#toparlanma

[mordadds]

Bir önceki yazıma benzer birşeyler yazmak istedim.Ve şimdi de burdayım aklıma gelenleri yazıyorum

Neyse-

Hepimizin pes ettiği anlar oluyor değil mi ? Artık yeter dayanamıyorum dediği.Hayat zor,az ya da çok mücadele etmek zorunda kalıyoruz.Zorluklarla mücadele edip ne olursa olsun ayağa kalkmak,bazen dizlerimizin üzerine düşüyoruz ,bazen kalkmak ne kadar zor olsa da bir şekilde kalkıyoruz.Yaşamak denen şey de tam olarak bu.Bazen de öyle sert düşeceksiniz ki dizleriniz elleriniz parçalanacak duygularınızla boğuşacaksınız böyle zamanlarda pes etmek isteyeceksiniz.Pes etmek,ölmeyi kabullenmek elinize aldığınız bıçağı bileklerinize dayamak isteyeceksiniz.Bunu yapmanızın sebebi hissettiğiniz duygusal acıyı psikolojik baskıyı azaltmak istiyorsunuz.Fiziksel acı çekerseniz hissettiklerinizi bastırabileceğinizi düşünüyorsunuz.Ne yazık ki pes etseniz de ayağa kalksanızda canınız çok yanacak.Pes etmek ve ayğa kalkmak arasında bir fark var.Ayağa kalkarsanız devam ettikçe acıdan kurtulursunuz,yaralarınızı kapatırsınız,pes ettiğiniz de ise güçsüz olduğunuz için kendinizden nefret edeceksiniz devam edecek gücü bulamadığınız için.Hayao Miyazaki’nin bir sözü var.’’Hayat fedakarlık ve bu çok zor.Dünya lanetli.Ama hala yaşamak için bir neden bulabilirsin.İşte sizi ayağa kaldıracak gücün geleceği yer,devam etmenize yardım edecek güç.Yaşama nedenimiz.Her dizlerinizin üstüne düştüğünüzde her pes edip ölmek istediğiniz de neden yapıyorsun ne yapmak istiyorsunuz bunu hatırlayın.Ne kadar acı çeksenizde ne kadar bitti deseniz bile o neden sıkıca bağlayacak size hayata.Yaşadığımız dünya her ne kadar kötü olsa da bazen karanlıktan başka birşey olmasada.Yaşama nedeni bulmak imkansız değil.Son bir kez ayağa kalkın ve yaşamak için devam etmek için sebep bulun.Bu sebebi bulduktan sonra pes etmeyeceksiniz,karanlıkta kaybolacaksınız boğulacaksınız derin düşüncelerde ama umut ışığınız sönmedikçe yaşama nedeniz olduğu sürece toparlanacaksınız,yaralarınızı saracaksınız,kurtaracak

Sevgilerle,mordad:)

[mrymornk]

'Karmakarışık hayatların karmakarışık parçaları gibi savrulmadan duramıyoruz hayatta. Ne olacağını bilmeden ordan oraya dönüp duruyoruz. Bu dönüş kendimizi bulma çabası mı yoksa kendimizi ispat etme çabası mı? Anlam vermek zor, anlamak imkansızken paramparça olmak ayrı bir dert ve toparlanmak çok zor.,

[adelyaates]

Hadi ben kırıldım... Peki senin toparlamak gelmedi mi aklına! Muhsin Ünlü

[denizmavisiigibii]

çok acıyor🥀

[gezginkral]

Şöyle kafamızı çevirip de etrafımızdaki insanlara bakıyoruz da her baktığımız zaman bir kez daha aslında içimizde bir yerler yavaş yavaş kanamaya başlıyor..Çünkü hissediyoruz o içimize akan sızıntılı kanı...Ne için peki soralım tekrar yada neden diye...Yolunda gitmeyen bir çok şey,olmayan bir sürü istek,hı bu arada hayalleri demiyorum bile çünkü ben uzun zamandır hayal kurma nedir yada ne istenir onu çıkarttım hayatımdan..Gerçekler varken bu denli kanatan neden hala hayal kurma peşine düşeyim ki...İnsanlar ile konuşunca bana neden böyle olduğumu soruyorlar ve aslında kendilerinin de kaçtıkları olan şeyi biliyorlar..Ne mi o "gerçekler"...Herkes gerçeklerden kaçmaya çalışır yada kendini kandırmaya çalışır neden insanlar bile bile mutsuz olmak yada üzülmek ister ki istemezler...Ben artık duyguları bile çoğu zaman doğru düzgün gösteremem çünkü o kadar da önemi yoktu aslında benim için...Her şeyi yaşayarak,her tanesi içime aka aka tek başıma kalıp zor da olsa atlatıp ayakta olduğum için gerçeklerden başka hiçbir şey bana doğru gelmiyor..Boş yere kendimi kandıracak zamanımda yok sadece her zaman olduğu gibi gerçekleri aşmam gerek ve bunun için de galiba eskisi gibi gücüm kalmıyor gün geçtikçe...

[tuanaylmzwq]

Ne zaman toparlansam tekrar dağıtıyorlar beni, her toparlanmamda daha sağlam oluyorum, daha az parçalanıyorum bu oyunu ben kazanacağım kusura bakmayın kazanmaktan başka çarem yok.

[ezodiye1i]

Ben senin en büyük ayıplarına yorgan oldum. Bunu unut.Herkesin sana sırt döndüğü günlerde bile yüzüne cennetin haritasına bakar gibi baktım kendi kendine inanmadığın zamanlarında bile bir peygambere inanır gibi inandımUnut.Ben emdim senin zehrini. Adım bastığın her yol yarılıyorken,yanında yürümeyi göze aldım,kabul ettim Unut.Ben senin için kendimle savaştım kendimi değiştim sana,kendimi yenilgiye uğrattım. Unut Ben etrafındaki herkes karanlığına mum yakmaya erinirken, sana gün,güneş oldum. Biliyorsun çarpmadım suratına hiçbir eksikliğini,tamamlamaya çalıştım başardım ya da başaramadım,bilemiyorum ama denedim. Ben seni tamamlayabilmek uğruna eksildim. Biliyorsun çiğnedim gururumu. Tüm gidişlerini temize çektim,seni haklı çıkaracak sebepler uydurdum kendime. Bekledim ne zaman çağırsan,gözyaşlarımı silip geldim. Belli etmedim sana hiçbir kırgınlığımı biliyorsun. Sen beni çamura da batırıp çıkartsan ben toz kondurmadım senin üzerine. Unut.Sevilmeyeceksin demiyorum ama;Bir daha kimse benim gibi,Bir daha kimse benim kadar asla!Sen sana ömrünü verebilecek olan birini kaybettin,Sen seni kurtaramasa bile seninle yanacak birini kaybettin,Sen seni kaldıramasa bile seninle düşecek birini kaybettin.Ben üzüldüm. O geçer. Sen kaybettin! Bunu istesen de unutamazsın...

[cen-ah]