Bir önceki yazıma benzer birşeyler yazmak istedim.Ve şimdi de burdayım aklıma gelenleri yazıyorum
Neyse-
Hepimizin pes ettiği anlar oluyor değil mi ? Artık yeter dayanamıyorum dediği.Hayat zor,az ya da çok mücadele etmek zorunda kalıyoruz.Zorluklarla mücadele edip ne olursa olsun ayağa kalkmak,bazen dizlerimizin üzerine düşüyoruz ,bazen kalkmak ne kadar zor olsa da bir şekilde kalkıyoruz.Yaşamak denen şey de tam olarak bu.Bazen de öyle sert düşeceksiniz ki dizleriniz elleriniz parçalanacak duygularınızla boğuşacaksınız böyle zamanlarda pes etmek isteyeceksiniz.Pes etmek,ölmeyi kabullenmek elinize aldığınız bıçağı bileklerinize dayamak isteyeceksiniz.Bunu yapmanızın sebebi hissettiğiniz duygusal acıyı psikolojik baskıyı azaltmak istiyorsunuz.Fiziksel acı çekerseniz hissettiklerinizi bastırabileceğinizi düşünüyorsunuz.Ne yazık ki pes etseniz de ayağa kalksanızda canınız çok yanacak.Pes etmek ve ayğa kalkmak arasında bir fark var.Ayağa kalkarsanız devam ettikçe acıdan kurtulursunuz,yaralarınızı kapatırsınız,pes ettiğiniz de ise güçsüz olduğunuz için kendinizden nefret edeceksiniz devam edecek gücü bulamadığınız için.Hayao Miyazaki’nin bir sözü var.’’Hayat fedakarlık ve bu çok zor.Dünya lanetli.Ama hala yaşamak için bir neden bulabilirsin.İşte sizi ayağa kaldıracak gücün geleceği yer,devam etmenize yardım edecek güç.Yaşama nedenimiz.Her dizlerinizin üstüne düştüğünüzde her pes edip ölmek istediğiniz de neden yapıyorsun ne yapmak istiyorsunuz bunu hatırlayın.Ne kadar acı çeksenizde ne kadar bitti deseniz bile o neden sıkıca bağlayacak size hayata.Yaşadığımız dünya her ne kadar kötü olsa da bazen karanlıktan başka birşey olmasada.Yaşama nedeni bulmak imkansız değil.Son bir kez ayağa kalkın ve yaşamak için devam etmek için sebep bulun.Bu sebebi bulduktan sonra pes etmeyeceksiniz,karanlıkta kaybolacaksınız boğulacaksınız derin düşüncelerde ama umut ışığınız sönmedikçe yaşama nedeniz olduğu sürece toparlanacaksınız,yaralarınızı saracaksınız,kurtaracak
Sevgilerle,mordad:)



















