#overdrijven

[driving4all]

View this post on Instagram

Hoe sommige leerlingen kijken tijdens het afrijden 👀🤣 #praktijk #examen #Cbr #kijken #overdrijven #doenormaal #rijles #rijschool (bij Netherlands) https://www.instagram.com/p/B7EZSa6hLe6/?igshid=1nfkzdbgh7n93

[ikmichiel]

Korrel Zout

- Oktober 2014

Size doesn't matter, zeggen ze wel eens. Meestal wordt dat gevolgd door size does matter. In die wetenschap zou hier weer een ellenlang 'artikel' moeten komen. Verschijnen, ontstaan, of zwaarder: geboren worden. Wie een meer politieke inslag verkiest; tot stand komen. Economisch zou ik waarschijnlijk voor vorderen kiezen, maar ach, wie leest dit wetenschappelijk onderbouwd stuk proza vandaag nog. Ikzelf doe het al lang niet meer. Waarom zou u lezen wat de schrijver slechts een enkele maal kribbelt? 

Antwoorden waarop meneer, de professor, de fans, de wereld, God, Jan met de pet, Piet Modaal en Joost het antwoord op dreigen schuldig te blijven. Het jojo-effect hé, ja, zo heet dat dan. Voor wat staat dat, welk hol begrip waagt het in wezen of in cee, in see of in C helemaal niet zo hol te zijn als de eerste mensen, de holbewoners zelf? Blijkt nu dat deze overigens nooit in holen gewoond hebben, maar dat zij er enkel vergaderden. Vooruit, dat weten we ook weer. Je ziet, het is niet altijd slecht eens iets te lezen. 

Lezen verdomme. Dat is op zich ook weer zo'n ver-van-mijn-bed-show geworden. Niet mijn bed, hoewel ik nooit lees in bed. Er zijn daar nu eenmaal betere dingen te doen. Ik denk bijvoorbeeld aan slapen. Lezen doe ik enkel op de trein. Toch de ritten die twee uur duren. Lezen ja. Ver hé? Ik zei ver, en zovele kilometers lezen, razend als een grijs lint door het land. Ik vind dat gezellig, ik vind dat tof. 

Wie er nog een brug verder gaat dan de lezer? De schrijver, jawel! Die gaat jongen, die raast, die draalt, die maalt, die haxelt, die ramt, die duwt in de strot, die kiepert, die schupt en schopt en schept langs alle kanten met veel bravoure en zelfs als u het niet wil, heeft u het alweer gelezen. Ja, zo lijp is hij, zittend op zijn tak, klaar om uit te halen met zijn overstroom aan woordjes, leestekens, bedenkingen en waarschuwingen. En u wilde niet luisteren, maar u hoorde! Leer hem mij niet kennen.

In zichzelf gekeerd, toch nooit eenzaam, zit hij met gebogen rug te overpeinzen waarom hij weer van de nacht gebruik maakt om te tokkelen op de letters. Wanneer hij gelezen wordt, dat kan hij niet weten, maar hij zal gelezen worden. Hij wordt dat altijd. Een worst? Zoveel kan het hem schelen. Of wezen als in; het zal hem een worst wezen. 

De vos verliest inderdaad zijn haren mettertijd. Zijn streken daarentegen plakken aan hem als kauwgom aan je schoen, als je geweten aan je door het leven verscheurde ziel en oh, maak het nu niet dramatischer dan het al weet te zijn. De metafoor. 

Ik zal nooit verdrinken daar ik een groot overdrijver ben.  Verder ben ik ook mooi. 

[loverunningnl-blog]

Hardlopen als verslaving

Hardlopen is heerlijk. En ik voel me dan ook rot als ik niet kan gaan rennen. Hardlopen is toch echt een verslaving. Maar je kunt ook wel overdrijven…

Je bent verslaafd aan hardlopen als:

goede vrienden je uitnodigen voor een brunch op zondag, en het eerste wat jij denkt is: hoelang kan mijn duurtraining die zondagochtend dan zijn?

je familie je uitnodigt voor een brunch op zondag, en het eerste…

View On WordPress

[tistje]

Handitas: Eerste Hulp bij Geestelijke Nood

Het was op een mooie zomerdag in Limburg. We waren op vakantie met de trein en stonden weer even stil. Er was een reden voor maar de NMBS kon ze niet meteen vinden.

Een oudere maar verzorgde dame die naast ons zat, zag het ideale moment een gesprek te beginnen. Over het weer, ergens op tijd proberen te geraken, wat ik deed in het leven enzovoort. Tot we op het thema ‘personen met een handicap’ kwamen.

‘Weet je, Ik heb echt met ze te doen. Je moet het maar doen, als ouder van iemand met een handicap in onze samenleving proberen te overleven. Ik mag het mij niet voorstellen, ik zou echt niet weten wat te doen. Maar ik doe mijn best hen zoveel mogelijk te helpen. Bijvoorbeeld met dit.’

De oudere dame haalde vervolgens een zorgvuldige opgevouwen gebreid tasje met enkele voorwerpen uit haar handtas en toonde het mij.

‘Ik noem het mijn handitasje’, zegt ze. ‘Eigenlijk zou iedere goede mens dit mee moeten hebben. De minister van welzijn, een man van zijn haart, heeft dat waarschijnlijk ook mee. Op zijn bezoeken bij mensen met een handicap thuis. Jammer dat hij niet moeders mooiste is, en veel te dik. Die man heeft echt geen geluk gehad met zijn fysieke verschijning. Anders zou hij veel meer mensen bekoren met zijn ideeën. Ze zullen later nog van hem spreken, let op mijn woorden’.

Eerder dan op haar politiek enthousiasme in te gaan, keek ik toch even in het zelf gebreide tasje. Daar zat alles in wat mensen met een handicap volgens haar moest redden in noodsituaties. Eén voor één haalde ze de voorwerpen eruit en benoemde ze.

“Voor een blinde een hondenkoekje, voor een dove een steentje dat deed horen, voor de rolstoelpatiënt een geluksbrenger van Lourdes. Voor de mongooltjes een paar cuberdons, voor de doofblinden een ketting van de maagd van Gent. En voor de gedragsgestoorden een chocotof om liefde af te dwingen.”

Had ze ook iets voor de autisten mee, wilde ik weten. Ze glimlachte en bloosde even. ‘Nu raak je een teer punt bij mij’, vertrouwde ze me fluisterend toe.

‘Mijn man zaliger was autist, weet je. Voor autisten heb ik een speciaal plekje in mijn hard. Voor hen bidt ik elke dag. Er wordt te weinig aan hen gedacht.

Waarom moet het steeds maar gaan over dronkaards, overspelige lesbische vrouwen, hyperactieve bengels, zwarte of gele of bruine mensen zijn of van die egoïsten die gehandicapte kinderen baren?’

Haar stem nam steeds maar toe in volume naarmate ze vorderde in de monoloog die ze afstak. Het oude mens werd stilaan rood en begon te trillen. Straks krijgt ze een hartaanval, en staan we nog langer stil, dacht ik bij mezelf. Maar gelukkig viel ze stil en tuurde enkele ogenblikken in de verte door het raam. Naar de weiden met koeien, en in de verte een kerktoren. Het bracht haar gelukkig tot rust.

Waarna de vrouw, nu veel stiller, verder ging.  

“Nee, ik heb een hart voor alle handicapten, voor hen moet de beste zorg verleend. Maar met al die kennis die we hebben, moeten we dan nog noodzakelijk lijden stimuleren. Zijn we nog niet masochistisch genoeg in deze samenleving?

Ik bid elke dag opdat zoiets wat onlangs gebeurde, dat een vader zijn kind en vrouw vermoord, niet meer gebeurt. Maar ik versta het wel, al die energie gestoken in je kind en je vrouw en je kan er niets voor terugkrijgen.

Maar mensen als jij, jullie doen werk, opkomen voor de zwaksten. Mensen met een handicap verdienen beter, meer rechten, meer inclusief leven in de maatschappij, zodat ze een goede instelling hebben om in te wonen.

Ik ben blij u te hebben ontmoet. Waarschijnlijk een teken van Onze Lieve Heer. Als je de minister zou tegenkomen, zeg hem maar hoe graag ik hem zie. En dat ik al die autisten en die gehandicapten en hun verzorgers  in mijn hart heb. Het ga u goed.

Even later stopte de trein. De dame stapte af, en zwaaide hartelijk naar mij. Ik zag haar nog net in een voertuig van de Minder Mobielen Centrale stappen. 

[fwajeur]

Als overdrijven ook een kunst is ben ik een kunstenares

NF