Ik droom dat ik weer opgenomen ben op de gesloten afdeling. Deze keer ga ik continu finaal uit mijn dak.
Ik schreeuw. Ben boos op alles en iedereen.
Andere cliënten hits ik op om ook alle agressie uit hun lijf te gooien.
Een groot alarm gaat. Het is hommeles en alle verpleegkundigen rennen naar de penitentiaire afdeling. Een verpleegkundige blijft achter op de afdeling.
Ik gooi alle spullen uit het hok, waarvan ze zeggen dat het mijn kamer is.
Nog steeds schreeuw ik. Ik luister naar niets en niemand meer. Ik wil naar huis en zal alles doen om dat te bereiken.
Dan komen de verpleegkundigen weer terug. Ze stellen de andere cliënten gerust en zeggen dat het ook lastig is om bij mij in de buurt te zijn. Ze zeggen tegen de cliënten dat ik er ook niks aan kan doen.
Ik vraag aan de verpleegkundigen waarom ze weer terug zijn. Ik schreeuw: ‘Moeten jullie geen andere zieltjes redden ofzo? Waarom zijn jullie in hemelsnaam nu al terug??’
‘Dat doen we om jou. Je zet hier heel de boel op zijn kop’, zeggen ze. Ik negeer ze volkomen en ga weer finaal uit mijn dak. ‘Kom me dan halen. Wat wilden jullie doen? Mij separeren? Ik dacht het niet. Laat dat rechterlijke bevel maar zien dan. Nog een keer gesepareerd worden kan er ook nog wel bij. Deze keer hebben jullie minstens zes man nodig om mij in die cel te krijgen en ik zal jullie allemaal stuk voor stuk aanklagen!’
Als het weekend voorbij is mag ik weer naar huis.
Mijn telefoon staat vol met gemiste oproepen en smsjes. Ik hoop dat mijn moeders en zus niet hebben gemerkt dat ik er even niet was. Ik wil ze niet ongerust maken.
Ik word wakker met het beklemmende gevoel dat ik weer opgesloten ben. Ik ben benieuwd wanneer dit gevoel eindelijk mijn aderen verlaat.
Hoe meer vrijheid ik ervaar, hoe erger ik mijn opnames vind. Het is zo tegen natuurlijk om vastgehouden te worden.
In Nederland geven we gevangenen die zich misdragen een ritje isoleercel als straf. Ik vind dat onmenselijk.
In Nederland geven we suïcidale mensen een ritje isoleercel als straf. Ik vind dat onmenselijk.
