to emphasise that I started writing this on September 2015

[SPOILER ALERT] 

Ore no Imouto ga Konnani Kawaii Wake ga Nai is one of the anime I can’t really say I like or hate. It’s a fairly good anime but at some point I lost my opinion on it. Let me start by telling the story.

The story start with the main character Kyousuke 

 and the main waifu (that is not the main heroin) then after some time we are briefly introduced to Kirino, the heroin 

By  Hiro Kanzaki

 The catch is that later we discover Kirino’s fatal secret, she’s a lolicon eroge player otome. Yeah… Pretty cool huh? With that she is a 99% tsun and 1% dere. Pretty complicated. The thing is, she can’t show to people her hobbies to family and friend although she’s a perfect student and a part-time model (really) cuz either her parents or friends Kanako & Ayase will judge her. After some real tense moments falls to Kyousuke’s hands to save his sister’ s hobby and as a great Aniki he confronts his ultra conservative father with all his means. It’s quite a good scene. The series follow till the point Kirino notices she has no one to talk about her hobby, afflicted by that she goes again to her Onii-chan for guidance. She ends up in an online forum and later meet the members of it (girls only btw), in the meeting we get to know 2 of the key characters in the series (I just remember the nicknames-_-) Kuroneko 

By Hiro Kanzaki

and Bagina(yea this lame in so many levels). Stuff continues till Kirino and friends write a fanfic to sell, at the event she meets Ayase which starts aad circle of me asking myself if in Japan they got something against otakus(I’m not talking about weeabos). Basically Ayase hates amnga and related and starts to suspect Kirino of liking it, Kirino denys and call off her otaku friends and once again it falls to Kyousuke to fix everything. Later on Kirino writes a nobel which have been adapted to an anime but the studio guys shoot down her high hopes on nearly all assets, she hets stressed with other stuff and then sick and guess what? Onii-chan to the rescue. By episode 12 (as I remember) we get to version,like, when did I start to play a VN? One of those is the good end which ends the series and the other is the original that Kirino travel to USA to a special academy for sports like a sport exchange. But back in Japan Kyousuke starts dating Kuroneko which to me is the top part of the whole series and the fist season ends. Second season starts off without the main heroin-I even questioned myself about that. 3-4 episodes in Kirino didn’t reply calls or any of the kind and suddenly texts “Throw my otaku stuff out” and with that Kyousuke decides to go bring back his imouto cuz why not? He really goes there and things roll up but she comes back to find out that her brother is dating her best friend, result, jealousy. She then gets a guy to pretend to be her boyfriend but Kyousuke discovers that and Kirino has an emotional breakdown about how she feels Kuroneko is stealing him from her. Then for her own reasons Kuroneko breaks with Kyousuke and without notice moves to another city- spme really touching parts there- but Kirino sees her brother afflicted by that and helps him track down Kuroneko and get things straight and for the first time in series Kirino fix stuff, then they become friends again and so on. Later because of fate Kyousuke becomes Kanako’s agent on her pop star life…. Ok I guess. And then we meet the final arc of the series. Kyousuke wants to enroll in a college that his father disapproves so they make a bet If Kyousuke can live by himself and pass his father will pay his tuition, the father rents a apartment for Kyousuke and get him to leave there for 3 months before the entrance exam. And things go on and on, stuff happens and for some reason literally ALL the girls decide to declare themselves to him, one at a time (by then you could say it was the final lap of the race) and it's at this point my whole hate comes together and becomes the why I hate this series but need to recommend it. Aside from breaking up with Kuroneko for the jealousy of his sister (that is a pretty lame reason), when all the girls confess to him (including Kuroneko again the son of a fuck refuses them all in a streak for just a KISS of 350 frames(matter of fact it was like 2-3 seconds long). Like, WHAT THE FUCK IS WRONG WITH YOU!? He could have ended up with Kuroneko that would have been 10/10 for life but you chose to get out with nothing. Fuck. I really spoiled out everything there but the fact is that I have to say to you to watch it, just don't be like me, don't expect wincest like I did, the last gemsof that are Yosuga no Sora and Aki-Sora.

[spiritsuru]

Finished watching OreImo's second season a couple minutes ago. I must admit it made me tear up that it ended the way it did, even with the situation that was involved.