De Heren van Warmond
Voor veel Warmonders is het een dagelijkse gang: even de hond uitlaten, een frisse neus halen in het park rond het huis Warmond. Maar het is een wandeling door de geschiedenis van een historische stukje Duin- en Bollenstreek. Ik ga u hierover iets vertellen.
Het dorp Warmond is ontstaan op een oude duin. Die duin maakte deel uit van strandwallen langs de kust. Deze strandwallen of oude duinen zijn ongeveer 5000 jaar voor de christelijke jaartelling ontstaan door een stijging van het zeewater. Mensen gingen op de strandwallen wonen omdat het hen bescherming bood tegen het water. Dat was nogal geïsoleerd in moerassig gebied.
De strandwal van Warmond werd al vroeg bewoond. Al in de 5e eeuw vinden we nederzettingen in de streek. Sommige archeologen rekenen de eerste vaste bewoners van de Duin- en Bollenstreek tot de zogeheten Vlaardingencultuur waarmee de periode 3500-2500 voor de christelijke jaartelling wordt aangegeven. Zeker zijn enkele vondsten, o.a. bij Mariëngaarde in Warmond die heel ruim worden gedateerd tussen de nieuwe steentijd en de bronstijd.
Warmond begint haar geschreven geschiedenis in 918, dan wordt er voor het eerst gesproken over Warmelda. Dit betekent ‘overgang in water’. Een andere bron is een 9e-eeuwse goederenlijst van de St. Maarten in Utrecht, 866 om precies te zijn, waarop drie manis (boerderijen) in “Uarmelde” vermeld worden. Ook over de naam zijn verschillende interpretaties. De betekenis van de naam Warmond is ontleend aan het water, de monding van de War: de naam van het water ging vaak over op de nederzetting aan dat water. Nu heet het water bij Warmond De Leede.
Warmond in de Middeleeuwen
Over de Middeleeuwen is weinig bekend.Omstreeks1300 stonden er zes kastelen rond een dorp van slechts 200 mensen. Kort na 1400 waren drie daarvan alweer verdwenen.
Warmond was een heerlijkheid wat wilde zeggen dat een heer of vrouwe op grond van een aantal rechten zeggenschap had over grond, bewoners en rechtsspraak. Het tegenwoordige Warmond komt nog nagenoeg met de heerlijkheid, zoals die van de 13e eeuw af geweest is, overeen.
Van kapel tot Sint Matthiaskerk tot ruïnekerk
Uit een oorkonde van 1063 wordt er melding gemaakt van een kapel in Warmelde, die was gewijd aan Willibrordus. Die bestond dus al op de plek waar de latere kerk gebouwd zou worden. Rond 1314 wordt er voor het eerst gesproken over de Sint Matthiaskerk. De bouw heeft zeer waarschijnlijk eerder plaatsgevonden: in de 11e of 12e eeuw. Naast de toren lag het klooster St. Ursula of de 1000 Maagden. Dat klooster was via een onderaardse gang met de kerk verbonden. Deze middeleeuwse kerk wordt bij het beleg van Leiden in1573 door de Leidenaren (de Geuzen) in brand gestoken. Ze wilden hiermee voorkomen dat de Spanjaarden zich er zouden verschansen. Alleen de oude toren en de stenen muren van de kerk blijven staan.
Omstreeks 1600 werd de kerk weer opgebouwd, door de Heer van Warmond, die de kerk aan de hervormde gemeenschap schonk. Zelf was hij katholiek. In 1874 werd er een nieuwe Mathiaskerk gebouwd aan de Herenweg. Ze braken de oude kerk af en werd alles weer in de oude staat teruggebracht: als ruïne dus! We spreken nu over de ruïnekerk.
De toren van de ruïnekerk
Heden is de toren het oudste gedeelte van de ruïnekerk; hij is gebouwd op kloostermoppen (bakstenen). De toren is het oudst, de basis dateert uit de 13e eeuw. In z’n huidige vorm dateert de toren waarschijnlijk uit de 15e eeuw en deze zal zeker opgetrokken zijn op resten van voorgaande torens. Het schip en koor gaan terug tot de zestiende eeuw, aangezien de kerk en vermoedelijk ook de toren meermalen herbouwd zijn. Duidelijk is te zien dat de kerk om de toren heen gebouwd is en er tegenaan, zodat we veilig kunnen aannemen dat de toren flink wat ouder is dan de kerkrestanten. Daar wijzen ook de enorme kloostermoppen wel op die aan de voet van de toren in het metselwerk te vinden zijn. Er wordt beweerd dat het de grootste bakstenen van Nederland zijn n.l. 43 en 49 cm lang. De toren is steeds onderdeel gebleven van de gedeeltelijk weer opgebouwde kerk. De begraafplaats is eigendom van de Protestantse Gemeente te Warmond.
De toren is in 1968 verkocht aan de gemeente Warmond en omstreeks 1975 is de laatste restauratie aan de toren verricht. Wat resteert is een schilderachtige plek met middeleeuwse ruïnemuren; een klein deel van de onderaardse kloostergang is nog intact. Rondom de ruïne en toren ligt de begraafplaats van de hervormde kerk. Binnen de ruïnekerk liggen een paar opmerkelijke graven, zoals die van Jacob van den Woude, de heer van Warmond (1398) alsmede een grafmonument van de kerkleiders van de Oud-Katholieke kerk, de Jansenisten. Onder de ruïnekerk is een grafkelder van de Oud Katholieke kerk; in deze grafkelder werden belangrijke bisschoppen bijgezet.
Warmond is een aantrekkelijke plaats, het ademt ondanks het toerisme dat zich aan de kant waar het water zich afspeelt, een sereniteit en oudheid uit die nieuwsgierig maakt. Er staan veel prachtige monumentale huizen langs de weg die zich door de gemeente slingert. Het gevoel klopt met de constatering dat het niet veel is veranderd sinds de 13e eeuw en dat betekent natuurlijk niet dat de tijd heeft stilgestaan. Je voelt het. Het terrein van en rond Mariëngaarde oefent een grote aantrekkingskracht op mij uit. Er zijn slingerende paadjes, bosschages, het kerkhof in het parkje achter de huidige katholieke kerk.
En dan de ruïnekerk. Ik werd al vroeg naar dit stukje ‘buiten de tijd’ getrokken, dwalend langs de graven. Nu sta ik met mijn rug naar de toren en zie de contouren van de verdwenen kerk vóór me. Als ik bij het altaar deel ga staan, voel ik de energie door mijn benen en handen trekken. Het is een prettig, tintelend gevoel. De tijd lijkt hier stil te staan en dat is meer dan alleen omdat het hier oude grond is, met geschiedenis. De bomen rond de ruïnekerk ritselen hun bladeren in de wind. Fluisteren hun verhalen. Het is hier gewijde grond. Het is hier een andere dimensie.
Het Huis (Oud-Hollandse schrijfwijze: Huys te Warmont) is een kasteelachtig gebouw aan de rand van Warmond. Hoewel het uit de middeleeuwen stamt, is het in zijn huidige vorm een laat-18e-eeuws "buiten". Het werd eertijds bewoond door de heren van de hoge heerlijkheid Warmond. Het huis wordt tegenwoordig particulier bewoond en is niet toegankelijk voor publiek.
Geschiedenis
Het Huys te Warmont was eeuwen lang de zetel van de hoge en vrije heren van Warmond. Toch was dit niet hun eerste kasteel. Het oudst bekende kasteel van de heren van Warmond, vermeld in 1285, stond iets westelijker: aan de noordzijde van de kerkruïne van Warmond (de ruïne bij de Oude Toren). De heren van Warmond raakten dit oudere kasteel in 1296 kwijt, omdat de heer van Warmond borg had gestaan voor Gijsbrecht van Amstel en Herman van Woerden, die zich medeschuldig hadden gemaakt aan de ontvoering van graaf Floris V (die uiteindelijk vermoord werd). Floris' zoon graaf Jan I gebruikte het oude kasteel in 1299 om er een Zeeuwse ridder, Hendrik van Zoutelande, in op te sluiten.
In 1303 werden de heren van Warmond in hun grafelijke lenen hersteld en kregen hun oude kasteel terug. Toch gingen zij er schijnbaar niet meer in wonen. Vermoedelijk hadden de heren van Warmond, in de tijd dat zij hun grafelijke lenen kwijt waren, op hun allodiale (eigen) goederen gewoond, en dat is op allodiale grond dat het Huys te Warmont even later bleek te zijn verrezen. Om deze reden wordt tegenwoordig aangenomen dat het Huys te Warmont rond 1303 gesticht moet zijn, wellicht uit een reeds bestaande woning of anders uit een woning die uit nood was opgetrokken.
De oudst bekende vermelding van het Huys te Warmont dateert uit 1359. Het kasteel werd toen 'de grote hofstede van Jacob van den Woude' genoemd. Onderzoek heeft uitgewezen dat de linkertoren waarschijnlijk een overblijfsel van een middeleeuwse donjon is. De heren van Warmond uit het geslacht Van den Woude bewoonden het kasteel tot 1525. In deze periode werd het kasteel twee maal verwoest (in 1420 en in 1426) en ook werd het in 1481 bezet door Kabeljauwse ruiters (in de literatuur spreekt men ook van verwoestingen in 1392 en 1489, maar deze zijn onbewijsbaar en hebben waarschijnlijk nooit plaatsgevonden).
Na het in mannelijke lijn uitsterven van de familie Van den Woude vererfde het kasteel via de vrouwelijke lijn op de familie Van Duvenvoorde (die zich later Van Wassenaar Warmond ging noemen). Deze familie breidde het middeleeuwse kasteel geleidelijk uit. Nadat de Spanjaarden het kasteel in april 1574 (en niet 1573, zoals zo vaak is geschreven) in brand hadden gestoken, begonnen de Van Duvenvoordes vanaf 1579 aan herstel en gaven het oude kasteel daarbij zijn huidige vierkante grondplan. In 1774-1777 liet de toenmalige bewoner baron C.P. van Leyden het kasteel uiteindelijk verbouwen tot het huidige symmetrische landhuis, met behoud van veel oud muurwerk en van het oude grondplan.
De vroegste geschiedenis van het Huys te Warmont is in nevelen gehuld. Onderzoek heeft uitgewezen dat de fundamenten van het Huys uit de 12e of 13e eeuw stammen en recent onderzoek geeft reden te denken dat de linker voortoren qua oppervlak de omvang heeft van een middeleeuwse donjon. De heren van Warmond kregen in de 14e eeuw het grondgebied van Warmond ter leen en de familie Van der Woude bewoonde het Huys van de 13e tot en met de 16e eeuw.
In de 16e eeuw vererfde het huis op de familie Van Duvenvoirde die zich later Van Wassenaar ging noemen en tot 1774 eigenaar van het huis was.
De beroemdste bewoner is zonder twijfel Johan Van Duvenvoirde, admiraal van Holland en bevelvoerder bij de geuzen. Hij bewoonde het Huys in de Spaanse tijd en kreeg na de verwoesting van het Huys door de Spanjaarden na afloop van het beleg van Leiden toestemming om met de stenen van eerder afgebroken Warmondse kloosters het Huys te herbouwen. Vermoedelijk is in deze tijd ook het luidklokje “Barbara” naar het Huys gekomen. De familie Van Duvenvoirde-Van Wassenaar verkochten het Huys in 1774 aan Baron van Leijden die het Huys verbouwde in de huidige 18e. eeuwse stijl. Van Leijden was een van de burgemeesters van Haarlem en gebruikte het Huys als zomerverblijf.
Sinds 1780 is er geen structurele wijziging in het interieur of exterieur van het Huys aangebracht. Door vererving kwam het Huys aan het eind van de 19e eeuw in het bezit van de graven Van Limburg Stirum. Deze familie besloot het in 1900 ter verkoop aan te bieden en het werd vervolgens gekocht door de Leidse lakenfabrikant Krantz. De familie Krantz onderhield de buitenplaats voorbeeldig. In 1960 werd het Huys eigendom van Stichting Huis te Warmond die de inmiddels minimaal 700 jaar bestaande traditie van particuliere bewoning voortzet.
Het park rond Huys te Warmont was in de 17e eeuw kleiner dan tegenwoordig en ingericht volgens de Franse stijl. Boomgaarden, hakhout percelen en moestuinen zorgen mede voor de inkomsten van de heren van Warmond. Baron van Leijden en zijn nakomelingen veranderden het aanzicht van het park door uitbreiding tot aan de Herenweg en door de Engelse landschapstijl te introduceren. Rechte lanen werden doorbroken, een nieuwe slingerende toegangsweg werd aangelegd en spannende hoekjes en zichtlijnen werden gecreëerd.
De huidige eigenaar van het park, het Zuid-Hollands Landschap, is de laatste jaren bezig het park weer in die stijl terug te brengen.
De oudste bekende afbeelding, een houtsnede, van het Huys te Warmont dateert uit de eerste jaren van de 17e eeuw. Daarop is het kasteel te zien zoals dat bestond tot de verbouwing in Hollandse classicistische stijl rond 1780.
Circa 500 jaar was het "Huys te Warmont" de zetel van de Heren en Vrouwen van Warmond. Deze bestuurden de Heerlijkheid Warmond op basis van een aantal rechten, zoals het recht om Schout en Schepenen aan te stellen en om hoge en lage rechtspraak uit te oefenen. Daarmee was Warmond een hoge of vrije Heerlijkheid waar de Heer o.a. het recht had om mensen ter dood te veroordelen.
In het huis hangt nog de beroemde pre-kadestrale kaart van de Heerlijkheid uit 1669. gemaakt door de landmeter Jan Jansz Dou. Ieder perceel heeft een eigen nummer en in een bijbehorende "legger" staan de namen van de eigenaar, Wanneer een stuk land of een huis werd verkocht werd het nummer op deze kaart vermeld. Dat geschiedde tot de invoering van het landelijke kadaster in de jaren dertig van de 19e eeuw.
Bewoners Huys te Warmont Beroemdste bewoner van het huys is Johan II van Duvenvoirde, geb. 1547, st. 's Gravenhage 1610. Ridder, Heer van Warmond, 't Woud en Alkemade, Houtvester, Admiraal van de Haarlemse en Leidse meren, daarna luitenant-admiraal van Holland, Gezant naar Denemarken en Engeland en lid van de Raad van State. Zijn wapenschild was gevierendeeld: 1 en 4 in goud drie wassenaars van zwart (Duvenvoirde); 2 en 3 in blauw een dwarsbalk van goud, vergezeld van drie wassenaars van zilver (Van den Woude); een hartschild van blauw, beladen met een kruis van zilver (Warmond). De oudste heren van Warmond Onderstaand een korte beschrijving van enkele van de eerste heren van Warmond:
Al rond het jaar 985 was Warmond een zelfstandig rechtsgebied, een ambacht. Dit impliceert dat daar toen al sprake was van lokaal gezag. Onduidelijk is wel wat dit lokaal gezag dan was: mogelijk stond aanvankelijk een schout (een grafelijke ambtenaar) aan het hoofd van het ambacht, maar het is ook mogelijk dat in 985 al 'heren' waren. Hoe dan ook zijn de namen van deze schouten en/of heren niet overgeleverd. Pas vanaf het begin van de 13de eeuw noemen de bronnen namen:
Frank van Warmond (1201)
Frank van Warmond wordt eenmaal vermeld in 1201 als getuige van de graaf van Holland. Over hem is zeer weinig bekend: bij zijn optreden als grafelijke getuige was hij omringd door de hoogste adel, wat kan wijzen op een zekere status. Verder is bekend dat hij grond bij de kerk van Warmond bezat (het land heette daar in 1285 nog "Dat lant dat Franken was, van Wermonde"). Het lijkt erop dat hij de laatste heer was uit een reeks eerdere heren van Warmond, die in de 12de eeuw banden met de grafelijkheid onderhielden. Frank van Warmond stierf zonder mannelijk nageslacht, maar liet een dochter na: vrouwe Sophia van Warmond.
Jacob XI van den Woude (voor 1261)
Jacob XI van den Woude huwde Franks dochter Sophia van Warmond. Het geslacht Van den Woude heerste al langer over het ambacht Esselijkerwoude (rondom het huidige Woubrugge). Door het huwelijk met de erfdochter van Warmond werden de Van den Woudes vanaf het midden van de 13de eeuw heren van Warmond en van Woude (Esselijkerwoude).
Jacob XII van den Woude (1278-1302)
Jacob XII huwde met Sophie van Egmond. De Van Egmonds behoorden tot de grafelijke omgeving, zodat sprake was van een zeer aanzienlijk huwelijk. Rond 1285 bewoonden Jacob en Sophie nog een (thans verdwenen) kasteel bij de kerk van Warmond (direct ten noorden van de ruïne bij de 'Oude toren'), op het land van Frank van Warmond. Omdat Jacob XII van den Woude borg had gestaan voor Gijsbrecht van Amstel en Herman van Woerden, de ontvoerders van graaf Floris V, raakte Jacob in 1296 al zijn grafelijke lenen kwijt. Toch bleef hij zich voor de graaf inzetten, misschien in de hoop zijn vertrouwen en gunst terug te krijgen. Zo vocht Jacob XII als Hollandse ridder mee in de slag op de Hoge Woerd tegen de bisschop van Utrecht in 1302, waarbij Jacob één van de legeraanvoerders was. Door dit optreden kregen zijn kinderen in 1303 inderdaad vergiffenis voor de 'misstappen' (lees: fatale borgstelling) van hun vader.
Jacob XIII van den Woude (1303-1344)
Ridder Jacob XIII van den Woude is waarschijnlijk de eerste heer van Warmond die het Huys te Warmont bewoonde (de eerdere heren bewoonden een verdwenen kasteel naast de Warmondse kerkruïne). Jacob huwde met Lijsbeth van Zuylen van Anholt. Dit huwelijk kwam niet uit de lucht vallen: al in het midden van de 13de eeuw onderhielden de heren van Warmond relaties met families uit het grensgebied tussen Holland en Utrecht, waaronder het geslacht Van Zuylen. Jacob XIII verkeerde bij gelegenheid in de grafelijke omgeving. Zo werd hij in 1331 uitgenodigd om in Brussel de huwelijksvoorwaarden tussen Willem (zoon en later opvolger van graaf Willem III) en Johanna van Brabant, samen met een handvol andere edelen te komen bekrachtigen.
Jacob XIV van den Woude (1344-1395)
Ridder Jacob XIV van den Woude was eerst getrouwd met Lijsbeth van der Does. Lijsbeth overleed echter al vóór april 1369. Jacob huwde in 1370 met Florentia Bugge. Dit huwelijk was beneden zijn stand (Florentia was niet van adel), maar dit had een praktische nut: het geslacht Bugge was heel rijk. Door dit huwelijk moeten de heren van Warmond veel rijker zijn geworden.
Jacob XV van den Woude
Deze oudste zoon van Jacob XIV is nooit heer van Warmond geworden, daar hij al op zijn 18de (kort voor 1390) overleed. Daardoor werd zijn jongere broer Jan heer van Warmond.
Jan van den Woude (1395-1417)
Jan van den Woude, huwde met Agnes van Cruningen. Jan van den Woude begon zijn leven als een soort 'topambtenaar': al op jonge leeftijd werd hij aangesteld als baljuw en rentmeester van Voorne. Toch zal hij zich in deze functie misdragen hebben, want in 1401 moest hij zijn ambt aan zijn broer overdragen. Nadien bekleedde hij nooit meer zo'n ambt van formaat. Toch kon de graaf van Holland niet om hem heen: Jan leende de graaf veel geld en ook vocht hij met eigen soldaten mee in de oorlogen die de graaf voerde: in Friesland vanaf 1398 (Jan van den Woude werd toen tot ridder geslagen) en ook tegen het land van Arkel vanaf 1402. Als beloning voor Jans inzet verhief de graaf van Holland Warmond in 1402 tot een hoge en vrije heerlijkheid, waardoor de macht en prestige van de heer van Warmond toenam. Tegen het einde van zijn leven liet Jan van den Woude in Warmond twee kloosters bouwen: mannenklooster Mariënhaven en vrouweklooster St. Ursula
Jacob XVI van den Woude (1417-1431)
Als eerste van zijn geslacht werd Jacob XVI van den Woude niet tot 'ridder' geslagen. Dit betekent echter niet dat zijn familie minder belangrijk werd: feitelijk speelde de modale adel in de 15de eeuw bijna geen rol meer op het slagveld, en deze demilitarisering van de adel maakte dat veel edelen niet meer tot ridder geslagen werden. Jacob XVI huwde met Reinoute van Brakel. In de Hoekse en Kabeljauwse twisten steunde Jacob van den Woude Jacoba van Beieren in haar strijd om de macht tegen Jan van Beieren en Philips van Bourgondië. Dit bracht Jacob aanvankelijk in de problemen: zo werd zijn kasteel het Huys te Warmont in 1420 en in 1426 bij oorlogshandelingen verwoest. Hertog Philips van Bourgondië wist de heer van Warmond voor zich te winnen door hem in 1428 met nieuwe inkomsten schadeloos te stellen, waarna Jacob het Huys te Warmont kon herstellen. Ook werd de heer van Warmond al in 1426 aangesteld als baljuw van Rijnland. Daardoor werd Jacob de persoonlijke vertegenwoordiger van de hertog in het district van Rijnland: hij was daar militair leider en ook de hoogste ambtenaar in de rechtspraak.
Jacob XVII van den Woude (1444-1503)
Jacob XVII van den Woude huwde met Johanna van Poelgeest. Jacob XVII was bij het overlijden van zijn vader nog minderjarig, zodat hij eerst voogden toegewezen kreeg. Pas in 1444 werd hij heer van Warmond. Hij maakte carrière in de 'gemene raad' (de voorloper van de Statenvergadering) waar hij zitting had namens de Ridderschap. Hij moet daar een belangrijke rol hebben gespeeld, want tijdens de regeringen van Philips van Bourgondië en diens zoon Karel de Stoute behoorde Jacob XVII tot de 'top 5' van de edelen die het vaakst ter dagvaart werden opgeroepen. Toch moet hij zich rond 1480 van de Bourgondische kamp afgekeerd hebben. Dat leverde hem in 1481 een bezetting van zijn kasteel door Kabeljauwse ruiters. Jacob had alleen dochters, zodat hij de allerlaatste heer van Warmond werd uit het geslacht Van den Woude. Via zijn kleindochter Maria van Mathenesse (†1558) zouden de heerlijkheid Warmond en het kasteel uiteindelijk op het geslacht Van Duvenvoorde vererven.
Overzicht van de Heren en Vrouwen van de vrije Heerlijkheid Warmond
voor 1300 - Jacob van der Woude - tr Sophie van Egmont (geb: < 1300 / 1309 )
1303 - 1344 - Jacob van der Woude, Ridder tr. Lijsbeth van Zuylen van Anholt (st: 1344 / 1365)
1344 - 1395 - Jacob van der Woude, ridder tr. 2e vrouw: Florentia Bugge (st: 1395 / 1409)
1395 - 1417 - Jan van der Woude, tr. Agnes van Cruningen (st: 1417 / 1400)
1418 - 1431 - Jacob van der Woude, tr Reinoute van Brakel (st: 1431 /?)
1431 - 1503 - Jacob van der Woude, tr. Johanna van Poelgeest (st: 1503 / 1499)
1444: beleend
1503 - 1518 - Reinoutje van den Woude tr. 1477 Jan van Rossum (st: 1518 / 1501)
1519 - 1525 - Jacoba van den Woude - tr 1476 Gijsbert van Raephorst ( st: 1525 / 1503)
1526 - 1558 - Maria van Mathenesse - tr 1504 Jan van Duivenvoorde ( geb: 1480 - st: 1558 / geb: 1467 - st: 1523)
1558 - 1559 - Jacob van Duvenvoorde - tr 1542 Henrica van Egmont (geb: 1509 - st 1577 / geb: 1525 - st: 1606)
1559 - 1610 - Johan II van Duvenvoorde - tr Odilia van Valckenaer (geb: 1547 - st 1610 / ? - st 1620)
1611 - 1658 - Jacob van Wassenaer - tr 1619 Jacoba van Malthenesse / 1638 Maria Leonora van Eyckel / ? Charlotte van Malsen.
1659 - 1687 - Johan van Wassenaar - tr Isabella Maria van Haestrecht / Maria Isabella van Liere van Immerzeel / Anna Cath. van Renesse
1688 - 1722 - Anna Hendrina van Wassenaer - tr 1703 Ferdinand Graaf van Berlo (geb: 1679 - st 1722 / ? - st 1715)
1722-1726 - Thomas Walraven van Wassenaer - tr 1702 Margriet Alexandrina van Lijnden (geb: 1678 - st 1726 / ? - st 1763)
1731 - 1764 - Willem Elbert van Wassenaer (geb: 1718 - st 1764)
1764 - 1774 - Jacob Albert van Wassenaer tr 1741 Maria Alexandrina Jacqeline de Cannart d'Hamale (geb: 1709 - st 1774 /? - 1783)
1774 door verkoop aan:
1774 - 1790 - Cornelis Pieter Baron van Leyden tr Hermina Jacoba de Thoms ( geb: 1738 / st 1790)
1790 - 1814 - Hermina Jacoba de Thoms (geb: 1744 - st 1814)
1814 - 1821 - Frederik August van Leyden - tr 1806 Augusta Leopolde Catherina van Pallandt (geb: 1768 - st 1821 / 1778 - 1844)
1821 - 1844 - Augusta Leopolde Catherina van Pallandt (geb: 1778 - st 1844)
1844 - 1849 - Adolphine Wilhelmina Anna van der Wijck tr 1840 Leopold Graaf van Limburg Stirum (geb: 1819 - st 1849 /? - 1900)
1849 - 1884 - Wighold Albert Willem Graaf van Limburg Stirum (geb: 1845 - st 1884)
1884 - 1900 - Frederika Augusta Gravin van Limburg Stirum - tr Jonkheer Willem Lodewijk van Schuylenburg van Wisch (1842-1903/?-1902)
1901 - 1960 – Fam. Krantz en kinderen
1961 - nu - Particuliere bewoners van Stichting Huis te Warmond
25-12-2021
