#spect-actor

[ainalavi]

جزئیاتی خلاصه از مؤسسه/سازمان؛ اهداف و فعالیت‌ها

مرکز تئاتر ستمدیدگان جانا سانسکریتی (JS) تأسیس شده به سال ١٩٨۵، نخستین نمایندگی تئاتر ستمدیدگان (TO) در هند است. امروزه این مرکز به عنوان یکی از مهم‌ترین مراجع جامعۀ جهانی تئاتر ستمدیدگان فعالیت می‌کند. جانا سانسکریتی عقیده دارد که کمال نهفته‌ای در انتظار کشف شدن و شکوفایی برای هر شخصی وجود دارد؛ هنگامی‌که شخص به این کمال دست یابد، او قادر است بر حس حقارتی که فرهنگ متمرکز شدۀ اجتماعی بر او متحمل ساخته است، غلبه کند. وی بی‌پروا، مؤثر و توانا به رفع چالش‌هایی می‌پردازد که در طی مسیر توسعه پیش می‌آید. هدف جانا سانسکریتی ایجاد فضایی است که در آن مردم ستمدیده، مجال فراوانی برای درون‌نگری و خودکاوی داشته باشند و رویارویی شخص با کمالش را آسان کند.

آن کمالی که غنی‌ترین سرچشمۀ جامعۀ بشری است، چیست؟

طی بیش از ۳ دهه، JS به موضوعاتی مانند خشونت خانواده، ازدواج کودکان، قاچاق کودکان دختر، سوء استفاده از کودکان، بهداشت مادر و کودک، آموزش ابتدایی و مراقبت از سلامتی، مشروبات الکلی و غیره پرداخته که همگی از راه تئاتر صورت گرفته است. پژوهش اخیری به سرپرستی دکتر جوتسا آلن از مرکز مطالعات علوم اجتماعی کلکته، اثر تماشابازیگری (spect-acting) در ایجاد یک جامعۀ نیرومند از شهروندان پویا و مسئولیت‌پذیر را ثابت می‌کند.

آغاز سفر جانا سانسکریتی از روستایی کوچک در سونداربانس به سال ۱۹۸۵ شروع شد. امروز این سازمان سی تیم تئاترِ وابسته در غرب بنگال (بیشتر در مناطق جنوبی و شمالِ ۲۴ پرگنه و پورولیا) دو تیم در تریپورا و یکی در دهلی دارد. تیم‌های دیگری نیز در مهاراشترا، گجرات، اوتار پرادش، راجستان، جارکند، مادیا پرادش، اوریسا و كارناتاكا تشکیل شده‎اند. این تیم‌ها هر سال با نمایش‌هایشان به حداقل دو میلیون تماشاگر دست می‌یابند. همان‌طور که آگوستو بوال گفت: جانا سانسکرینی، بزرگ‌ترین و با قدمت‌ترین سیستم تئاتر شورایی در جهان است. از تیم‌های بنگال غربی، نُه تیم کاملاً زنانه است. به عبارتی شاید یک جایگاه نخستین دیگر در هند!

جانا سانسکریتی همچنین فستیوال تئاترشوراییِ دوسالانه‌ای را به نام «موکتودهارا» از سال ۲۰۰۴ برگزار می‌کند (برنامۀ اخیر: سال ۲۰۱۶). این فستیوال در هند بسیار موفق است و شخصیت‌های برجستۀ تئاتری از هند و همچنین از همۀ قاره‌ها در آن حضور پیدا می‌کنند.

لحظاتی از فستیوال‌های «موکتودهارا»

در نوامبر سال ۲۰۱۵ سازمان، مؤسسۀ بین‌المللی تحقیق و پژوهش جانا سانسکریتی (JSIRRI) را راه‌اندازی کرد تا با جمع فعالان هنری از سراسر جهان، به ارائۀ فرهنگ ملی هند در Vasudhaiva Kutum Bakum تحقق بخشد. برای اطلاعات بیشتر دربارۀ این مؤسسه اینجا را مطالعه کنید.

روال کاری جانا سانسکریتی تئاتر ستمدیدگان (TO) یک مدرسۀ تئاتر است که ابتدا آگوستو بوال، تئوریسین و پژوهشگر تئاتر آن را پایه‌گذاری کرد. در TO ستمدیدگان و محرومان از امیال اجتماعی خود صحبت و با بازی و اکت آن را بیان می‌کنند. تیم تئاتر جانا سانسکریتی هر ماه با تئاتری موقر و زیبایی‌شناسانه و با پرسش‌هایی صریح و بی‌پرده دربارۀ واقعیت پیرامون، به سراغ هزاران نفر از مردم می‎روند. تئاتر ستمدیدگان راهکاری ارائه نمی‌کند، بلکه با کمک تماشابازیگری (تماشاچیانی که در جلسه‌های شورایی مشارکت می‌کنند) برای رسیدن به یک راهکار می‌کوشد.

جانا سانسکریتی در هند، تنها نماینده تئاتر شورایی است که در آن اعضای تیم تئاتر، از زندگی روزمره خود، یک مشکل اجتماعی را می‌گزینند، می‎سازند و روایت می‎کنند. با هدایت هنری، این نمایش به مخاطب القا می‌کند که باید راهکاری برای این مشکل بیابد؛ پس تماشاگرهای منفعل (Passive spectators) درگیر تماشابازیگری (spect-acting) می‌شوند. تماشا‌بازیگر در مرحله‌ای قرار می‌گیرد که راه‌حل‌هایی را که تاکنون به آن فکر می‌کرده است، به وسیلۀ شور با فعالان آموزش‌دیده دربارۀ عملی شدن پیشنهاداتش، تصویب کند و به نمایش بگذارد؛ پس افراد به صورت عمومی مشغول گلاویز شدن با مشکلاتی می‌شوند که تاکنون باعث عمیق‌ترین سکوت و قناعت فرهنگی‌شان شده است.

در تئاتر مجسمه، بازیگران و تماشابازیگران تصاویری از واقعیت کنونی خود را با نظر جمع بازسازی می‌کنند. آنها اصلیت خود را بی‌طرفانه نگاه می‌نمایند و سعی به تحلیل و درک آن می‌کنند. به این می‌گویند تجسم واقعی. حالا تماشابازیگران با تصور موقعیتی که به آن علاقه دارند، پیش می‌روند (تصور ایده‌آل)؛ جایی که ستمدیدگی‌ ناپدید می‌شود. سپس به تصویر واقعی خود باز می‌گردند و دوباره دربارۀ آن بحث می‌کنند. تماشابازیگر باید تصورات سطوح مختلف از احتمالات عبور از واقعیت به شرایط ایده‌آل را نشان دهد. همۀ این تجربیات، تمرینی برای چگونگی برخورد با ستم و سرکوب در زندگی واقعی است.

تئاتر درون‌نگر، فرصتی برای زنان تماشاگر است تا شخصاً در درون خویشتنِ خود حاضر باشند. او به عنوان تماشاگر، به خودکاوی، تجزیه و تحلیل، و فهم دلایلِ هر تجربۀ کوچکی از سرکوب در زندگی‌اش می‌پردازد. او به استعداد نهفته در خود پی می‌برد که این از باور او نشئت می‌گیرد. او تشخیص می‌دهد که ارزش‌های اجتماعی گوناگون چگونه او را هدایت می‌کنند.

جانا سانسکریتی تئاتر را حلال مشکلات نمی‌داند؛ تئاتر برای جانا سانسکریتی فضایی است برای بسط فهم نقاد و حساس دربارۀ ستم‌هایی که بر زندگی مردم اثر می‌گذارد. طبق گفتۀ گانگولی این به نوبۀ خود از تماشابازگیرها ناشی می‌شود، چیزی که بازیگرفعال نامیده می‌شود؛ یعنی اکتورها (Actors) می‌شوند اکتویست‌ها (Act-ivists).

در اینجا به چند نقل قول دربارۀ فعالیت جانا سانسکریتی می‌پردازیم:

کتاب جانا سانسکریتی: تئاتر شورایی و دمکراسی در هند (نشر روتلج -۲۰۱۰) «من فکر می‌کنم که این کتابی بسیار مهم است. هرکس می‌خواهد سودمندی کار بوال و امکانات آن را بداند، نیاز است تا به سانجوی گانگولی توجه کند». فرانک چمبرلین، دانشکدۀ کُرک ایرلند (استاد کنونی درام در دانشگاه هادرزفیلد انگلستان)

«این کتاب بر آن است که فرایند مشغولیت به تئاتر را همچون یک تمرین فرهنگی روشن کند و بین گروه و فرد در داخل شبکۀ کلان جهانی و سیاسی چالش برانگیزد. گانگولی برای تغییرات اجتماعی در جنوب آسیا به مانند یک سمبل بین‌المللی تئاتری است». برایان بروفی، مدرس هنرهای نمایشی و خلاق، مؤسسه فناوری کالیفرنیا

کتاب قدرت نمایشنامه‌نویسی: جانا سانسکریتی پشت و روی صحنه (نشر CAMP) «فرایِر، فانون و گانگولی، همه آموزش رسمی غربی و آکادمی‌های برجسته استعماری را فراگرفته‌اند؛ اما آنها از اشاعۀ مدل نخبه‌سالاری آن پرهیز کردند و برای بنیان آموزشی کاملاً متفاوت همچون بنیادی برای ارتقای اندیشۀ تحلیلی و رهایی بخش بشر، سروکله می‌زنند». پروفسور جِین پلاستو، دانشگاه هنر لیدز؛ مقالۀ «شاعر و آویز»

جوانی و تئاتر ستمدیدگان (نشر پالگریو مکمیلان-۲۰۱۰) «سانجوی گانگولی به برجسته‌ترین شخصیت همبسته‌ساز جنبش تئاتر ستمدیدگان تبدیل شده است». پیتر دافی سرپرست برنامۀ MAT / استادیار بخش تئاتر و رقص دانشگاه کارولینای جنوبی و الینور واترینو و سرپرست بخش هنرهای خلاق دانشگاه آدام اسمیت.

*منبع: Jana Sanskriti

Save

Save

Save

Save

Save

Save

نوشته مرکز تئاتر ستمدیدگانِ جانا سانسکریتی (Jana Sanskriti) اولین بار در آرتوجورنو. پدیدار شد.

[spect-actor]

changed my tumblr name again. from now on you can find me as spect-actor. it suits me more, because it is a term from theatre theory and it is punny. “Spect-actor. This is a term created by Augusto Boal to describe those engaged in Forum theatre. It refers to the dual role of those involved in the process as both spectator and actor, as they both observe and create dramatic meaning and action in any performance.”

[agamerprepares-blog]

Video Games and Theatre: Where is the Connection?

Theatre and film are consistently compared, as are film and video games, yet theatre and video games are not often discussed in tandem. Is it such a stretch to skip the middleman and take a look at theatre and video games directly? All three mediums often have a lot in common: the elements of design, the presence of actors, the emphasis on storytelling, etc. What sets video games apart is the active participation they take to play. One does not simply watch a video game, one takes on a role in the story. Ignore, for now, the existence of Let’s Plays and whatnot. Watching others play video games is an important part of the gaming community, but it is not itself gaming.

My point is that video games must be played, highlighting—in my humble opinion—their core theatricality. Video games are a performance, and gamers play a part. The clear comparison with theatre is less between gamer and playgoer and more between gamer and actor. This relationship calls to mind Augusto Boal’s spect-actor, those who are simultaneously involved in the process as both spectator and actor. Gamers play the same role. The player is asked to both watch over and participate in the game. The character may make specific choices, but you—as the player—act them out. If a character’s task is to kill, you must pull the trigger, giving a weight to the actions that simply watching lacks. Often, players are presented with choices that further affect the world of the game and make those weighty actions even weightier.

The comparison to Boal’s spect-actor may not perfect—the goal of Boal’s spect-actors was specifically to inspire social change, while a lot of video games’ main goal with their “spect-actors” is immersion (Many games do, however, tackle issues similar to Boal. These types of games will be discussed in a later article). Additionally, the spect-actor in Boal's Theatre of the Oppressed can often take any action to change the course of the narrative; options in video games are still quite limited. However, the comparison works well to underline the clear connection between video games and theatre.

[puppetsforpeace-blog]

Reflection on Puppet-"Connection" (Part III)

Finally, our group project, "Finding Connection", came to the very interesting part, "Puppetry". In the first part under 'verbal discussion in class', I didn't really get the true concept on how 'making your own puppet and do a puppet-play' would connect people in a whatever way. Excitingly, it really worked, and it was truly a success! How? First of all, during the process of making all necessary aids for our puppet theme, I have noticed that all five of us(students) and our professor, Elena, we worked so happily together as a group in a way of individuality was firmly promoted; everyone seemed to enjoy a lot in creating their own 'word tag' for the puppet stage. Meanwhile, we had cooperated into efficiency in the production of most puppet-play accessories for the project. We discussed ideas, we were hands-on busy, we shared commons, etc. I saw it how working on this puppet project actually brought and pulled each of us together as a whole. We constructed an amazing crew connection between individual and the group. Secondly, when we were inviting people from the campus to participate the puppet making and playing activity, even they were shy in the beginning, but most of them were very creative and being productive enough to make cute puppets. It was demonstrating another form of the presence of 'connection'. People from the street, not necessarily knowing each other, yet, happily working on their puppet creation while sitting next to another 'someone'. At that moment, no body was interested in ensuring their privacy would be well preserved, instead, the participants discussed and exchanged ideas with each other on how their puppet were created. The interaction between people was really beautiful! It was the type of true connection once again picking by the society which we want to see!!! Yes, the weather was windy and cold, yet, the atmosphere been created around all of us was welcoming warm. I loved it!! I saw innocent smile on people's peaceful face. No body was trying to compete, no one had being critical, we were all just enjoying and having fun with the whole group so much. Regardless how our first run on the puppet project was not moving as what we had planed due to the unpredictable weather condition, however, this activity fed the purpose of 'finding connection' really well in its' own way. I wouldn't complain, really!!