#schouwspel

[goh2018-blog]

Kleurrijke lucht vanmiddag 👌 #schouwspel (bij Nistelrode) https://www.instagram.com/p/Bt1h65hj4Kp6zm23YvThhGn6AnaGHfD13xnrcI0/?utm_source=ig_tumblr_share&igshid=16y4u77wff7vg

[merancholie-blog]

Schouwspel der schaduwen

Hij is bang voor de schaduw van figuurtjes die op de muur te zien is. Door  zijn nachtlampje veroorzaakt. Ik neem hem bij me. Zet het nachtlampje uit en laat hem zien dat het weg is. Hij kijkt me verwonderd aan. Alsof ik een magische tovertruc heb gedaan. Hij is opgelucht, maar nog steeds wijst hij naar de plek waar de schaduw was. Nog altijd bang. Ik pak al die figuurtjes en donder het de prullenbak in. Terwijl ik hem geruststel met lieve woordjes, praat ik tegelijkertijd tegen de kleine ik. Je hoeft niet bang te zijn, mama is bij je. Je bent veilig, mijn kleine schat. Hij valt in slaap, terwijl hij helemaal tegen me aangekropen is. Hoe fijn zijn genegenheid ook voelt, kan ik niets anders dan tranen laten. Machteloos stroomt het eruit. Je ziet de sporen op mijn wangen, en ik voel de sporen in mijn hart. Oud pijn dat nog steeds vers voelt. Hoe vaak ik er ook zalfjes op smeer, het heelt niet. Hoe veel ik het ook schmink met camouflerend make-up, je ziet het er doorheen. En als ik denk dat het bijna over is, krab ik het in mijn slaap weer open. Want sommige wonden helen juist niet als je rust neemt. Sommige wonden horen op de intensive care, waar ze actief verzorgd worden.

Was het maar zo makkelijk op te lossen met een klikje op een lampkabel. Mijn monsters slapen niet. Alsof ik in het donker door de straten loop en mijn schaduw bij iedere lantaarnpaal tevoorschijn schiet. Net als ik denk, ik heb haar afgeschud, komt zij weer bij de volgende lantaarn. En als ik ervan probeer weg te rennen, schiet zij alleen maar met een sneller tempo naar me toe. Maar hoe lang hou je het vol weg te rennen? Hoe lang duurt het voordat je hart het begeeft. Je longen exploderen, omdat je geen lucht meer krijgt. Maar nog veel erger, je bewusteloos raakt. Je bewustzijn verliest en in een diepe slaap van onwetendheid valt. En je niet meer kunt herinneren wat de oorzaak is dat je in verval bent geraakt.

Maar is alles niet een beleving? Terwijl ik bang ben voor die schaduw, kan ik haar toch ook als metgezel zien. Iemand die mij vergezeld op deze lange weg dat het leven wordt genoemd. Ik hoef er niet van weg te rennen. Ik kan toch gewoon even stil blijven staan en me voorstellen. Haar een kopje thee aanbieden. Twee stoeltjes neerzetten en met haar praten. Vragen wat ze nou eigenlijk wil zeggen. Een arm om haar heen slaan en zeggen, sorry dat ik van je weg heb gerend mijn hele leven. Je moet wel een belangrijke boodschap hebben als je zonder op te geven bij me bent gebleven. Haar bedanken dat het zo een aanhouder is. Haar hand pakken en vragen of ze met me wil dansen in de schaduw van de nacht. En als de dans ten einde is gekomen, kan ik met mijn gezicht naar de lantaarn staan en in het licht kijken, zodat de schaduw achter me valt. Het is maar een schouwspel waarvan je zelf de lichttechnicus bent. Alles heeft met lichtinval te maken.  

[freekdesmedt]

38 — Geen maandagboek

Every day is a day in history. Every house a museum.

Het ging over religie, van de week. Zoals altijd, is het veld tussen geloof en fictie het spannendst. Geen discussie. Ook geen verrassing.

Je moet je durven afvragen wie je bent – dat denk ik – en de letteren, ook de kleine, moeten daarbij helpen. Anders heb je geen toekomst.

Je moet je identiteit uitstellen.

Zoals wanneer je op reis bent: je hebt een plan, een beeld van hoe het zal zijn, hoe je hóópt dat het zal zijn – maar het is altijd anders. En dan ben je eens optimistisch…

***

Vermoeiend. Alles is vermoeiend. Meest van al het plannen. Schrijf eens een verhaal? Een volstrekt onmogelijke bezigheid – een te verwaarlozen gedoe. Misschien blijf ik daarom liever in planfase? Al wat afgewerkt is, doet af aan de ambitie.

De ambitie is perfectie. Moet perfectie zijn. Er is nog tijd genoeg voor teleurstelling.

Ik moest er vorige week nog aan denken. Ik bleek jaloers op een actrice. Dat iemand de kans krijgt op een podium te staan, en applaus te incasseren… Dat wil ik ook kunnen, dacht ik.

Maar denk eens aan een acteur?

En denk nu eens aan een auteur?

Je zou denken: dat ligt dicht bij elkaar – beide met tekst bezig, als culturele uiting van onvrede, liefde of haat, de één met grondstof voor de ander, de ander voor de één… Maar niets is minder waar. Zij zijn exact elkaars tegendeel. Immers, de acteur leeft zich in andermans woorden in. De auteur doet precies het omgekeerd.

Het zijn vijanden.

Hoe extremer, hoe beter.

[melissageorge88]

Just an Ordinary Day at the Library

[melissageorge88]

Just an Ordinary Day at the Library

Al ongeveer vier maanden kom ik minstens 2 keer in de week in de bibliotheek in Den Haag om hard te werken aan mijn Final Project. Maar stiekem bezoek ik de bibliotheek ook voor het schouwspel, waar elke bezoeker (inclusief ikzelf) deel van uitmaken. Geniet van een dag van mijn leven in de openbare bibliotheek in Den Haag. 10.05u.: Wat heerlijk, nog bijna niemand om me heen. Er is genoeg plek op de derde verdieping, waar ik altijd zit. Ik heb keuze zat, maar toch ga ik elke keer weer naar dezelfde plek, míjn plek. Ik kijk uit op bioscoop Pathe en het mooi pittoreske kerkje die ernaast staat. Aan de lange tafel neem ik plaats, daar is genoeg plek heb om al mijn spullen uit te stallen. Mijn laptop, drie boeken, vier schriften en een lading eten stal ik uit. Als ik geïnstalleerd ben kan ik er een dag tegenaan. Soms, als ik later kom en mijn plek is bezet, schiet er een lichtelijk paniekscheutje door mijn lichaam. Ergens anders zitten voelt als een indringer in iemands huis(owke, dat is iets overdreven, maar ik heb soms wel wat autistische trekjes)… maar gelukkig ben ik vandaag vroeg! 10.20u.: Een lange dunne man van een jaar of 38(schat ik zo in) komt tegenover mij zitten, hij pakt zijn laptop en wat schrijfmateriaal, doet zijn koptelefoon op en gaat aan de slag. Geen 5 minuten later schik ik op van alle geluiden die hij maakt: WOOOW, ITS AMAZING, O MY GOD UNBELIEVABLE… ik hoeft niet lang te raden naar wat voor programma hij kijkt, want het geluid uit zijn koptelefoon is even hard, misschien wel harder als normale boxen. Hij kijkt een fragment, of hele aflevering van America’s next talent show. Eén of ander 9 jarige meisje zingt als een operazangers van 50. “Ja dat is zeker Amazing, alleen niet iedereen hoeft daar onvrijwillig van mee te genieten”, denk ik bij mezelf… Mijn geluid van mijn muziek gaat wat harder, waardoor ik niet mee hoef te “genieten” van een show die ik haat! Enig nadeel is dat ik mijn gedachtes nu niet meer hoor vanwege de harde muziek die mijn hersens in beslag nemen. 12.30u.: Ergens achter een aantal boekenkasten hoor ik een autochtone man, neem ik aan, want hij schreeuwt in gebrekkig Nederlands van allerlei onverstaanbare dingen tegen een beveiligingsman. Iets met discriminatie vanwege zijn afkomst, eten & drinken in de bieb. De nogal onderinvloed uitziende Afrikaanse man en de beveiliger, ook van Afrikaanse afkomst lopen met veel bombarie langs mij de bieb uit… 13.00u.: Schuin tegenover mij zit al twee uur lang een ouder stel, typisch zo’n gevalletje Haagse tokkies die 20 jaar geleden al afgekeurd zijn om te werken(ik wil niet al te generaliserend zijn, maar dat is de beste manier om hen te omschrijven). De vrouw die haar gebit verloren is, met een boodschappen wagentje naast zich die even groot is als zijzelf, staart al twee uur voor zich uit. Af en toe knikkenbollend, wacht zij op haar man, een man in een aussie uit de jaren 90, waar de rookwalmen af en toe vanaf komen zodra hij beweegt. Het stel zit daar al die tijd om hun telefoon op te laden… 14.00u.: Het wordt drukker en rumoeriger in de bibliotheek, allerlei groepjes jongeren komen binnen. De colleges zijn waarschijnlijk allemaal afgelopen. De rust is even weg. De rust bij mij ook.. toe aan koffie. Ik laat mijn laptop en al mijn spullen achter. Aan het begin nam ik al mijn hebben en houwen mee, maar ondertussen ben ik zo vertrouwd met míjn SPOT dat ik het aan durf om mijn spullen hooguit 10 minuten alleen te laten. Toch ben ik elke keer als ik terug kom blij dat alles er nog ligt. 15.40u.: Mijn aandacht wordt getrokken naar een Boeddhistische monnik en een zakenman die in een hoekje, nog net in mijn gezichtsveld en op hoorafstand staan te praten. Het contrast tussen die twee is fascinerend. De kalmte en vredigheid die de Boeddhist over zich heen heeft is voelbaar bij mij, zijn bewegingen zijn alsof het lijkt dat hij zweeft. De zakenman, gekleed in een net zwart pak staat verkrampt naast hem, praat gehaast en opgewonden. De monnik heeft het over het terug brengen van balans in je leven. Geeft een levensles over waar het allemaal echt om draait in het leven. Hoe de zakenman om kan gaan met al zijn stress en grote werkdruk. Na 15 minuten bedankt de zakenman, die iets minder gespannen lijkt de monnik en scheiden hun wegen weer. 16.30u.: “Hoe lang zal ik hier nog blijven? Wat heb ik gedaan en wat was mijn planning voor vandaag? Mmm.. oké Melis, je moet tot minstens 18.00u blijven!” zeg ik in mezelf. Dan ga ik nu eerst even naar de toilet. Op de weg naar de toilet kom ik dé jongen tegen, dé jongen waar ik al 4 maanden oogcontact mee heb, maar nog nooit een woord mee heb gewisseld. Ik ben inmiddels wel nieuwsgierig geworden naar wat hij doet. Ik heb 4 maanden de tijd gehad om verschillende soorten persoonsprofielen over hem te maken, ondertussen ben ik benieuwd welke ervan de juiste is… Ik besluit bij mezelf dat zodra ik terug kom van de toilet hem ga aanspreken. Op de toilet al mijn moed verzameld, opgefrist en een dubbel check, check in de spiegel. Met veel goede moed loop ik naar boven, om mij van mijn beste kant aan hem voor te stellen… Huh? Waar is hij nou? SJIT, hij is ‘m gevlogen! Om 17.30 krijg ik toch echt wel een beetje honger, al mijn gezonde eten is op en ik kan mij niet meer concentreren. Ik pak mijn spullen en ga naar huis...