Graduation Year

Hai ik ben Melissa George en ik studeer Visual Art & Design Management op de HKU. Zoals de titel al zegt ben ik bezig met afstuderen. Ik heb besloten om daarover een blog bij te houden. Hierin leg ik niet alleen het proces vast die ik doorloop(met al de bijbehorende strubbelingen en stressfactoren), maar blik ik ook terug op de afgelopen studie jaren. Geniet, geef commentaar, tips of herken je in de verhalen!

[melissageorge88]

“Melissa kan flink stressen” “Melissa mag minder gestresst overkomen” “Proberen los te laten” “Leer minder te stressen, is nergens voor nodig” “Alles komt goed” Dit zijn enkele uitspraken van leraren, teamgenoten en collega's. MELLOW IS MY FIRST NAME STRESS IS MY MIDDLE NAME Mijn vriendinnen noemen mij Mellow, nu vind ik dit een flink compliment, want dat betekend dat ik relaxt ben en nergens moeilijk over doe. Het past in zeker zin bij mij. Echter zullen studiegenoten en collega’s mij nooit zo snel Mellow noemen, eerder Paniekzaaier. Zodra er deadlines ver in het zicht komen, als ik geen overzicht heb of als ik vind dat het niet snel genoeg gaat kan ik flink neurotisch overkomen. Het feit dat ik veel dingen niet subtiel kan brengen en af en toe dingen vrij plat en recht voor z’n raap zeg, helpen daar ook niet echt aan mee. Subtiliteit daar doe ik niet aan. Het kan beter maar duidelijk zijn. Mellow, stress en recht voor z'n raap zijn een goede combinatie? Ik weet het niet... In mijn vrije tijd kan ik heel mellow zijn, maar als het op werk en studie aankomt kan ik al snel flink gestresst zijn. Wat is dat toch en hoe kan het zo zijn dat dit wel minder is geworden, maar toch continu terug komt? Kan ik dan echt die karaktertrek niet veranderen? Stress is my middle name, die ik geaccepteerd heb en nu stukken beter mee om weet te gaan dan vier jaar geleden. Ik kan dingen veel beter naast mij neer leggen. Ik weet dat dit een zwakte punt is, maar je zou mij 4 jaar geleden gezien moeten hebben!

[melissageorge88]

Time is Ticking...

[melissageorge88]

Al ongeveer vier maanden kom ik minstens 2 keer in de week in de bibliotheek in Den Haag om hard te werken aan mijn Final Project. Maar stiekem bezoek ik de bibliotheek ook voor het schouwspel, waar elke bezoeker (inclusief ikzelf) deel van uitmaken. Geniet van een dag van mijn leven in de openbare bibliotheek in Den Haag.....

[melissageorge88]

Just an Ordinary Day at the Library

[melissageorge88]

Just an Ordinary Day at the Library

Al ongeveer vier maanden kom ik minstens 2 keer in de week in de bibliotheek in Den Haag om hard te werken aan mijn Final Project. Maar stiekem bezoek ik de bibliotheek ook voor het schouwspel, waar elke bezoeker (inclusief ikzelf) deel van uitmaken. Geniet van een dag van mijn leven in de openbare bibliotheek in Den Haag. 10.05u.: Wat heerlijk, nog bijna niemand om me heen. Er is genoeg plek op de derde verdieping, waar ik altijd zit. Ik heb keuze zat, maar toch ga ik elke keer weer naar dezelfde plek, míjn plek. Ik kijk uit op bioscoop Pathe en het mooi pittoreske kerkje die ernaast staat. Aan de lange tafel neem ik plaats, daar is genoeg plek heb om al mijn spullen uit te stallen. Mijn laptop, drie boeken, vier schriften en een lading eten stal ik uit. Als ik geïnstalleerd ben kan ik er een dag tegenaan. Soms, als ik later kom en mijn plek is bezet, schiet er een lichtelijk paniekscheutje door mijn lichaam. Ergens anders zitten voelt als een indringer in iemands huis(owke, dat is iets overdreven, maar ik heb soms wel wat autistische trekjes)… maar gelukkig ben ik vandaag vroeg! 10.20u.: Een lange dunne man van een jaar of 38(schat ik zo in) komt tegenover mij zitten, hij pakt zijn laptop en wat schrijfmateriaal, doet zijn koptelefoon op en gaat aan de slag. Geen 5 minuten later schik ik op van alle geluiden die hij maakt: WOOOW, ITS AMAZING, O MY GOD UNBELIEVABLE… ik hoeft niet lang te raden naar wat voor programma hij kijkt, want het geluid uit zijn koptelefoon is even hard, misschien wel harder als normale boxen. Hij kijkt een fragment, of hele aflevering van America’s next talent show. Eén of ander 9 jarige meisje zingt als een operazangers van 50. “Ja dat is zeker Amazing, alleen niet iedereen hoeft daar onvrijwillig van mee te genieten”, denk ik bij mezelf… Mijn geluid van mijn muziek gaat wat harder, waardoor ik niet mee hoef te “genieten” van een show die ik haat! Enig nadeel is dat ik mijn gedachtes nu niet meer hoor vanwege de harde muziek die mijn hersens in beslag nemen. 12.30u.: Ergens achter een aantal boekenkasten hoor ik een autochtone man, neem ik aan, want hij schreeuwt in gebrekkig Nederlands van allerlei onverstaanbare dingen tegen een beveiligingsman. Iets met discriminatie vanwege zijn afkomst, eten & drinken in de bieb. De nogal onderinvloed uitziende Afrikaanse man en de beveiliger, ook van Afrikaanse afkomst lopen met veel bombarie langs mij de bieb uit… 13.00u.: Schuin tegenover mij zit al twee uur lang een ouder stel, typisch zo’n gevalletje Haagse tokkies die 20 jaar geleden al afgekeurd zijn om te werken(ik wil niet al te generaliserend zijn, maar dat is de beste manier om hen te omschrijven). De vrouw die haar gebit verloren is, met een boodschappen wagentje naast zich die even groot is als zijzelf, staart al twee uur voor zich uit. Af en toe knikkenbollend, wacht zij op haar man, een man in een aussie uit de jaren 90, waar de rookwalmen af en toe vanaf komen zodra hij beweegt. Het stel zit daar al die tijd om hun telefoon op te laden… 14.00u.: Het wordt drukker en rumoeriger in de bibliotheek, allerlei groepjes jongeren komen binnen. De colleges zijn waarschijnlijk allemaal afgelopen. De rust is even weg. De rust bij mij ook.. toe aan koffie. Ik laat mijn laptop en al mijn spullen achter. Aan het begin nam ik al mijn hebben en houwen mee, maar ondertussen ben ik zo vertrouwd met míjn SPOT dat ik het aan durf om mijn spullen hooguit 10 minuten alleen te laten. Toch ben ik elke keer als ik terug kom blij dat alles er nog ligt. 15.40u.: Mijn aandacht wordt getrokken naar een Boeddhistische monnik en een zakenman die in een hoekje, nog net in mijn gezichtsveld en op hoorafstand staan te praten. Het contrast tussen die twee is fascinerend. De kalmte en vredigheid die de Boeddhist over zich heen heeft is voelbaar bij mij, zijn bewegingen zijn alsof het lijkt dat hij zweeft. De zakenman, gekleed in een net zwart pak staat verkrampt naast hem, praat gehaast en opgewonden. De monnik heeft het over het terug brengen van balans in je leven. Geeft een levensles over waar het allemaal echt om draait in het leven. Hoe de zakenman om kan gaan met al zijn stress en grote werkdruk. Na 15 minuten bedankt de zakenman, die iets minder gespannen lijkt de monnik en scheiden hun wegen weer. 16.30u.: “Hoe lang zal ik hier nog blijven? Wat heb ik gedaan en wat was mijn planning voor vandaag? Mmm.. oké Melis, je moet tot minstens 18.00u blijven!” zeg ik in mezelf. Dan ga ik nu eerst even naar de toilet. Op de weg naar de toilet kom ik dé jongen tegen, dé jongen waar ik al 4 maanden oogcontact mee heb, maar nog nooit een woord mee heb gewisseld. Ik ben inmiddels wel nieuwsgierig geworden naar wat hij doet. Ik heb 4 maanden de tijd gehad om verschillende soorten persoonsprofielen over hem te maken, ondertussen ben ik benieuwd welke ervan de juiste is… Ik besluit bij mezelf dat zodra ik terug kom van de toilet hem ga aanspreken. Op de toilet al mijn moed verzameld, opgefrist en een dubbel check, check in de spiegel. Met veel goede moed loop ik naar boven, om mij van mijn beste kant aan hem voor te stellen… Huh? Waar is hij nou? SJIT, hij is ‘m gevlogen! Om 17.30 krijg ik toch echt wel een beetje honger, al mijn gezonde eten is op en ik kan mij niet meer concentreren. Ik pak mijn spullen en ga naar huis...

[melissageorge88]

Time is Ticking...

Drie weken voor de deadline en nog zoveel te doen!! Zoveel mensen zijn mij voor gegaan… Zoveel mensen hebben ook op het punt gestaan om de handdoek in de ring te gooien… Zoveel mensen hebben uiteindelijk toch het diploma in hun zak… Ik krijg steeds meer begrip voor mensen die drie keer zolang doen over hun afstudeerperiode… Heel veel bewondering en respect krijg ik voor de mensen die hun scriptie op de gestelde deadline inleveren en alles in één keer halen!! Wat moet je tot een discipline en doorzettingsvermogen, of misschien gewoon over een goede planning en gestructureerde werkhouding beschikken. En tja, structuur en planning… dat zijn twee dingen waarvan ik altijd dacht dat ik dat wel beheerste, maar het tegendeel is waar. Dat is gebleken uit 4 jaar analyse over mijzelf (bron: reflectieverslagen en feedback van medestudenten van de afgelopen 4 jaar;) ). Structuur, pff, HA! 1 ding wat ik over mijzelf geleerd heb, is dat ik totaal NIET gestructureerd werk. Ik spring van de hak-op-de-tak. Ben ik met het één bezig, ga ik met het andere verder om vervolgens het eerste te vergeten. Wat tot resultaat leidt dat ik 10 half afgemaakte dingen heb waar geen touw aan vast te knopen is. Ik lijk misschien wel alles onder controle te hebben, van binnen ben ik een chaoot. Goed, dan mijn planning: In januari had ik een mooie strakke planning gemaakt. Als alles goed zou verlopen, kon ik een week voor de deadline het Final Project inleveren. Een mooie ambitieuze gedachte, niet waar? En je moet jezelf wel een beetje blijven uitdagen! Echter was ik even vergeten dat ik van groots denken en aanpakken houd. Mijn onderzoeksonderwerp bleek zeker realistisch te zijn voor een afstudeerperiode van 8 maanden of als je beschikt over een sterk team die het uitvoert, maar niet als je drie maanden de tijd hebt en het in je eentje moet uitvoeren… Dus het aanscherpen van mijn onderwerp is van redelijke noodzakelijk om nog enigszins op tijd alles af te krijgen. Nu, drie weken voor de deadline heb ik dan eindelijk alles op een rij om een gedegen onderzoek neer te zetten die uitvoerbaar is in 2 maanden… Gelukkig is één van mijn goede eigenschappen dat ik redelijk wat doorzettingsvermogen heb. (bron: wintersport afgelopen maart. Daar kan ik ook nog wel een heel verhaal over schrijven) Daarnaast houdt de gedachte mij op de been dat duizenden studenten precies in hetzelfde schuitje hebben gezeten en die uiteindelijk ook allemaal de eindstreep hebben gehaald! I CAN DO IT! En iedereen die op dit moment in dezelfde positie zit: YOU CAN DO IT!! WE CAN DO IT!!! We zien elkaar op de eindstreep!

[melissageorge88]

Alles zelf willen doen is helemaal niet erg, maar hulp van andere maakt het proces wel echt gemakkelijker. Mijn trots heb ik opzij gezet en de afgelopen weken heb ik mijn hulplijnen bij vrienden, familie en onbekende ingezet.. Wat een verademing is dat zeg! Een vrolijk filmpje... PLEASE HELP MEEEEE!!

[melissageorge88]

Waarschijnlijk kennen veel vrouwen de volgende situatieschets: Je staat op het punt om naar een feestje te gaan, maar je weet niet wat je aan moet trekken. Het eerste setje is leuk, maar toch is het, hetnet niet. Je probeert een andere combinatie en nog een andere en voor je het weet ben je twee uur verder, is je kledingkast leeg en je kamer één groot rampgebied geworden om tot de conclusie te komen dat het eerst setje toch de beste is. Die enorme keuzestress komt bij mij niet alleen in bovenstaande situaties voor, helaas ook veelvuldig in mijn studie. Begin december van afgelopen jaar moest ik een essay schrijven, die maximaal uit 2 A4-tjes bestond, het onderwerp was gericht op creativiteit. Al snel had ik een onderwerp gevonden en ik ging mij inlezen, documentaires kijken en mijn gedachtes over het onderwerp op papier zetten. Echter vroeg ik mij af of dit onderwerp wel genoeg de diepte inging. Ik besloot mij verder in te lezen en mijn onderwerp uit te bereiden en verder te zoeken. Informatie stapelde zich op, steeds meer en meer tot ik 20 A4-tjes aan informatie had en ik de draad helemaal kwijt was. Drie weken lang ben ik bezig geweest om alle informatie op te zoeken, om de nacht voor de deadline er achter te komen dat het onderwerp en de informatie die ik op dag 1 had gevonden goed genoeg was om een mooi essay te schrijven. Veel verloren tijd, die ik nuttiger kon besteden… Dit is zeker niet de eerste keer dat het gebeurt, dus je zou denken dat ik hier wel wat van geleerd zou moeten hebben! ….Final Project Door het sparren met verschillende mensen en te brainstormen in mijn kamertje had ik in december een onderwerp te pakken, ik wilde onderzoek doen naar: De verbetering van de invulling van creatieve bedrijfsverzamelgebouwen om de economische, maatschappelijke en culturele waarde ervan op lange termijn op te waarderen. Een mond vol. Ik had al veel bronnen literatuur opgezocht, deelvragen gemaakt, een half plan van aanpak geschreven, tot ik in gesprek ging met Conceptors (voor deze organisatie zal ik het onderzoek uitvoeren). Door het gesprek dacht ik dat ik het toch over een ander boeg moest gooien, omdat ik zelf het idee had dat het niet genoeg de diepte inging. Zo veranderde ik het gehele plan(die tevens al goedgekeurd was door school). Een worsteling van een paar weken met het onderwerp en mezelf duurde voort. Ik kwam er niet uit, maar heb uiteindelijk wel het plan van aanpak ingeleverd. In de hoop dat ik nu volop bezig kon gaan met het inhoudelijke gedeelte van het onderzoek. Afgelopen weekend kreeg ik de feedback terug: Je onderzoek is te gelaagd en te complex! Wat is er mis met je eerste hoofdvraag? Waarom heb je de hoofdvraag gewijzigd? Tja, waarom heb ik eigenlijk mijn hoofdvraag verandert… Misschien omdat ik er eerst een puinzooi van moet maken om tot de conclusie te komen dat het eerste setje kleding toch de juiste is??? Zal dit dan de wijze les zijn dat de eerste keuze de beste is...

[melissageorge88]

[melissageorge88]

[melissageorge88]

Doelen Stellen, Doelen Bereiken, Succes Behouden!

Uit verschillende onderzoeken is gebleken dat mensen die doelen stellen succesvoller zijn dan mensen die überhaupt geen doelen stellen in hun leven. Het boek ‘Je bent wie je wordt’ (Samhoud 2012) moedigt het aan om doelen te stellen met een deadline, omdat je daarmee gerichter en beter gefocust je doel kan bereiken.

Ik nam de proef op de som. Zou het mij lukken om een doel op te stellen en deze binnen een bepaald tijdsbestek te halen? Hoe zou ik mij voelen als ik het doel bereikt hebt, geeft dit mij een bepaalde kracht?

De vakantie met mijn opa, neven en broer was de uitgelezen kans om een doel op te stellen en dit doel te bereiken. Mijn doel: shaggies leren draaien(met filter). I know, niet het aller charmantste doel als vrouwzijnde, maar goed ik voelde mij ‘one of the guys’, so Why not?

Aan het eind van de vakantie wilde ik het perfecte shaggie kunnen draaien. Lets try! Uhm…oke, waar te beginnen? Het lijkt altijd heel makkelijk, maar waar moet de plakstrip, hoeveel shag moet er eigenlijk in, hoe verdeel je de shag? En dan dat rollen, ik wist niet dat er een hele techniek achter zat!

Ik zette hoog in en vroeg hulp aan de Master Expert, mijn OPA! 50 jaar ervaren shag draaier, van wie kan je het nou beter leren dan deze master? Echter was hij zo ervaren dat de hele handeling veel te snel voor mij ging. Daarom heb ik mijn neef om hulp gevraagd, die overigens ook meer geduld heeft dan mijn opa. Avond, na avond, na ochtend, na middag, na avond oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Frustratie omdat het niet lukt. Gelach van de mannen, die mij wel heel aandoenlijk vinden om mij zo ijverig bezig te zien. De vakantie liep op z’n einde, en ik wilde bijna de handdoek in de ring gooien, maar dit kon ik niet, ik moest het halen! Alle energie die de experts in mij hadden gestopt kon ik niet zomaar weggooien. Ik sloot mij af van de rest, ging gefocust te werk, uiterste concentratie. In mijn achterhoofd kwamen de goede adviezen en technieken van de afgelopen dagen voorbij, om zo mijn eigen techniek vorm te geven. En ja hoor!!! Op de aller, aller laatste avond van de vakantie draaide ik mijn eerste perfecte shaggie!! Wat een FAN-TAS-TISCH gevoel, I DID IT!! Die avond ben ik niet gestopt met draaien, wat een EUFORISCH gevoel!

Moraal van het verhaal: 

Niemand heeft gezegd dat doelen bereiken zonder moeite gaat.  

Oefenen, oefenen! Oefening baart kunst

Schroom niet om hulp te vragen aan de (master) experts. Zij hebben het ooit ook moeten leren!

Laat je niet afleiden door de buitenwereld 

Bereik je doel op je eigen manier

Hou niet vast aan 1 techniek als die niet lukt, probeer het op een andere manier

Waar een wil is, is een weg! de aanhouder wint! Als je iets echt wilt, ga ervoor, geloof in jezelf want het lukt! Al deze cliché uitspraken zijn waar!

Voor mij is dit kleine voorbeeld het bewijs dat het onmogelijk mogelijk is! Probeer het zelf ook, het geeft je een fantastisch gevoel!

  Owja…

Nu denk je dat het klaar is, maar nee. Om echt succesvol te zijn en de expert te worden moet je continu blijven oefenen en met andere experts blijven praten. Na de vakantie hebben mijn vriendinnen me onder hun hoeden genomen om mij mijn eigen techniek te laten ontwikkelen. Dat doe ik nu, met resultaat, ze worden steeds strakker en mooier. DOEL BEREIKT! 

[melissageorge88]

Van de week las ik in de NRC een artikel Hoopvol Verdwaald. Het stuk ging over het wel of niet kunnen verdwalen in een klein land zoals Nederland, die overdekt is met een dicht netwerk van uitgestippelde routes. John Jansen van Galen verkent de mogelijkheden van het verdwalen in eigen land. In het artikel gaat hij in op hoe leuk verdwalen kan zijn, die bepaalde gevoelens als angst, spanning en tegelijkertijd bevrijding veroorzaakt. Normaliter hou ik ervan om bewust te verdwalen, wel zien waar het schip strand, de sensatie van de onbestemdheid, bevrijding omdat niemand je bij de hand neemt en voorschrijft hoe te wandelen. Fantastisch!! 

Maar op dit moment wil ik dat iemand mij bij de hand pakt en met mij de uitgestippelde route bewandeld, mij uit het doolhof haalt, want ik ben verdwaald. Continu word ik afgeleid door alles wat interessanter lijkt dan waar ik naar op weg ben. 

[melissageorge88]

Fascinatie voor leegstand

Mijn fascinatie voor vervallen, lege gebouwen is ontstaan toen ik kind was. Tegenover ons huis was een voetbalclub gevestigd die wegging toen ik een jaar of 6 was. Jarenlang heeft dit terrein er verlaten bij gelegen. Voor ons als kleine avonturiers was dit de beste speelplek aller tijden, want de oude voetbalkantine en kleedkamers stonden daar nog lang verlaten bij. Ik had de grootste fantasieën over deze plekken en speelde daar graag.

In het tweede jaar van deze studie kwam deze fascinatie weer op mijn pad toen ik een opdracht voor het vak Creatie & Reflectie deed. Dagen lang heb ik het ‘enge vervallen schuurtje’ van mijn onderburen geobserveerd in de hoop dat er iets ging gebeuren. Ik ging helemaal op in mijn fantasie, zoals ik die als klein kind ook al had. Uiteindelijk heb ik een obsessieve film gemaakt over dit schuurtje. Een fragment ervan staat op deze pagina.

Anyway: leegstand...

Later in het tweede jaar werden er seminars aangeboden. Een van de seminars was Leegstand & Design. Dit klonk als muziek in mijn oren. Twee weken lang konden wij ons opsluiten in het oude Cap Geminigebouw in Utrecht om daar totaal crazy herbestemmingsplannen te bedenken. Samen met een student van Interior Architecture bedachten wij een concept om senioren en jongeren samen te laten wonen en werken. Fantastisch idee (al zeg ik het zelf;) ), het is niet uitgevoerd maar heeft wel de Utrechtse krant gehaald. 

In het derde jaar moest ik stage lopen en ik had nog geen idee waar ik dat wilde doen. In de trein van Den Haag naar Utrecht viel mijn oog ineens op een gebouw ‘De Verlichting’ langs de snelweg bij Voorburg. Om de een of andere reden sprak dit mij aan. Ik ben direct gaan googlen en kwam erachter dat dit een project is van Conceptors, een bedrijf die leegstaande panden transformeert tot creatief bedrijfsverzamelpanden, www.conceptors.nl . Ik twijfelde geen moment en heb een open sollicitatie gedaan en werd aangenomen! 

Nu in het vierde jaar, werk ik in een multidisciplinair team(studenten van verschillende afstudeerrichtingen, o.a. urban architecture, product en grafisch design) aan een project De Nieuwe Stad in Amersfoort, www.denieuwestad.nl . Dit is de voormalige prodentfabriek die getransformeerd wordt tot een micro stad, waar wonen werken en recreëren samen komen. Aan ons de opdracht om een designoplossing te bedenken om De Nieuwe Stad te verbinden met zijn omgeving. Super interessant project door de grote transformatie die het gebied zal ondergaan en wij erover mee kunnen denken. 

Nu moet ik mijn scriptie voorstel inleveren… ra-ra-ra wat ik ga doen??

Een adviesrapport schrijven voor een museumcateraar. Ik wil(de) voor Museum Catering onderzoek doen hoe zij meerwaarde voor hun bedrijf kunnen creëren door zich als 'echt' museum cateraar te profileren. De verbinding totstand brengen tussen horeca en musea.... 

Volgen jullie het nog?? Haa.. ik ook niet!

“Dicht bij jezelf blijven” is de feedback die ik meerdere keren mee heb gekregen tijdens mijn opleiding. Wellicht moet ik het onderwerp van mijn scriptie aanpassen ;) 

Leegstaande gebouwen en transformatie?

[melissageorge88]

Een fragment van het 'enge vervallen schuurtje' die ik weken heb geobserveerd voor het vak Creatie & Reflectie. 

[melissageorge88]

[melissageorge88]

Een aantal jaar geleden vond ik het behalen van zo veel mogelijk diploma's super belangrijk. Alleen een HAVO en MBO-diploma vond ik niet genoeg. Het liefst wilde ik 20 verschillende diploma's behalen. En dan? Dan heb ik al die kennis opgebouwd en wat ga ik er dan mee doen? Deze sketch van Kayne West vind ik wel toepasselijk.

[melissageorge88]

Graduation year, nadenken over de toekomst

Aan het begin van deze opleiding vond ik het vooruitzicht om vier jaar lang bezig te zijn met studeren en kennis vergaren, heerlijk. Voor mijzelf had ik doelen op korte termijn gesteld. Ik wilde in één keer mijn propedeuse halen, elk blok zonder herkansingen door komen en elk jaar netjes het jaar afronden door al mijn punten te behalen. Daarnaast wilde ik zo veel mogelijk kennis vergaren over Art & Design management. De doelen die ik mij had gesteld gingen niet zonder moeite. Ik heb in deze drie en een half jaar veel 'laatste' zware loodjes gehad, maar ik hoefde in ieder geval niet na te denken over mijn toekomst. Dit kon ik ver voor mij uitschuiven. Het enige doel dat ik voor ogen had was een HBO- diploma te behalen en wat er daarna zou gebeuren zou voor latere zorg zijn. 

Tot ik ineens, als een vogelvlucht in het laatste jaar belandde en ik wél over mijn toekomst na moest denken. Ik heb het lang weg weten te stoppen, maar moet er nu toch echt aan geloven, nadenken over de toekomst...

Bij het vak Personal Professional Profililing moest ik mijn ontwikkelingen die ik heb doorstaan op professioneel vlak beschrijven en mijn kernkwaliteiten formuleren. Verder moest ik nieuwe doelen opstellen voor de aankomende 5 jaar.

Doelen opstellen voor de aankomende 5 jaar???...dus nadenken over wat ik nou écht wil na mijn studie!! Aaaah.... Een lichte… NEE.. een paar hevige paniek aanvallen overvielen mij.. 

Wie ben ik eigenlijk?

Wat kan ik?

Waar ben ik goed in?

Wat maakt mij unieker dan de rest?

Wat is mijn gewaagd doel?

Wat is mijn droom, waar ligt mijn passie? Is het erg als ik dat nog steeds niet weet, faal ik daardoor dan? 

Ik verloor mijzelf in mijn eeuwige getob, getwijfel en hersenspinsels. 

Op persoonlijk vlak weet ik vrij goed wie ik ben wat ik wil en voel mij zelfverzekerd. Althans zelfverzekerder dan vier jaar geleden. Behalve als ik moet nadenken over mijzelf als Young Professional…dat wekt angsten en onzekerheden bij mij op. 

Waar ik achter ben gekomen gedurende deze 3,5 jaar is dat ik altijd mijn eigen weg ben ingeslagen. Ik heb altijd net even wat anders gedaan en mijn eigen invulling gegeven aan de opleiding. Wel altijd volgens de richtlijnen van school. Ik merkte namelijk dat zodra je alles volgens de richtlijnen deed je hogere cijfers kreeg. Ik ben mij wel af gaan vragen of dat mijn eigen ontwikkeling wel bevordert. In het derde jaar, tijdens mijn stage ontstond de jeuk. Jeuk omdat je geacht wordt vrij te zijn, je eigen mening te vormen, je eigen draai te geven aan projecten. Maar puntje bij paaltje wordt je terug gefloten of afgerekend zodra je net te veel buiten de gebaande paden treed. Want tja, de school heeft zich ook aan bepaalde richtlijnen te houden die de overheid opstelt.  Ik vraag mij af in hoeverre school je persoonlijke en professionele ontwikkeling bevordert of juist belemmerd….

Dat daar gelaten, terug naar de professionele ontwikkelingen. Ik zit op een management opleiding. Dat houdt in leiding geven, ondernemend zijn, managen en teams aansturen. Alles waar ik mij continu een soort van afzet. In het eerste jaar heb ik al aangegeven geen ondernemer of leider te zijn, en zo voel ik dat nog steeds. Als ik dan nadenk over mijn ontwikkelingen op dit gebied; ja, ik heb meer kennis verkregen over dit onderwerp. Nee, ik heb nog steeds niet de ambities om daadwerkelijk te ‘managen’.

Heb ik dan vier jaar lang wel op de juiste opleiding gezeten? Ja eigenlijk wel, want ik heb er nog steeds plezier in en alles boeit mij nog steeds. Wat ik er uiteindelijk mee wil, tja daarin ben ik nog even ver als 3,5 jaar geleden... Ik weet het niet…Ik weet het echt niet! Angst en onzekerheid lijken mij stiekem weer te omsluiten.

Voor mij nu de uitdaging om de aankomende maanden uit te vogelen wat ik nou echt wil na mijn studie. Om nu maar eerst te beginnen met het zoeken naar een afstudeeronderwerp!