seen from United States
seen from United States
seen from Georgia
seen from Canada
seen from United States
seen from United States
seen from China
seen from China
seen from Türkiye
seen from China
seen from Finland
seen from United States
seen from China
seen from T1
seen from Malaysia
seen from United States
seen from China
seen from Vietnam
seen from Germany
seen from United States
Kan jij schaken?
Kan jij schaken?
Ja, ik kan het best goed
Ja, maar ik ben nogal middelmatig
Ja, ik kan het wel maar ik verlies eigenlijk wel meestal
Uhhhh ik kan misschien van de helft van de stukken bedenken wat ze doen
Nee, totaal niet
France Gall & Serge Gainsbourg playing chess.
Aleksandr Rodtsjenko ontwierp voor het Russisch paviljoen op de Wereldtentoonstelling van 1925 in Parijs het interieur van een arbeidersclub. Het meest opzienbarend was de schaaktafel, die één geheel vormt met de spelers-stoelen: alleen door het schaakbord verticaal te kantelen (en dus de partij op te geven!) kan een speler zijn zitplaats verlaten.
Dankjewel Kristof en Robbe van schaakclub Nikei voor de leuke demo!
Wie de smaak te pakken heeft is van harte welkom op de opendeur zondag. Alle info vond je in de voorbije weekbrief. ♟
De allereerste keer
Om zoon, twaalf, achter zijn gamescherm vandaan te krijgen heb je een verdomd goed aanbod nodig. ‘Zullen we wandelen?’ vroeg ik hem gisteren. Vijf minuten later stond ik alleen bij de rivier, voelde de warmte van de zon, een eend kwam waggelend op me af. Vandaag stelde ik een potje scrabble of stratego voor. ‘Nee’ zei hij resoluut, zijn ogen strak op het scherm gericht, ‘maar ik wil wel schaken, met papa’.
Nooit heb ik fatsoenlijk leren schaken. Waar mijn broer doorzette, toen negen, werd ik, ruim een jaar ouder, acuut slaperig. Dit is zo gebleven. Voordat man de schaakstukken wilde opbergen, zoon weer op zijn vertrouwde plek kroop, vroeg hij terloops: ‘wil jij schaken?’ Ik had geen zin maar zei ja (daar moesten ze eens een grafiek van bijhouden). Ik zit in een levensfase waarin mijn hersenen een oppepper kunnen gebruiken. ‘Even mijn pen pakken’. Zoon lachte hard. Tijdens het spelen krabbel ik geeuwend woorden op papier. Man kijkt spottend, zijn stem klinkt geduldig. Na afloop pakt hij een biertje. Beduusd kijk ik naar de overgebleven stukken op het bord, een mijlpaal, voor het allereerst een potje geschaakt.
Het dringt tot me door dat dit niet vrijblijvend is. Als ik het hierbij laat, zullen man en zoon me er op aanspreken. Als ik over twee weken niet meer weet waar de toren staat en wat het paard voor stappen neemt, krijg ik honende woorden. Of erger, bezorgde blikken. ‘s Avonds typ ik mijn aantekeningen zorgvuldig. Lees ze nogmaals door.
‘Zullen wij morgen een potje?’ vraag ik. ‘Mij best’ antwoordt zoon gedachteloos.
https://www.metronieuws.nl/lezerscolumn/2021/03/de-allereerste-keer/
Vrijdagavond
Ik kijk er niet naar uit om de hele avond thuis te zitten, maar “een terrasje pakken” wil ik ook niet. Ik ga naar de film in een bioscoop waar ik nooit eerder een film heb gezien, de Balie. Een beetje een pretentieuze tent waar ik me nooit echt op mijn gemak voel. De laatste keer dat ik er at, was het eten magnetronlauw en checkte mijn date elke tien minuten zijn telefoon. Een perfect moment en uitgekozen plek om er daar een punt achter te zetten. Nooit meer naar toe te gaan.
De stoep wordt verbouwd, het terras is voor de vorm in het zand gezet, tussen de ijzeren schotten. Of mensen hebben er zelf stoelen naartoe verplaatst, alles om maar buiten gezien te worden. Om de laatste tien minuten voor de film door te komen, bestel ik koffie en een veganistische kokos-abrikoos-dadelreep, omdat die met chocola op was.
Terwijl de barman mijn koffie zet, kijk ik het café rond. Het is rumoerig, maar niet druk. In de hoek omhelst een vrouw een man die net binnenkomt. Naast hen zit een vrouw driftig op haar telefoon te tikken, met een glas witte wijn op tafel. Daarnaast zijn twee mannen verwikkeld in een schaakspel, het lijkt erop dat het potje bijna is afgelopen. Weer een tafel verder zie ik een man zitten met een boek, diepe frons tussen zijn wenkbrauwen. Hij doet alsof hij helemaal verzonken is in zijn boek, maar zijn biertje is nog onaangeraakt, dus hij moet die pas net besteld hebben. Het is een prototype literaire man, een die een uitnodiging voor het boekenbal zou weigeren, alleen om daar met gespeelde tegenzin toch te verschijnen. Zijn frons verschuilt hij onder een ronde bril, boven een rode baard. Hoe lang zit hij hier al? Waarom zit hij hier op dit tijdstip, vrijdagavond, net na etenstijd? Wat is er mis met zijn balkon op vier hoog aan de Jan Pieter Heijestraat? Drugs in het Derde Rijk heet het boek dat hij leest. Het gaat over de drugsverslaving van een van de meest dodelijke dictators ooit, zoek ik later op. Misschien toch geen boekenbalmateriaal. Of juist daarom boekenbalmateriaal.
Mijn koffie is klaar, ik loop de bioscoopzaal in. Twee uur later loop ik de zaal weer uit, de hal is gevuld met mensen die zich vermoedelijk gaan vermoeien met netwerken, de mannen dragen gekreukte overhemden en de vrouwen hebben kapsels die na het fietsritje hiernaartoe zijn uitgezakt. Nee, ze zijn te oud om te netwerken, misschien is dit gewoon een typische Balie-vrijdagavond, iedereen op een warm kluitje. Ik waag een blik richting het café. Tussen alle mensen door zie ik dat de tafel van de man met de ronde bril en de rode baard leeg is. Groot gelijk.
Robert James Fischer in color, 1972.
Addams Family TV Series couple playing chess !!
