Ammælis
Þessi maríuhæna heiðraði mig með nærveru sinni í tilefni dagsins.
Það er langt síðan ég fagnaði afmælisdeginum annars staðar en á Íslandi. Ísland hefur iðulega boðið mér upp á öll möguleg veðrabrigði þennan dag. Rigningu að morgni, sól í hádeginu, snjóstorm um kaffileytið, smá kvöldsól og svo hressilegt haglél í lok dags.
Hér í Svíþjóð er þetta allt hins vegar mjög fyrirsjáanlegt. Síðasta sunnudag kom sól, og það hefur verið sól síðan. Við ákváðum því að við skyldum hjóla í nágrannastrandbæinn, Lomma, á afmælisdaginn minn. Vikuna nýttum við til að undirbúa okkar kríthvítu íslensku húðir fyrir herlegheitin, því ekki vildum við eiga á hættu að leika eftir afrek Egils frænda í þeim málum. Það kom á daginn að Jara hefur ekki mikið sólarþol, og Nivea sólarvörn nr. 30 gerði afar takmarkað gagn. Ég skundaði því í apótekið og bað um “the strongest sun screen for the most sensitive skin. For my Icelandic child”. Apótekarinn græjaði það, og reyndist svo eiga íslenskan vin sem heitir Torfi og er tónlistarpródúsent. Ég kannaðist ekki við kauða, og apótekarinn virtist ekki hissa á því. Ég var hins vegar hissa á því.
Mér sýnist franska 50+ sólarvörnin fyrir ofurviðkvæma húð hafa dugað. Börnin minna hvorki á humar, tómat né danska fánann. Þau sofnuðu sæl og glöð eftir langan dag við Eyrarsundið (og ofaní því). Jara sofnaði reyndar í hjólasætinu á leiðinni heim, sem var ekki sérlega hentugt, því skömmu áður hafði henni, í bræði sinni yfir að mega ekki labba heim, tekist að losa sig úr beltinu. En það fór þó allt saman vel.
Annars erum við voða ánægð með að hafa gefið Jöru nafn sem útlendingar geta með góðu móti borið fram. Hún er því núna forsvarsmaður fjölskyldunnar, t.d. þegar við þurfum að gefa upp nafn til að panta mat á veitingastað. Hrafn hefur gefist upp á sínu, eftir að hafa ítrekað þurft að leiðrétta fólk sem kallar hann “Crap”. Ég hef síðan komist að því að fólk greinir víst ekkert hljóð þegar ég segi nafnið mitt. Ég hef ekki ennþá gefist upp á því að endurtaka mig, sannfæra fólk um að það sé ekki eitt um að geta ekki borið fram nafnið mitt, og ef það vill, kenna því “au” og “eð” og “err” og hvernig þetta rennur svo allt ljúflega saman í þetta hljómfagra og gamalgróna íslenska nafn. Sumum gengur betur en öðrum. Það kemur þó mögulega að því að ég hætti þessu og velji mér gervinafn, en þá fyrst og fremst vegna þess að þegar öllu þessu ferli er lokið, þá man ég aldrei nafn hinnar manneskjunnar. Og ég vil jú ekki spyrja aftur. Then the joke’s on me.
Forsvarsmaður fjölskyldunnar matar föður sinn.
Þessi er glaður.
Og þessi.
Slímugt sjóslím vekur kátínu.
Ber að ofan í skyrtu. Meira töff er ekki hægt að vera.
Það tók svona 30 tilraunir að ná sómasamlegri mynd af þeim þarna. Þegar því var lokið áttaði ég mig á að eitthvað fólk á nálægu borði hafði verið að horfa á og hlæja allan tímann. “Hæ krakkar, hallóóó, kíkið á mömmu, hææææææ....halló, Jara kíktu upp, Þorri hæ má ég sjá þig, ein tveir oooog...Já flott, nei bíddu Jara...”
Og Þorri tók þessa fínu mynd af afmælis-móður sinni.
