#separeercel

[sammieschrijft]

Notulen plenaire vergadering

Allereerst wil ik de plenaire vergadering openen met het bericht dat het vandaag precies vier jaar geleden is dat Sammie in een separeer cel werd opgesloten.

Als tweede wil ik u graag meedelen dat Sammie zelf iemand is geworden wat ze nooit had kunnen dromen. Eerlijk gezegd tussen jou en mij had ze een hekel aan mensen die tot dag en uur een traumatische ervaring tot in detail deelden. Met hun aftelkalendertjes.

Ook als ze daar volgens de andere mensen alle recht toe hadden.

‘Er is maar een recht en dat is het aanrecht’.

Dat was tevens de laatste mededeling voor vandaag, maar niet voordat de voorzitter de voorzitter zelf acuut tegenspreekt en u allen een fijn pinksterweekend toewenst. Of hemelvaart?  Deze vraag leg ik even neer bij onze notuliste van vandaag, mevrouw Eck zelf.

Ik wens u allen een behouden vaart, hemelvaart.- mevrouw Eck.

[sammieschrijft]

Schreeuwende beklemming

Ik droom dat ik weer opgenomen ben op de gesloten afdeling. Deze keer ga ik continu finaal uit mijn dak.

Ik schreeuw. Ben boos op alles en iedereen.

Andere cliënten hits ik op om ook alle agressie uit hun lijf te gooien.

Een groot alarm gaat. Het is hommeles en alle verpleegkundigen rennen naar de penitentiaire  afdeling. Een verpleegkundige blijft achter op de afdeling.

Ik gooi alle spullen uit het hok, waarvan ze zeggen dat het mijn kamer is.

Nog steeds schreeuw ik. Ik luister naar niets en niemand meer. Ik wil naar huis en zal alles doen om dat te bereiken.

Dan komen de verpleegkundigen weer terug. Ze stellen de andere cliënten gerust en zeggen dat het ook lastig is om bij mij in de buurt te zijn. Ze zeggen tegen de cliënten dat ik er ook niks aan kan doen.

Ik vraag aan de verpleegkundigen waarom ze weer terug zijn. Ik schreeuw: ‘Moeten jullie geen andere zieltjes redden ofzo? Waarom zijn jullie in hemelsnaam nu al terug??’

‘Dat doen we om jou. Je zet hier heel de boel op zijn kop’, zeggen ze. Ik negeer ze volkomen en ga weer finaal uit mijn dak. ‘Kom me dan halen. Wat wilden jullie doen? Mij separeren? Ik dacht het niet. Laat dat rechterlijke bevel maar zien dan. Nog een keer gesepareerd worden kan er ook nog wel bij. Deze keer hebben jullie minstens zes man nodig om mij in die cel te krijgen en ik zal jullie allemaal stuk voor stuk aanklagen!’

Als het weekend voorbij is mag ik weer naar huis.

Mijn telefoon staat vol met gemiste oproepen en smsjes. Ik hoop dat mijn moeders en zus niet hebben gemerkt dat ik er even niet was. Ik wil ze niet ongerust maken.

Ik word wakker met het beklemmende gevoel dat ik weer opgesloten ben. Ik ben benieuwd wanneer dit gevoel eindelijk mijn aderen verlaat.

Hoe meer vrijheid ik ervaar, hoe erger ik mijn opnames vind. Het is zo tegen natuurlijk om vastgehouden te worden.

In Nederland geven we gevangenen die zich misdragen een ritje isoleercel als straf. Ik vind dat onmenselijk.

In Nederland geven we suïcidale mensen een ritje isoleercel als straf. Ik vind dat onmenselijk.

[sammieschrijft]

Je moet gewoon de volgende keer vragen ofdat je je dekbed mee mag nemen naar binnen. Ik heb er zes weken ingezeten en ik had steeds mijn dekbed bij.

Tip van een mede client op de gesloten afdeling van een psychiatrisch ziekenhuis toen hij erachter kwam dat ik in een separeercel had gezeten.

[sammieschrijft]

Gegeten en gedronken

Ik heb alweer gegeten en gedronken. Gisteren had ik een afspraak met mijn behandelaar en psychiater in hetzelfde gebouw als waar ik opgenomen en gesepareerd ben geweest. Ook heeft de crisisdienst een plekje in het gebouw. Soms komen er wegen samen in het gebouw zoals gisteren. Een vrouw zat aan de wachtkamer tafel te huilen met naast haar, denk ik  haar dochter. “Waarom huil je nu”, vroeg ze. “Omdat ik weer opgenomen moet worden”, vertelde ze snikkend. De dochter sprak haar geruststellend toe. Dat ze nu opgenomen wordt op de specialistische afdeling in een groot ziekenhuis in plaats van in “het tuighuis”, zoals de vrouw de afdeling noemde waar ik opgenomen ben geweest. 

Een paar minuten later liepen er twee mannen druk pratend door de gang. “We moeten even kijken of hij separeerbehoeftig is, ik denk het  niet”, zei de man.

Dan heb ik alweer gegeten en gedronken. Ik kom niet voor een opname, ik kom niet om live mee te luisteren hoe iemand wel of niet gesepareerd wordt. Ik kom voor een simpele afspraak met de psychiater en dat vind ik al moeilijk genoeg.

Ik vind het niet gezond dat in een gebouw zowel ambulante behandeling als een  gesloten opname afdeling  zit. De opname afdeling is letterlijk en figuurlijk erg dichtbij en boezemt me angst in, als een pitbull terriër die met een ketting vastligt aan zijn hondenhok.

Willen we opnames echt uitstellen en het liefst afschaffen kunnen we beginnen door specialistische ambulante teams een nieuw onderkomen te geven, weg van de opname afdelingen en staand midden in de maatschappij.

Zorgparken worden steeds kleiner, en ik zie er de gezonde kant van in. De tijd dat specialistische ambulante zorg verborgen zit in afgelegen zorgparken raakt  nu toch wel echt voorbij.

[sammieschrijft]

Telefoon

De telefoon gaat. Het is Sandra. Er gaat een golf van woede door me heen. Zij heeft gewerkt toen ik gesepareerd was. Ik mocht toen even luchten in het speciale rookhok. Zij stond met haar collega met gesloten armen tegen de muur. Ik had mijn blauwe jurk aan, alsof ik een misdadiger was. Nu ben ik vrij en lig ik thuis in bed. Ze vertelt dat de verpleegkundige van de psychiatrische intensieve thuiszorg vandaag niet kan komen. Ze vraagt of er vervanging nodig is. ”Nee hoor”, antwoord ik snel. Ik ben blij dat ze “mijn” verpleegkundige nu niet is.