You are only a guest in my imagination,
but I don’t want you walking through the corners of my life.
I can still feel you,
but I don’t want your presence, nor your love.
Your memory returns—
heavy, uninvited—
I don’t want to see it, yet it lingers.
I’m glad I once found you,
but now I choose the sweetness of solitude,
where your memory lives quietly.
That was the most beautiful moment,
and even now it colors my dreams.
But let it stay only a dream—
a memory I’ll hold,
never to be love again.
ته يواځې د خیالونو مېلمه يې،
خو زه نه غواړم ته د ژوند په کونجونو کې راګرځې.
ستا احساس لا راسره دی،
خو زه نه ستا حضور غواړم، نه ستا مینه.
ستا یادونه راګرځي،
درنې، نه بلل شوې،
زه یې نه غواړم ووینم، خو پاتې کېږي.
زه خوشحاله یم چې یو ځل مې تا موندلی وې،
خو اوس د یوازیتوب خوږوالی غوره کوم،
چې ستا یاد پکې په چوپتیا کې ژوندی وي.
هغه تر ټولو ښکلی شېبه وه،
لا تر اوسه مې خوبونه رنګوي.
خو پرېږده چې یوازې خوب پاتې شي—
یوه یادونه چې زه به یې وساتم،
خو هیڅکله به مینه نه شي.
~Y.A~
